Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Πρώτα, το καλαμπούρι για τρανταχτό γέλιο: Ο Τράμπ έχει έναν ιδιαίτερο σύμμαχο- τον Μεγαλοδύναμο! Αυτοανακηρύχθηκε επί της Γης αντιπρόσωπος του λέγοντας: «Ο Θεός είναι πολύ περήφανος για το έργο μου».
Μετά, το καλαμπούρι για μειδίαμα: συνήλθε η ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής, αλλά ήταν… άτυπη-, αφού δεν υπήρξε κοινό ανακοινωθέν- για να κρυφτούν οι αποκλίσεις και χαρακτηρίσθηκε “έκτακτη”!
Και τώρα, το καλαμπούρι για κλάματα: μετά τη Σύνοδο των εκλεγμένων, δηλώσεις έκαναν οι…διορισμένοι. Με τον ασήμαντο Κόστα δίπλα της η καταστροφική Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν συνόψισε με στόμφο: “Γνωρίζουμε ότι πρέπει να εργαστούμε ως ανεξάρτητη Ευρώπη”.
Πρόκειται σε προκλητική κοροϊδία των Ευρωπαίων πολιτών – αν δεν χαρακτηριστεί απάτη. Για να κρυφτεί ο επανειλημμένος εξευτελισμός των ευρωπαϊκών ηγετών και της ίδιας -ως υπαλλήλου τους- από τον Τραμπ.
Ποια ανεξαρτησία; Είναι το μόνο που δεν μπορεί να έχει η σημερινή Ευρώπη – ειδικά με τους εν ενεργεία ψοφοδεείς επικεφαλής της. Γιατί απλούστατα, δεν υπάρχουν προϋποθέσεις – ούτε θέλουν οι περισσότεροι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων να τις δημιουργήσουν.
Για να έχει ανεξαρτησία η κοινοτική Ευρώπη, πρέπει να έχει δική της Εξωτερική Πολιτική. Αλλά για την έχει, πρέπει να διαθέτει Ένοπλες Δυνάμεις -με τις αντίστοιχες δυνατότητες- που θα την υποστηρίζουν.
Για υπάρχει όμως ευρωπαϊκός στρατός και ευρωπαϊκή Διπλωματία, χρειάζεται ευρωπαϊκό πολιτικό όργανο- νομιμοποιημένο με καθολικές ευρωεκλογές- στο οποίο θα υπάγονται.
Δηλαδή πρέπει να προχωρήσει η Ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης- κατά το σχεδιασμό των Ιδρυτών της. Αυτό μπορεί να γίνει με Διακυβερνητική Διάσκεψη , της οποίας τις αποφάσεις θα κυρώσουν τα εθνικά Κοινοβούλια. Έτσι δημιουργήθηκε το κοινοτικό οικοδόμημα.
Άκουσε κανείς κάποιον από όσους μετείχαν στη Σύνοδο-– να αναφέρονται σε αντίστοιχο σχεδιασμό- κατά τον οποίο τα κράτη- μέλη θα εκχωρήσουν στο κοινοτικό Κέντρο αρμοδιότητες κοινής Άμυνας, Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής;
Δουλική συμπεριφορά
Μετά τον τελευταίο των Μοϊκανών Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ στην Κομισιόν- και τις ηγεσίες της περιόδου του- οι επόμενοι τα έχουν εγκαταλείψει, υποτασσόμενοι στα αμερικανικά κελεύσματα.
Ακόμη και σήμερα μπροστά στον Τραμπ λουφάζουν. Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μέρτς και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, αποχώρησαν από τη Σύνοδο… χωρίς δηλώσεις! Ούτε για τη συνεδρίαση, ούτε για τον Τράμπ. Περιορίζονται σε αοριστίες και άσφαιρα πυρά.
Την ίδια στιγμή διακεκριμένοι Αμερικανοί πολιτικοί μιλάνε ανοιχτά για την ανισορροπία του. Πχ η Κάθλιν Κλαρκ των Δημοκρατικών ,λέει ότι ο Τράμπ “ξεκάθαρα δεν ζει την πραγματικότητα”. Και ο επικεφαλής τους στη Γερουσία Τσακ Σούμες, σημειώνει ότι “θέλει να κυβερνά σαν βασιλιάς, αλλά γίνεται ολοένα πιο παλαβός και αντιδημοφιλής”.
