Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Είναι προφανές ότι οι καθημερινοί συνομιλητές Νίκου Ανδρουλάκη χωρίζονται σε δυο κατηγορίες:
Στην πρώτη ανήκουν όσοι τον αντιμετωπίζουν με συγκατάβαση. Δεν τον έχουν σε μεγάλη υπόληψη ως πολιτικό αρχηγό, ούτε δέχονται όσα αναφέρει ως στόχους του, αλλά δεν εναντιώνονται.
Προτιμούν τη γραμμή “ό,τι πεις, πρόεδρε” και προετοιμάζονται για την απομάκρυνσή του. Είτε μετά την ήττα στις εκλογές, είτε και πριν για να την περιορίσουν.
Στην άλλη ομάδα ανήκουν οι “δικοί” του, που αποφεύγουν να του πουν την αλήθεια, αν δεν τη βλέπει ο ίδιος: με την τροπή που πήραν τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ- που είναι αμφίβολο αν μπορεί να μείνει έστω στην τρίτη θέση- τον έχουν ήδη προκηρύξει. Όχι μόνο οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, αλλά και οι φίλοι του στα ΜΜΕ. Ας ρίξει μια ματιά στη σχετική αρθρογραφία.
Το φάντασμα που πλανάται πάνω από τη Χαρ. Τρικούπη δείχνει ότι επειδή από την κάλπη το ΠΑΣΟΚ θα βγει μακριά από τον στόχο του Ανδρουλάκη για “πρώτο κόμμα έστω εύσωμε μια ψήφο”, θα ακολουθήσει διάσπαση.
Είτε γιατί ο ίδιος θα προσπαθήσει να μείνει στην Βουλή ως επικεφαλής μιας ομάδας πιστών του, είτε γιατί κάποιος άλλος- ή κάποια άλλη για την ακρίβεια- θα προκαλέσει το ρήγμα για να εξυπηρετήσει κενοδοξίες και συγκεκριμένες σκοπιμότητες , με προσκόλληση στον… Μητσοτάκη.
Προφανώς ο Ανδρουλάκης- που καμαρώνει ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης -που δεν βγήκε από την κάλπη- δεν αξιοποίησε την τρέχουσα τετραετία για να εδραιώσει το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση όπως ήταν η λογική εξέλιξη. Έθεσε μεγαλομανιακούς στόχους που δεν μπορεί να πετύχει ως πολιτικός αρχηγός και τους βρίσκει μπροστά του.
Αλλά δεν βαρύνεται μόνο με την αστοχία τους. Στο κομματικο ρετιρέ υπάρχουν ανίκανοι και μωροφιλόδοξοι, που υπηρέτησαν με υποκρισία αυτές τις δονκιχωτικές επιδιώξεις. Τα ονόματα και οι διευθύνσεις είναι πασίγνωστα.
Αλλά σε κανένα κόμμα δεν ευθύνεται αποκλειστικά η ηγεσία. Συνεπώς αν πρέπει να κατηγορηθεί για την αποτυχία το Ανδρουλάκης, για άλλα τόσα πρέπει να κατηγορηθούν και οι υπόλοιποι.
Η διαφορά είναι ότι, ενώ οι άλλοι περιμένουν απλώς να τον διώξουν, ο ίδιος έχει την ευκαιρία να τους προλάβει ασκώντας τα προνόμια που έχει ως επικεφαλής του κόμματος. Το πιο σημαντικό είναι το δικαίωμά του να αλλάξει την διάταξη δυνάμεων, αρχίζοντας από την αντικατάσταση της σημερινής ηγετικής ομάδας- που ο ίδιος συγκρότησε με λάθος τρόπο και λάθος πρόσωπα.
Η πρώτη αλλαγή
Πάνω από τη σημερινή σύνθεσή της πλανώνται σκιές που αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ. Πρόσωπα με κατ’ απονομήν κομματική εξουσία , έχουν δικές τους ατζέντες που σχετίζονται με άλλα κόμματα. Δεν είναι κρυφό ποιοι θέλουν να συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη και ποιοι με τον Τσίπρα.
Αν έχει κάποια πολιτική αξία είναι γιατί ο Ανδρουλάκης τους εγκατέστησε στο κεντρικό πολιτικό όργανο, χωρίς καν να επιδιώξει συλλογική λειτουργία. Αν το έκανε για να τους ελέγχει, ήδη απέτυχε.
Δεν χρειάζεται πολύ για να καταλάβει κάποιος ότι αυτοτραυματίσθηκε με την εμπιστοσύνη που έδειξε σε δυο εξωκοινοβουλευτικούς που έχουν άλλες ιεραρχήσεις. Η Διαμαντοπούλου προτιμάει να δει Πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη και ο δήμαρχος τον Τσίπρα.
Συνεπώς γιατί ο δημοκρατικός ψηφοφόρος να ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ, όταν ακολουθώντας τη μια θα φτάσει την τρίτη θητεία Μητσοτάκη και τον άλλον στην επιστροφή Τσίπρα; Θα προτιμήσει να πάει κατ’ ευθείαν σ’ αυτούς.
