Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Η ιντερνετική παρουσία του Πρωθυπουργού την περασμένη Κυριακή σήμανε το τέλος των σεναρίων για πρόωρες εκλογές. Τις οποίες, όπως λέγεται, πρώτη φορά, έδειχνε διάθεση να συζητήσει.
΄Ισως τις απορρίπτει γιατί -έχοντας τη δική του εικόνα για τα πράγματα- πιστεύει ότι παραμένει η “μοναδική λύση” για ικανή μερίδα των ψηφοφόρων. Συνεπώς μπορεί να εξασφαλίσει τελικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Έστω και αν χρειαστεί αυτή τη φορά κυβερνητικούς εταίρους.
Δεν πρόκειται για τον Βελόπουλο -όπως διακινείται από το… ΠΑΣΟΚ- τον οποίο αποτάσσεται. Όχι γιατί θεωρεί το κόμμα του “άκρα”, όπως ο Καραμανλής τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Τον απορρίπτει πρωτίστως ως “λούμπεν” εκδοχή της πολιτικής.
Πιστεύοντας ότι ο ίδιος αποτελεί “μετεμψύχωση” του Ελευθερίου Βενιζέλου, δεν θα καταδεχόταν να συγκυβερνήσουν -όπως, καλή ώρα, ο Τσίπρας με τον Καμμένο. Αν χρειαστεί να του “αποσπάσει” κάποιους βουλευτές, είναι άλλο θέμα.
Όσοι τον γνωρίζουν καλά λένε ότι ο “ψυχρός Μητσοτακισμός” που τον διακρίνει- ως υιό του πατρός- τον οδηγεί να αντιλαμβάνεται πως, παρά τις συνεδριακές “διακηρύξεις” του ΠΑΣΟΚ, εντός του υπάρχουν δυνάμεις που θα σπεύδουν να συγκυβερνήσουν μαζί του.
Ονόματα και μη χωριά. Ιδίως αν προκύπτει από τη κάλπη ως συμβολή στην “εθνική ανάγκη πολιτικής σταθερότητας”.
Το θέμα είναι ότι το τελευταίο διάστημα ο, απερχόμενος, Πρωθυπουργός, έχει αλλάξει πίστα προοπτικής. Η παροιμιώδης αυτοπεποίθηση -μέχρι αλαζονείας- που τον διακρίνει υποχωρεί.
Στην ουσία άρχισε να ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά, σηκώνοντας τον σταυρό του Μαρτυρίου του, με ενδεχόμενο μάλιστα για νέους σταυρούς μετά την Ανάσταση.
Αυτό προκύπτει από τη φορά των εξελίξεων, των οποίων τα αποτελέσματα τον περικυκλώνουν -με συγκεκριμένες απειλές- που χαλάνε τον σχεδιασμό του, για πρώτη φορά.
Πριν από όλα ο πόλεμος στο Ιράν- αλλά και στην Ουκρανία που συνεχίζεται- αλλάζει τα δεδομένα στην οικονομία, που επηρεάζει καταλυτικά την πορεία προς εκλογές. Ταυτόχρονα η αποδιάρθρωση της Ευρώπης του στερεί εκτός από οικονομικές επιλογές και πολιτικά ερείσματα.
Λέγεται ότι έχει ζητήσει από το Μέγαρο των Ιλισίων και την Καγκελαρία, επίσκεψη Μακρόν και του Μερτς, για να ενισχύσει το ευρωπροφίλ του- που καταρράκωσαν οι καταγγελίες για την κυβέρνησή του. Αλλά, τους χωρίζει ο… Νετανιάχου. Και η ιδέα του αντι-Σάντσεθ δεν ήταν καλή.
Επιπλέον η επαφή με τον Τραμπ, που θα επανέφερε την global αντίληψη που έχει για το ρόλο του, δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Πεταμένα λεφτά η εταιρία που είχε προσλάβει στην Αμερική γι’ αυτό το σκοπό.
Οι δίκες εν εξελίξει
Εσωτερικά τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά στην κοινωνία, αλλά και στο χώρο της Δικαιοσύνης, όπου αισθανόταν ασφάλεια. Υπάρχουν αποφάσεις της, έστω σε πρώτο βαθμό, που τον αποσταθεροποιούν και δίκες εν εξελίξει -ή αναμενόμενες -για τις οποίες δεν πιθανολογείται η τροπή που επιθυμούσε.
-Η απόφαση του Πρωτοδικείου για τις υποκλοπές και η νέα δίκη που έρχεται- με το φάντασμα του Ντίλιαν πάνω από το Μέγαρο Μάξιμου- συν το ενδεχόμενο να υπάρξουν μηνύσεις από “στόχους” παρακολουθήσεων- με βαριά υπογραφή, όπως του Σαμαρά.
-Η αστική καταδίκη της Πολιτείας -δηλαδή του υπουργείου Μεταφορών- για τα Τέμπη. Η δικαστική αποκατάσταση της Τυχεροπούλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ και η νέα δικογραφία Κοβέσι που αναμένεται.
-Η δίκη για τα “χαμένα βίντεο” των Τεμπών, που προκάλεσε ήδη επιβαρυντικές αποκαλύψεις και η αβεβαιότητα πλεον για τη “μεγάλη δίκη” και τα παρακλάδια της που αφορούν υπουργούς. Ακόμη και η δίκη για την Πύλο ή η ανάκριση της υπόθεσης Παναγόπουλου.
Αυτά δεν είναι καλά σημάδια Η “χαμηλή” Δικαιοσύνη δείχνει να κάνει την επανάστασή της. Αυτό ανησυχεί μια κυβέρνηση που έμαθε να έχει τις πλάτες της καλυμμένες.