Οι ευρωπαίοι “ηγέτες” ούτε που διανοούνται αντίστοιχους χαρακτηρισμούς. Σχολιάζοντας τον ένα χρόνο διακυβέρνησης Τραμπ, απλώς ψέλλισαν για αλλαγή συμπεριφοράς της Ευρώπης. Χωρίς να ξεκαθαρίσουν: έναντι των ΗΠΑ, ή έναντι του Τραμπ, μέχρι να περάσει ο εφιάλτης;
Η δυσκολία τους είναι προφανής. Οι περισσότεροι είναι εξαρτημένοι από τους αμερικανικούς μηχανισμούς, που συνέβαλαν στην ανάδειξή τους στις χώρες τους. Όταν δεν φοβούνται αποκαλύψεις για διαφθορά , -όπως απειλεί ο “παράφρονας του Λευκού Οίκου”, όπως τον χαρακτηρίζει ο Κρούγκμαν – βαρύνονται με αποφάσεις υποτέλειας στην Αμερική. Με πιο δραματική την επιπολαιότητα στην Ουκρανία- που έβλαψε την Ευρώπη.
Η δουλική συμπεριφορά τους στην εκείθεν του Ατλαντικού κυριαρχία, έφεραν την Ένωση στη σημερινή κατάσταση. Αδυνατούν να αντιδράσουν αποφασιστικά, επειδή είχαν ακολουθήσει τυφλά την αμερικανική πολιτική επί Μπάιντεν και όταν άλλαξε επί Τραμπ, έμειναν εκτεθειμένοι. Το κάνουν χειρότερο παριστάνοντας τους πολέμαρχους κατά της Ρωσίας.
Το παιχνίδι είναι χαμένο
Οι μετριότητες που κυβερνούν τις χώρες μέλη και οι άβουλοι της Κομισιόν, που χειραγωγεί η φον ντερ Λάιεν, δεν μπορούν, αλλά ούτε θέλουν, να αναμετρηθούν με τον Τραμπ και περιορίζονται σε δηλώσεις ήξεις -αφίξεις.
“Η Ευρώπη οφείλει να είναι ενωμένη και με διαύλους συνεργασίας με τις ΗΠΑ, ακόμη και σε περιόδους έντασης” μετέφερε ο ημέτερος Πρωθυπουργός. Η Μελόνι θέλει συμβιβασμούς, ο Όρμπαν είναι και με τον Τραμπ και με τον Πούτιν.
Οι Βορειοευρωπαίοι δεν θέλουν να χάσουν τις εμπορικές σχέσεις τους με τις ΗΠΑ. Οι επικεφαλής των χωρών ανήκαν στο σοβιετικό μπλοκ , προσποιούνται δυσαρέσκεια για τον Τραμπ, αλλά υποκλίνονται.
Ούτε στον τσαρλατάνο Ζελένσκι δεν αντιτάχθηκαν, που τους λοιδορούσε στο Νταβός. Όλοι μαζί ζητούν “αμοιβαίο σεβασμό” και “συμπεριφορά συμμάχου” από τον αποχαλινωμένο πλανητάρχη.
Τις τελευταίες μέρες δεν κρύβουν την εχθρική αντίδρασή τους στην απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου να ασκήσει δικαίωμά του για την προστασία των Συνθήκων και των Ευρωπαίων, παραπέμποντας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την συμφωνία με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Οι διορισμένοι Κόστα και φον ντερ Λάιεν δήλωσαν ότι…”δεν κατανοούν” την αντίδραση του μόνου εκλεγμένου οργάνου την Ένωσης, και η Κομισιόν εξέφρασε “τη βαθιά της λύπη”. Επειδή το όργανο που εκπροσωπεί τους πολίτες ενεργεί υπέρ τους.
Ήδη – καθ’ υπόδειξη του Μερτς – μεθοδεύουν την παράκαμψη των εθνικών Κοινοβουλίων – για να εφαρμόσουν τη συμφωνία, προτού αποφασίσει το Δικαστήριο.
Αυτή η Ευρωπαϊκή ηγεσία, που δεν σέβεται ούτε τους λαούς της και τη Δικαιοσύνη, θα οδηγήσει σε ανεξαρτησία και συνέπεια; Χωρίς αντικατάσταση της Κομισιόν και εκλογές για νέες κυβερνήσεις στα κράτη- μέλη, το παιχνίδι είναι χαμένο.