Συνεπώς η πρώτη αλλαγή πρέπει να γίνει με την απόσυρσή τους από την “ηγετική ομάδα” για να στείλει το μήνυμα ” ΠΑΣΟΚ και τίποτε άλλο”. Να διαμορφώσει νέα σύνθεση, με πρόσωπα που θα ταυτίζονται με την προοπτική διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Ή έχουν έξωθεν καλή μαρτυρία ότι, αν είναι δεύτερο κόμμα, θα κάνουν πραγματική αντιπολίτευση στη νέα κυβέρνηση- χωρίς καμία πρόθεση συμμετοχής δια της συναλλαγής με τον επικεφαλής της.
Το μόνο που δεν χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ είναι να επαναληφθεί η ιστορία Χρυσοχοΐδη, Φλωρίδη και Μενδώνη- στη συνομοταξία των οποίων θα ήθελαν να ανήκουν και άλλοι…
Φλύαρες υποσχέσεις
Η δεύτερη αλλαγή αφορά την παράκαμψη της καρικατούρας που ονόμασε “σκιώδη κυβέρνηση” και του φιάσκου με την “Επιτροπή Διεύρυνσης” και τη συγκρότηση κυβερνώσας ομάδας με κριτήρια πραγματικής αξιολόγησης και όχι εσωτερικών ισορροπιών. Υπάρχουν διαθέσιμα πολιτικά στελέχη… αντί να αναζητήσει τα… αποφόρια του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν η δημοκρατική δεν εμπιστεύεται μια φορά τον Ανδρουλάκη, δεν εμπιστεύεται δέκα όσους τον περιβάλλουν ως μέλλοντες “υπουργοί” ή έστω ως κεντρικά πολιτικά στελέχη που μπορούν να αντιπαρατεθούν με τη ΝΔ του Μητσοτάκη. Η μετακίνησή τους στα πίσω καθίσματα είναι όρος επιβίωσης.
Τρίτη αλλαγή είναι η ανάδειξη ενός κεντρικού πολιτικού στόχου δια του οποίου το ΠΑΣΟΚ μπορεί να συσπειρώσει τη Δημοκρατική Παράταξη – κλείνοντας στο δρόμο στον Τσίπρα που το ανταγωνίζεται. Οι φλύαρες υποσχέσεις που δίνει από εδώ και από εκεί ο Ανδρουλάκης ως “κοστολογημένο” κυβερνητικό πρόγραμμα είναι τραγελαφικές- ιδίως όταν τις προσωποποιεί ή κάνει ανακοινώσεις ως επί θύραις Πρωθυπουργός.
Κανείς δεν πρόκειται να πειστεί ότι μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, όταν δεν μπορεί να αποδείξει ότι είναι σε θέση το ΠΑΣΟΚ να συσπειρώσει την Κεντροαριστερά και τις ευρύτερες παραταξιακές δυνάμεις και ομάδες με αντιδεξιά αντίληψη που είχαν στηρίξει τον Τσίπρα μετά το 2012 και όταν τις επαναδιεκδίκησε με περισσότερα προσόντα στο δημόσιο χώρο από τον Ανδρουλάκη. Στο ένας εναντίον ενός, είναι προφανές ποιος υπερτερεί.
Νέα ηγετική ομάδα
Το πλεονέκτημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ο επικεφαλής του, αλλά η υπόστασή του ως ιστορικός φορέας διασταύρωσης της ελληνικής Κεντροαριστεράς με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.
Μόνο αναβιώνοντας την κεκτημένη ταχύτητα του κόμματος ως πρόεδρός του που είναι -και όχι με την ακτινοβολία του παραταξιακού ηγέτη που δεν διαθέτει – μπορεί ο Ανδρουλάκης στρατεύσει στην κάλπη του ΠΑΣΟΚ τους δημοκρατικούς ψηφοφόρους.
Αλλά για να το κάνει χρειάζεται νέα ηγετική ομάδα στο κόμμα, χωρίς πρόσωπα με επιβαρύνσεις για σχέσεις με άλλα κόμματα, νέο κεντρικό σύνθημα και ρεαλιστικό στόχο. Για να γίνεις Πρωθυπουργός, πρέπει να πετύχεις ως εκλεγμένος αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης.
Ως πρόεδρος μετά από δύο συνέδρια, μπορεί να επιβάλει αλλαγές, αλλά όχι για πολύ ακόμη. Το φθινόπωρο θα είναι περίοδος αποφάσεων του ΠΑΣΟΚ που θα τον συμπεριλαμβάνουν: αν δεν έχει αλλάξει ο ίδιος τη δομή και το στόχο, θα τον αλλάξουν για να εξασφαλίσουν καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα. Τόσο απλό και καθόλου δύσκολο, όπως νομίζει…
