Μήπως πρέπει να μας κυβερνήσουν κι αυτοί;

Του Γιάννη Πανούση

Βλέπω τα όνειρα που σε προσπέρασαν
χωρίς να το καταλάβεις
και σου ‘μειναν οι κούφιες λέξεις
φορτωμένες ανώφελα κοσμήματα
και νόημα κανένα

Δημήτρης Πιστικός, Προ παντός το νόημα…

Επειδή τον τελευταίο καιρό έχουμε άπαντες ‘βουτήξει’ εκόντες/άκοντες στον απύθμενο βυθό του ανορθολογισμού, του παραλογισμού, της συνωμοσιολογίας και της ανθρωποφαγίας, θέλω να δηλώσω εξαρχής ότι ‘είμαι με την Ειρήνη και τον Άνθρωπο’, αλλά δεν είμαι με τους υπο-κριτές και τους δι-πρόσωπους.

Είμαι με ‘την ευημερία των λαών και την ευτυχία του κάθε ανθρώπου’, αλλά δεν είμαι με τις σπέκουλες και τις ιδεοληψίες των διάφορων ‘σωτήρων’ [sic] της Ανθρωπότητας.

Κι επειδή αναγγέλλεται η ίδρυση νέων κομματικών μορφωμάτων, θέλω επίσης να δηλώσω ότι:
Είμαι με το Κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη, αλλά δεν είμαι με εκείνους που θέλουν να επιβάλλουν τον δικό τους νόμο [του Λίντς; των Σταυροφοριών;].

Νομίζω ότι αρκετά ανεχτήκαμε τους Πεφωτισμένους του αντισυστημισμού, τους ‘μυημένους’ [;] θρησκόληπτους που μας παγίδεψαν με κροκοδείλια δάκρυα, σινιέ μαύρα ρούχα και πένθος π[ε]λατείας.

Πιστεύω ότι η μανιέρα της δυσπιστοκαχυποψίας, με αρκετή δόση μνησικακίας κι εχθροπάθειας, στο τέλος καταλήγει σε παραληρηματικό λόγο.

Είμαι βέβαιος ότι μετά τη λούμπα [όπου έπεσαν οι περισσότεροι συμπολίτες μας], θα ακολουθήσει η τούμπα [των εμπνευστών] και η κωλοτούμπα [των ‘ειδικά ευαίσθητων καλλιτεχνών και γελωτοποιών’].

Γίναμε το target group μίας συνωμοσιολογίας, η οποία στηρίχτηκε στην πολιτικά απαράδεκτη μέχρι και θεσμικά εγκληματική διαχείριση της Κυβέρνησης, αλλά σχεδιάστηκε σε σκοτεινά κέντρα παρα-οργανώσεων, παρα-οργάνων και παρα-πολιτικής.

Παρεξηγήθηκε η έννοια του κινήματος αξιών και στόχων και αφήσαμε να δημιουργηθεί ένας εσμός περιθωριοποιημένων πολιτικοειδών, παρηκμασμένων διανοουμένων και χαζοχαρούμενων, οι οποίοι μαζί με τα 3Φ [φιλόδοξοι, φανατικοί, φαντασμένοι] θα έσωζαν τη χώρα από όλους [;] τους διεφθαρμένους.

Οφείλαμε πάντως να γνωρίζουμε ότι ‘το αυθορμήτως διαπλασσόμενο δίκαιο’, ως ‘δίκαιο της Αλήθειας’ [F. Hayek], δεν παράγει ασφάλεια δικαίου, γιατί στηρίζεται σε ένα fictio πλάσμα – νόμο της κοινής γνώμης [sic].

Ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με το περιεχόμενο μίας δικαστικής απόφασης, δεν πρέπει να απαξιώνουμε ένα θεσμό της Δημοκρατίας ή να καταργούμε το τεκμήριο αθωότητας για όποιον έχουμε κατα-δικάσει ‘δια λα’ι’κής βοής’.

Αν είναι δύσκολο να βρεθεί η Ουσιαστική Αλήθεια, δεν μπορούμε να την αντικαταστήσουμε με ‘την αλήθεια του καθενός’.

Ακόμα κι αν η Δικαιοσύνη δεν εξαντλείται, ούτε τελειώνει με την έκδοση μίας ετημηγορίας, τούτο δεν σημαίνει ότι ‘παίρνουμε το δίκιο στα χέρια μας’ [αφενός γιατί αυτό αντίκειται στον δικαστικό πολιτισμό κι αφετέρου γιατί το ίδιο μπορεί να κάνει και ο αντίπαλός μας, οπότε μιλάμε για Φαρ Ουέστ].

Ο ‘ύποπτος νόμος’ και ο καχύποπτος πολίτης δεν συμβάλλουν στην απονομή της Δικαιοσύνης, ούτε όμως δικαιολογούν την αυτοδικία, την αρνησιδικία ή την τηλεοπτική ανοησία [του τύπου ‘δεν έχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη της χώρας μου’, η οποία δεν συνοδεύεται με οριστική αποδημία, αλλά με υποψηφιότητα].

Ευτυχώς που μετά το μοιραίο λάθος το δικό μας ακολουθούν τα μοιραία λάθη εκείνων.

Σε κάθε περίπτωση: χριστιανοί και αντίχριστοι, προσέξτε το Κολοσσαίο. Χτίζεται παντού και με πολιτικοφανή υλικά.

ΥΓ1. Αναρωτιέμαι όμως μήπως τελικά θα μας έκανε καλό να μας κυβερνήσει το κόμμα Κ, Ξ ή Ψ, ή όπως αλλιώς ονοματισθεί από τους ‘παραμορφωτές της κοινής γνώμης’ ή τους image makers.

Το λέω γιατί κάποτε πρέπει να βρεθούμε ενώπιοι ενωπίοις με ‘τον άλλον [γκρίζο; κακό;] εαυτό μας’, αφού λίγο-πολύ οι περισσότεροι είμαστε μυστικιστές, αντιεμβολιαστές, αντιστασιακοί [;], απατεωνίσκοι, ημι-εγγράμματοι, δηθενάδες κι εντέλει αντισυστημικοί.

Μήπως μία διακυβέρνηση με τέτοιους τύπους θα μας ‘άξιζε’ για ν’ απαλλαγούμε από τα σύνδρομά μας;

ΥΓ2. Επί τη ευκαιρία, όσοι φεύγουν από τα κόμματά τους [εκ πολύ δεξιών ή εξ ολίγον αριστερών τάσεων] για να ενταχθούν στο Τραμπικό ή το Ιθακίσιο μόρφωμα, το πράττουν για την κάθαρση και μόνον; Τόσους ανιδιοτελείς ‘’σταυροφόρους’’ του Καλού κι Αγαθού είχαμε χρόνια να δούμε.

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη

ΑΠΟ ΤΟ CAPITAL.GR