Του Ιωάννη Δαμίγου
Σωρεύτηκαν με τον καιρό, αφέθηκαν άλυτα, αναβλήθηκαν οι όποιες απόπειρες προσπάθειας διόρθωσης και χειροτέρεψαν πλακώνοντάς μας, τα προβλήματα. Ότι αφήναμε στην μπάντα, ότι κρύβαμε κάτω απ’ το χαλί, μέσα κι έξω απ’ το σπίτι μας, στην γειτονιά μας, στην πόλη μας, στην κοινωνία όλη, αίφνης τάχα το βρίσκουμε αξεπέραστο εμπόδιο, βουνό ολόκληρο, εμπρός μας. Και έμειναν με το “έπρεπε” στο στόμα οι πολιτικάντηδες και με το “πρέπει” οι καθηγητάδες, έχοντας λύσει ωστόσο τα προβλήματα επιβίωσης και οι δυο αυτές επαγγελματικές κατηγορίες. Και διαπιστώνουν …
Πρόβλημα στην ποιότητα παιδείας τέτοιο, που μιλάμε χωρίς να μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Άλλα λέμε, άλλα εννοούμε, άλλα ακούνε, άλλα καταλαβαίνουν και άλλα κάνουν. Πολλοί, πριν προλάβουν καν να ακούσουν, πόσο μάλλον να καταλάβουν, άλλα κάνουν από αυτά που ήθελαν και άλλα απαιτούν, ακριβώς γιατί δεν κατάλαβαν. Η τόσο μοναδικά πλούσια γλώσσα μας, κήρυξε ξαφνικά πτώχευση … χρήσης. Έγινε μια ξένη γλώσσα, γι’ αυτό και μένουνε συνεχώς μετεξεταστέοι, προσφεύγοντας σε αγγλικές λέξεις ξεπέτας κοινώς , όχι γλώσσας.
Πρόβλημα εθισμού στο “λυσάρι”, που τεμπελιάζει το μυαλό, ανίκανο να κάνει μια πράξη, να σχηματίσει μια πρόταση, ανίκανο να χρησιμοποιήσει χρόνους, μα όλα σε μια οκνή ευθεία, χωρίς κλειστές και ανοιχτές στροφές σκέψης, χωρίς μια ανηφόρα προβληματισμού, παρά μόνο μια εύκολη κατηφόρα ύπνωσης και εφησυχασμού στην άμετρη κατρακύλα. Κάτι σαν τις βλαβερές συνέπειες στην υγεία του έτοιμου και γρήγορου φαγητού, που τελικά το βολικά προσφερόμενο νοθεύει εκούσια το μυαλό. Σερβιρισμένη άγνοια και λήθη, χωρίς σαλάτα και χωρίς απόδειξη, από την συσκευή της τηλεόρασης …
Πρόβλημα χρόνιας απουσίας εφικτής πρότασης, πρόβλημα σχεδιασμού, πρόβλημα πράξης, με προβληματικά αποτελέσματα κατάρρευσης, ηθικής, αξιών, αρχών, δικαιοσύνης, νόμων και λογικής. Σε μόνιμη αναζήτηση χαρισματικού ηγέτη αγέλης, σε μόνιμη αναζήτηση ικανού λαϊκιστή αρχηγού όχλου και σε μόνιμη αναζήτηση του από μηχανής θεού, άγιου τελευταία.
Πρόβλημα η εξεύρεση έξυπνων ανθρώπων προσφοράς, καθώς μας έχουν κατακλύσει οικείοι πονηροί κήρυκες του θελκτικού περίπου, της πόρνης ελπίδας και της λάγνας υπόσχεσης, που προσδοκούν οι ανήμποροι και οι απαίδευτοι ικέτες του μοιραίου.
Πρόβλημα η καθημερινή γαλούχηση της απομόνωσης, του “εγώ”, του τεχνητού φόβου και της ύστατης επιβολής τρόμου, παντοιοτρόπως. Πρόβλημα η εξάρτηση των νέων από το κινητό τηλέφωνο της απομονωμένης μονάδας, που “επικοινωνεί” το τίποτα με άλλους και άλλες τραγικά μόνους και μόνες, να αυτοκαρδουλώνονται με περίτεχνες και ποικίλες “καρδιές” χωρίς πνεύμα, χωρίς ψυχή, καταντώντας ίδια emoji.
Άγνωστο το πρόβλημα στην εφαρμογή των γυαλιών τεχνητής νοημοσύνης, που και αυτά κατασκευάστηκαν για να μας προσφέρουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής ε; Θα ωχριά εμπρός τους η χρήση του κινητού. Έτσι ξεκινούν όλα τα νέα προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης, με αυτό το ελκυστικό παραμύθι για αυξημένες ποιοτικά υπηρεσίες στον άνθρωπο. Πρόβλημα θα είναι να ζούμε μια εικονική πάλι ζωή, άμεσα και με αστραπιαία ταχύτητα ελέγξιμοι, ανελεύθεροι και μάλιστα εκουσίως. Ήδη έχουμε αρχίσει με γοργούς ρυθμούς να αποκτηνωνόμαστε, δεν θέλει και πολύ να στεγνώσουμε από το πάλαι ποτέ συναίσθημα του ανθρώπου για τον άνθρωπο. Με πρώτα θύματα, ποια άλλα από τα νέα παιδιά, που θα τρέξουν να τα αγοράσουν πρώτα. Θα είμαστε έτοιμοι για την πλήρη παράδοση στον μεγάλο αδελφό. Λέτε να είναι αυτό πρόβλημα;