Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας διασύρει ακόμη και τους πρόθυμους να τον ακολουθήσουν;
Από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας άφησε τον Ρίτσο και τον Βάρναλη κι έπιασε τον Καβάφη και τους μυθολογικούς πορθητές της Τροίας, μοιραία έφτασε ως τον Κρόνο- και τρώει τα πολιτικά παιδιά του. Παλαιότερα είχε φάει και τον πολιτικό πατέρα του: τον Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος έκανε αυτό που δεν επιχείρησε ποτέ ο Τσίπρας: ανανέωση – παραδίδοντας τα ηνία του κόμματος στον γραμματέα της Νεολαίας του. Τρώγοντας έρχεται όρεξη: τώρα τρώει ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα τον εγκατέλειψε ως κόμμα και τώρα μεταφέρει επιλεκτικά σε στελέχη του τις ευθύνες για τις ήττες του.
Δεν κάνει όμως το ίδιο για τον «Πάνο» -Καμμένο-, τον οποίο επέλεξε μόνος ως κυβερνητικό εταίρο και δεν δείχνει να μετάνιωσε ποτέ. Κρίνει ότι «δεν τους δημιούργησε πρόβλημα», παρότι ήταν από μόνος του πρόβλημα.
Ως εταίρος και υπουργός, όταν δεν πυροβολούσε πισώπλατα τον Κοτζιά, ή τον Φίλη και τον… Μαρινάκη – τον επιχειρηματία- διαφωνούσε δημόσια με τον Πρωθυπουργό στο Μακεδονικό – αλλά παρέμεινε υπουργός.
Η ανάρμοστη σχέση του Τσίπρα με έναν ακραίο πολιτικό της Δεξιάς με αρνητικό βιογραφικό, στιγμάτισε τις δυο εκλογικές νίκες του 2015 και έδιωξε δημοκρατικούς ψηφοφόρους. Αλλά ο πρώην υφυπουργός του Καραμανλή και άνθρωπος του παλαιού Μητσοτάκη, στάζει μέλι για τον πρώην Πρωθυπουργό. Τι στην ευχή συμβαίνει εδώ πέρα;
Δεδομένου ότι υπουργός γίνεται κάποιος με μια μόνη προϋπόθεση, να έχει την εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού, ο πρώην υπουργός Άμυνας, μάλλον τη διατηρεί, ενώ άλλοι που είχαν την εμπιστοσύνη του -και εναντίον τους δεν πήρε μέτρα ποτέ, όπως είχε δικαίωμα- διασύρονται.
Ταυτόχρονα. στις σελίδες του βιβλίου του καταγράφεται μια αντινομία: αντί μετά την ήττα του 2023 να συγκαλέσει τα όργανα του κόμματος για να προκύψει καταστατικά ο διάδοχός του, επιχείρησε να παραδώσει την ηγεσία με τη μέθοδο Σημίτη στον Γ. Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ.
Όταν απέτυχε, επικύρωσε την υποψηφιότητα Κασσελάκη με τα γνωστά επακόλουθα. Τώρα τον στιγματίζει, όπως αποδοκιμάζει και τον Φάμελλο. Και λίγο πριν, εγκατέλειψε ολοσχερώς τον ΣΥΡΙΖΑ με απαξία. Άβυσσος η ψυχή του πρώην…
Ουδείς περίμενε ότι θα ακολουθούσε η οργανωμένη ταπείνωση των στελεχών και βουλευτών του, μεταξύ των οποίων δυο αρχηγοί κομμάτων- και η αντιπρόεδρος της Βουλής. Δεν του ζήτησε κανείς να τους τιμήσει παραχωρώντας τους τις πρώτες θέσεις. Ας καθόταν ο καθένας όπου έβρισκε. Για ποιο λόγο καταστρώθηκε σχέδιο να οδηγηθούν συντεταγμένα στο πατάρι και να τους απαξιώνει από το βήμα ως ξεπερασμένους;
Ακόμη και αν, πράγματι πιστεύει ότι, τα κόμματα του προοδευτικού χώρου έκλεισαν τον κύκλο τους, προς τι η τελετουργία του εξευτελισμού ακόμη και όσων διατίθενται να τον ακολουθήσουν; Μεταξύ μας: εν προκειμένω βρήκε και τα έκανε. Αν είχε απέναντί του πολιτικά στελέχη με αυτοσεβασμό, θα τον είχαν αφήσει να κάνει την παρουσίαση στα μέλη του Επιστημονικού Συμβουλίου του.
