Του Γ. Λακόπουλου
Για τον Πάνο Καμμένο από όπου και να ξεκινήσει κανείς στο ίδιο συμπέρασμα θα καταλήξει: η παρουσία του σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς αποτελεί στίγμα. Έτσι κι αλλιώς ο πρότερος βίος και η πολιτεία του, η νοοτροπία και οι πρακτικές του βαραίνουν πολύ την ίδια την πολιτική ζωή.
Ότι ο Αλέξης Τσίπρας καταδικάσθηκε σε σύμπραξη μαζί του- αφού με κάθε άλλη επιλογή θα τον έριχναν – είναι από τα παιχνίδια της μοίρας των πολιτικών. Και σε κάθε περίπτωση είναι κάτι που θα κριθεί στο τέλος αυτής της ανάρμοστης σχέσης, η οποία θα ήταν εγκληματικό να πάει πέρα από τις επόμενες εκλογές.
Με τη προκήρυξή τους ο Πρωθυπουργός πρέπει να εξηγήσει επισήμως τι τον ανάγκασε να φορτωθεί τον Καμμένο και να σφραγίσει το τέλος της σύμπραξης, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών. Αλλιώς καίγεται.
Δεν έχει νόημα να ασχοληθεί κανείς με όσα καταλογίζονται κατά καιρούς στον Καμμένο με την ιδιότητα του υπουργού Άμυνας, όπως την υπόθεση των βλημάτων. Ούτε πλήρεις αποδείξεις έχει προσκομίσει η αντιπολίτευση, ούτε είναι αυτό το κρίσιμο στην αξιολόγηση του εν λόγω πολιτικού. Είναι το συνολικό ύφος της δημόσιας παρουσίας του.
Ο τρόπος που μιλάει στη Βουλή συνιστά προσβολή του κοινοβουλευτισμού. Και οι δημόσιες παραβάσεις του χρειάζονται γερό στομάχι, αν ληφθεί υπόψη ότι είναι υπουργός του Τσίπρα, του οποίου η ευπρέπεια του λόγου δεν αμφισβητείται ακόμη και όταν είναι σκληρός με τους αντιπάλους του.
Ακριβώς γιατί αυτή η σχέση των δυο ανδρών είναι σχέση Πρωθυπουργού με υπουργό, οφείλει ο Τσίπρας να παρέμβει τουλάχιστον σε ένα θέμα: τον φραστικό εκτροχιασμό του Καμμένου έναντι του προέδρου της ΝΔ και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Για μια ακόμη φορά, σε μια αντιδικία του με την εκπρόσωπο Τύπου της ΝΔ Μαρία Σπυράκη τον αποκάλεσε «Κούλη».
Ας αφήσουμε ότι δεν είναι δουλειά ενός υπουργού να αντιδικεί με τους συνεργάτες του Μητσοτάκη. Ο καθένας αντιλαμβάνεται το ρόλο του με τον δικό του τρόπο. Το θέμα είναι πως αντιλαμβάνεται ο Πρωθυπουργός τη συμπεριφορά των υπουργών του έναντι των αντιπάλων του.
Ο Πάνος Καμμένος μπορεί να θεωρείται αρχηγός κόμματος, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πρωτίστως αντίπαλος του Αλέξη Τσίπρα. Συνεπώς είναι ο Πρωθυπουργός που ορίζει για λογαριασμό της κυβέρνησής του το πλαίσιο της αντιπαράθεσης μαζί του. Όπως και ο Μητσοτάκης από την πλευρά του για το κόμμα του, εξ ου και είναι βαρίδι για τη ΝΔ ο Άδωνις.
Ο Τσίπρας έχει καταλογίζει πολλά στον Κυριάκο και έχει μιλήσει πολύ σκληρά για πολλές πλευρές της δημόσιας λειτουργίας του- όπως και ο Μητσοτάκης άλλωστε γι’ αυτόν. Αλλά δεν διανοήθηκε ποτέ να τον αποκαλέσει «Κούλη», όπως συνηθίζει η χυδαιογραφία του Διαδικτύου κυρίως. Έχει τόσες άλλωστε τόσες αδύναμες πλευρές που δεν χρειάζεται να καταφύγει κανείς στην ευτέλεια.
Επειδή όμως ο υπουργός Άμυνας σ’ αυτό ακριβώς καταφεύγει, όσο δεν τον αποδοκιμάζει ο Πρωθυπουργός χρεώνεται και αυτή τη συμπεριφορά του. Η ασυδοσία του λόγου του Καμμένου, βλάπτει την κυβέρνηση και σκιάζει το προφίλ του Τσίπρα. Έχει εξήγηση γιατί τον έκανε κυβερνητικό εταίρο, όπως έχει και γιατί ανέχεται άλλες λειτουργίες του- και αυτά θα κριθούν οριστικά από την τελική έκβαση της συγκυβέρνησης. Δεν έχει καμία εξήγηση όμως ότι ένας υπουργός καταφεύγει στην απρέπεια εναντίον ενός αντιπάλου του Πρωθυπουργού και αυτός τον αφήνει να συνεχίζει…