Ακόμη και αν δεν ανοίξει τελικά ο κεντρικός Ασκός του Αιόλου , οι πολιτικές -δηλαδή οι εκλογικές- συνέπειες θα είναι βαριές…
Η “βελούδινη” διαδοχή
Η ανεπάρκεια και η κατάτμηση της Αντιπολίτευσης και ο έλεγχος της ροής του χρήματος, της ενημέρωσης, του κράτους, των θεσμών και άλλων “αρμών” δεν αποτελούν εγγύηση επιβίωσης του “συστήματος Μητσοτάκη”.
Ιδίως όταν ο υδροκεφαλισμός του επιτελικού κράτους καταρρέει και το Μέγαρο Μαξίμου είναι πλέον σε αποσύνθεση. Τα “μικρά μεγέθη” του έχουν χάσει τον έλεγχο μεταξύ εαυτών και αλλήλων.
Με αυτά τα νέα δεδομένα, από αρκετές πλευρές αναζωπυρώνεται μια συζήτηση που είχε αρχίσει την επομένη της αποτυχίας των Ευρωεκλογών. Και μέχρι να παγώσει, ο Μητσοτάκης δεν απαντούσε στην ερώτηση αν θα ηγηθεί της ΝΔ στις επόμενες εκλογές.
Έγιναν πολλές διευθετήσεις, για να καταλήξει στην επιθετική γραμμή “πάω για τρίτη θητεία”. Τώρα σημειώνεται οπισθοχώρηση σε πολλά μέτωπα.
Συνοπτικά: στα μιντιακά και οικονομικά κέντρα που παραδοσιακά διαπλέκονται με τη Συντηρητική Παράταξη και έχουν λόγο στον πολιτικό φορέα της, επίκειται επανεξέταση του ενδεχομένου της “βελούδινης διαδοχής”.
Η λογική θα είναι απλή: ενδεχόμενη “ήττα Μητσοτάκη” δεν είναι ανάγκη να συμπαρασύρει και τη ΝΔ , οδηγώντας σε απομάκρυνσή της από την εξουσία.
Αυτό σημαίνει ότι τα ηνία του κόμματος θα μπορούσαν να περάσουν σε άλλα χέρια αμέσως μετά τις εκλογές- ή και πριν αν προκύψει ως παραταξιακή αναγκαιότητα. Με σύμφωνη γνώμη του σημερινού προέδρου της ΝΔ και πρωθυπουργού.
Έχει κίνητρο. Θα εξασφαλισθεί ότι, ο ίδιος και υπουργοί του , δεν θα χρειαστεί να λογοδοτήσουν επί των πεπραγμένων τους -σε κανέναν και για τίποτε. Δεν είναι λίγο- ειδικά μπροστά σε όσα θα συμβούν, αν “μπουν την πόλη οι εχθροί”.
Το παράδειγμα του Σημίτη
Όσοι έχουν γνώση αυτού του “κλίματος” από το οποίο θα προκύψουν αυτές οι διεργασίες μιλούν για δυο άξονες, επί των οποίων θα κινηθούν , εναλλακτικά οι εσωκομματικές και ενδοπαραταξιακές εν γένει εξελίξεις.
Μια λύση θα είναι να επιδιωχθεί “γενική ανασύνταξη”, με πρόσωπο αναφοράς τον “αιώνιο δελφίνο” Νίκο Δένδια. Έτσι ώστε η διακυβέρνηση και οι εξουσίες που περιέχει να παραμείνουν αποκλειστικά στη ΝΔ και να ασκούνται από στελέχη της.
Συμπεριλαμβανόμενης -ως …εγγύηση- και της “μητσοτακικής συνιστώσας”-μετά τον Μητσοτάκη.
Η άλλη να διευρυνθεί το τόξο της πολιτικής εξουσίας, προκρίνοντας συγκυβέρνηση με άλλες δυνάμεις, “κεντρώας” προέλευσης. Ώστε να διευρυνθεί, εκτός από την πολιτική και η κοινωνική βάση της νέας κυβέρνησης. Στην οποία ο “νεομητσοτακισμός”, θα έχει επίσης παρουσία, αλλά περιορισμένη.
Σ’ αυτή την περίπτωση για τη θέση του Πρωθυπουργού θα προκριθεί ο Κυριάκος Πιερρακάκης , του οποίου οι μετοχές ενισχύονται, ειδικά την περίμετρο της ΝΔ, σε οικονομικούς κύκλους και στις ευρωπαϊκές ή υπερατλαντικές, αναφορές της.
Ευλόγως σε περιόδους κρίσεων αυτές οι διεργασίες, είναι περίπλοκες, με ευαίσθητες πλευρές και αντικρουόμενες επιδιώξεις. Και το πρώτο ζητούμενο είναι πάντα ο “κρινόμενος”- που καλείται να “παραμερίσει” υπερ των συνολικότερων συμφερόντων.
Αναδείχθηκε εμπράκτως με ενάργεια το 2003-4 , στην απέναντι γειτονιά με τη διαδοχή Σημίτη από τον Γ. Παπανδρέου- άσχετα αν αποδείχθηκε λάθος άλογο για τις απαιτήσεις της κούρσας – και τελικά κόστισε ακριβά.
Δεν είναι βεβαιο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα κατανοήσει αυτή την πλευρά των πραγμάτων. Αλλά κάποιοι θυμούνται ότι σε μια κοινωνική συναναστροφή παλαιότερα είχε αναφερθεί στο παράδειγμα του Κώστα Σημίτη, ως ιδανικό για Πρωθυπουργό:
“Δυο τετραετίες και εθελούσια αποχώρηση”…