Προφανώς, γνώριζε σε ποιους απευθύνεται. Ίσως για αυτό το βιβλίο οι κατεδαφίσεις είναι επιλεκτικές. Ακόμη και όταν περιλαμβάνουν και τον Τσακαλώτο, που είχε το καλύτερο βιογραφικό στις κυβερνήσεις του. Όσοι δεν θα ήθελε βρεθούν απέναντί του, όπως ο Παππάς πέφτουν στα μαλακά. Ή αγνοούνται, όπως η Δούρου που ήταν παρούσα τη δραματική βραδιά στο Μάτι. Το ίδιο ο Στ. Τζουμάκας – το πιο βαρύ όνομα που μετακινήθηκε από το ΠΑΣΟΚ με πολιτικά κριτήρια.
Αναγνώστες του βιβλίου, μένουν με την απορία γιατί ο Αλέξης Τσίπρας, δεν έκανε εγκαίρως ότι θα οδηγούσε στη μετεξέλιξη και ανανέωση του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως γιατί δεν κινήθηκε όταν μπορούσε, για αξιοποίηση του προσωπικού πολιτικού κεφαλαίου του τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, με διαυγή πρωτοβουλία για νέο πολιτικό φορέα.
Τον προαναγγέλλει με ασάφειες και μετέωρα βήματα χωρίς σαφήνεια και υπό τη σκέπη παραγόντων με οικονομικά μιντιακή ισχύ. Όσων τον προβάλλουν συστηματικά- υπολογίζοντας, στη συνήθη ανταπόδοση, που συντηρεί για δεκαετίες τη «διαπλοκή».
Όσοι μετά το 2012 μπόρεσαν να σταθούν στην πολιτική χάρη στον Τσίπρα -και άρχισαν να βουλιάζουν μετά την ήττα του- έσπευσαν στην παρουσίαση του βιβλίου του με προσδοκία επανασυγκόλλησης.
Τους χρησιμοποίησε ως μπουλούκι, για αντίστιξη στον ίδιο. Την επόμενη φορά θα τους βάλει να κάθονται στο ένα πόδι. Και το τραγικό είναι ότι πολλοί θα το κάνουν. Όσοι παρατήρησαν τη σύνθεση του «Παλλάς» συμφωνούν, με όσους ήδη έλεγαν ότι για κανέναν, ένα προσωπικό αφήγημα για το παρελθόν, μπορεί να διαμορφώσει όρους κυριαρχίας στο μέλλον. Εν προκειμένω ακόμη και αν υπάρχει ο καπετάνιος, δεν έχει πλήρωμα. Και όσους προσπαθούν να αυτοστρατολογηθούν τους πνίγει… Γιατί; Ποιος θα ακολουθήσει έναν αρχηγό που διέσυρε του προηγούμενους – εκ του ασφαλούς;
Εξήγηση για όλα αυτά ίσως δίνουν μόνο οι δημόσιες τοποθετήσεις όπως του αμφιλεγόμενου Νίκου Μαρατζίδη, που συγκρίνει τον Τσίπρα με τον… Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου: «Με τους χαρισματικούς δεν μπορούμε να ξεμπερδεύουμε εύκολα… Ο Τσίπρας θα ηττηθεί όσες φορές χρειάζεται μέχρι να κερδίσει, γιατί είναι η προοπτική και η ελπίδα».
Αν έχεις τέτοιους συμβούλους…
AΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
