Του Ιωάννη Δαμίγου
Δεν απόμεινε τόπος, χώρος και λόγος, που να αφήνει και το ελάχιστο περιθώριο, όχι μόνο να σταθεί κανείς λογικός, μα να κρατηθεί έστω από μια ψευδαίσθηση, για να αντιληφθεί την πραγματική οικονομική κατάσταση της χώρας μας, που ο χαρακτηρισμός “δεινή” ηχεί λυτρωτικά! Ας κοιτάξουμε αναλυτικά τα παρακάτω νούμερα, και ποιοι από τους επίδοξους διεκδικητές για την ανάληψη ηγεσίας, θα έκαναν απόπειρα να προτείνουν τυχόν σχέδιο ανάταξης, αλίμονο!
Το ότι κανένας πολιτικός, δεν θέτει το δυσβάσταχτο αυτό πρωτεύον οικονομικό ζήτημα προς συζήτηση, καταδεικνύει την άμεση παραδοχή δόλου και απάτης εκ μέρους των. Καθώς, θα έπρεπε να παραδεχτούν μεταξύ άλλων, πως βρισκόμαστε δέσμιοι και ανελεύθεροι των οικονομικών αριθμών, μετά από πειρατικές πολιτικές κουρσάρων, δημοσίου αλλά και δανεικού ακόμα χρήματος, πολλών δεκαετιών. Κι όμως, όλοι αυτοί οι υποψήφιοι “οραματιστές”, πλην ελαχίστων και σπανίων εξαιρέσεων, με τον έναν ή άλλο τρόπο (ακόμα και με το επιχείρημα της τιμιότητας τάχα), συνέβαλαν παντοιοτρόπως για να φτάσουμε στο σημερινό οικονομικό αδιέξοδο και κατάντημα. Το συνολικό Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας διαμορφώνεται στα 400,5 δισ. ευρώ (στο τέλος του α’ τριμήνου 2026), το Εξωτερικό Χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) αγγίζει τα 590 δισ. ευρώ, ενώ τα Κόκκινα Δάνεια ανέρχονται σε περίπου 80-83 δισ. ευρώ. Επιπλέον, το ποσό των 15,6 έως 17 δισ. ευρώ αποτελεί ένα πολύ συγκεκριμένο και ιστορικά καταγεγραμμένο “κρυφό” ή “εξωισολογιστικό” βάρος της ελληνικής οικονομίας. (Αφορά τις καταγεγραμμένες εγγυήσεις που έχει παράσχει το Ελληνικό Δημόσιο προς τρίτους, οι οποίες δεν προσμετρώνται στο επίσημο χρέος της Γενικής Κυβέρνησης κατά Eurostat, αλλά αποτελούν μόνιμο κίνδυνο. Θεωρείται “κρυφό”, επειδή τα χρήματα αυτά δεν εμφανίζονται στο χρέος παρά μόνο τη στιγμή που μια επιχείρηση αδυνατεί να πληρώσει και η εγγύηση καταπίπτει, επιβαρύνοντας αιφνιδιαστικά τον προϋπολογισμό. Τα νούμερα, τα μεγέθη αυτά, φανερώνουν από καιρό την ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ευλόγως τίθεται το εξής ερώτημα: Ποιος αξιοπρεπής και νοήμων άνθρωπος, θα έθετε υποψηφιότητα ανάληψης μιας τέτοιας καταδικασμένης εξ’ αρχής ηγεσίας, παρ’ εκτός ενός αποφασισμένου ριζοσπάστη επαναστάτη, με έναν ανάλογης θέλησης λαό. Άτοπο! Απέμειναν συστημικοί “αριστεροί” από την μια και ένας όχλος από την άλλη, γελοίοι και ανυπόληπτοι, με αστειευόμενους! Οι μεν κοροϊδεύουν τον όχλο και ο όχλος με την σειρά του, χλευάζει τον εαυτό του, αλλά και αυτούς. Ένα συνονθύλευμα τυχοδιωκτών. Όλοι μαζί όμως, καμώνονται πως δεν γνωρίζουν απλή αριθμητική. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, εξόφλησαν 36 δις προκαταβολικά τους δανειστές, αποκομίζοντας το μυθικό κέρδος των 135 εκατομμυρίων ευρώ! Εξυπηρετώντας τους δύσκολους και ελλειμματικούς προϋπολογισμών των, με δημόσιες ευχαριστίες στον τύπο τους, τόσο οι Γάλλοι, όσο και οι Γερμανοί! Είναι το περίφημο μαξιλάρι των 37 δις, του προηγούμενου, ακριβώς για τον ίδιο σκοπό! Δεν τα “έριξαν” στην ελληνική αγορά που θα αυγάτιζαν, αλίμονο, στους συνταξιούχους, στους έχοντες ανάγκη, μια και από αυτούς τα έκλεψαν. Όχι, προηγείται η πρόωρη εξασφάλιση των δανειστών! Γι’ αυτό και δεν διαμαρτύρεται κανείς από την “αντιπολίτευση”! Συμπίεση στην συμπίεση και παρενόχληση στην παρενόχληση, επέρχεται μοιραία η συρρίκνωση. Συρρίκνωση, με ανοχή και συνήθεια λες, με το “εγώ” στις τελευταίες του αναλαμπές, λίγο πριν τον επιθανάτιο ρόγχο.
“Πᾷ στῶ” κύριε Σάλλα, “πᾷ στῶ” κύριε Στουρνάρα και λοιποί τραπεζίτες (Παλόμα); “Πᾷ στῶ”, άρχουσα τάξη της περιβόητης επιχειρηματικής ελίτ; “Πᾷ στῶ”, ύπατη αρμοστεία της Ελληνικής Δικαιοσύνης; “Πᾷ στῶ”, Αρχιεπίσκοποι, Μητροπολίτες και Τιτουλάριοι; “Πᾷ στῶ”, εντολοδόχοι πολιτικοί υπάλληλοι; Ρητορικά τα ερωτήματα ασφαλώς, με σκωπτική διάθεση, ενισχυμένη με μαύρο χιούμορ! Δεν φανταζόμασταν, μαθητές τότε, πως το λογοπαίγνιο με το “παστό”, θα ήταν η πρέπουσα και πειστική απάντηση! Και μια και γύρισα στα παιδικά τα χρόνια, θυμήθηκα τον επίκαιρο στίχο από το ποίημα “Ήταν ένα μικρό καράβι”: Και τότε ρίξανε τον κλήρο, Να δούνε ποιος θα φαγωθεί, Οέ οέ οέ οέ … Όχι, δεν είμαι ούτε κυνικός, μα ούτε απαισιόδοξος, ο ποιητής θα φταίει μάλλον και τα νούμερα που δεν βγαίνουν, τα πάσης φύσεως νούμερα, γενικώς.