Του Ιωάννη Δαμίγου
Δεν υπάρχουν πια άγρια και απάτητα βουνά, σπηλιές και φαράγγια ή λαγούμια, όπου κατέφευγαν κάποτε οι επαναστάτες, οι αντιφρονούντες και όσοι επέμεναν να ορίζουν την ζωή τους ελεύθερη. Δεν υπάρχουν πλέον ούτε τόποι εξορίας. Μα πρωτίστως, εξέλειψαν αυτοί καθ’ εαυτοί οι επαναστάτες.
Η ιλιγγιώδης ταχύτητα των κοσμοϊστορικών αλλαγών και ανατροπών του σύγχρονου τρόπου επιβίωσης, όχι ζωής, όπως γι’ αυτήν διαβάσαμε, προλάβαμε αν, ή και γνωρίσαμε ως έσχατοι, επελαύνει εδώ και κάποια χρόνια αιφνιδιάζοντας την ανέτοιμη υβριδική γενιά, καθώς ξεκίνησε με τα πάλαι ποτέ μολύβια Faber,και τα στυλό Bic, για να καταλήξει στα πλήκτρα του Lap top. Στους αμέτρητους δαιδάλους της ελκυστικής τεχνολογίας, σε βαθμό πλήρους εξάρτησης και με ημιμαθή προβληματική κοινωνία, επόμενο ήταν να παραμεριστούν δια παντός κλασικές εκφάνσεις συμπεριφοράς και τρόπου ύπαρξης, όπως παραδόσεις ηθικών αξιών και αρχών, που ίσχυαν μέχρι πρότινος, έστω και με κάποιες συχνές αποκλίσεις. Ο χρόνια ανίκητος, όσο και απεχθής επιδεινούμενος καπιταλισμός στην ακραία του έκφραση υπερίσχυσε κατά κράτος, υποδουλώνοντας ισχυρά κάποτε κράτη! Που με την σειρά τους ανάγκασαν εξωθώντας τους αδαείς πολίτες σε όρια, να υιοθετήσουν ένα άλλο μοντέλο ιδιοτήτων, τον νέο απομονωμένο άνθρωπο με αυξημένη την ούτως ή άλλως έμφυτη αίσθηση απληστίας, στην αιώνια παγίδα του ατομισμού. Έννοιες, όπως δημοκρατία, νόμος, δίκαιο, συλλογικότητα, κοινό δημόσιο συμφέρον, αξιοπρέπεια και άλλες, χρησιμοποιούνται μάλλον ως λόγια κοσμητικά επίθετα σε πεπερασμένα συγγραφικά πονήματα. Επιτήδεια, το ίδιο ακριβώς συνέβη με τους πάλαι ποτέ πολιτικούς προσδιορισμούς, αριστερά, κέντρο και δεξιά. Στην διάρκεια πάλης, απέναντι του χρόνιου καπιταλιστικού αήττητου συστήματος, μοιραία μέσα από αυτό, στενέψαν τα περάσματα και εξανεμίστηκαν οι αποστάσεις μεταξύ αυτών των πολιτικών εννοιών, με απόρροια την τελική επικράτηση του φασισμού. Πάγια κατάληξη, λίγο πριν τον πόλεμο, παλιά όμως αυτό. Άλλαξαν και εδώ οι καταστάσεις, άλλαξε ο τρόπος πολέμου, μια και προήχθη η επιστήμη της τεχνολογίας, πάντα σε βάρος της ποιότητας ζωής των πολλών. Μάλλον οι περιφερειακές τοπικές διαφορές, θα διεξάγονται με συμβατικά όπλα, μέχρι εξάντλησης αυτών, όπως και οι αγορές τύπου Belharra και άλλων ξεπερασμένων οπλικών συστημάτων. Τα ρομποτικά στρατεύματα της Κίνας, ο ρομποτικός “σκύλος” της Ρωσίας, το τεχνολογικό κράνος EagleEye των ΗΠΑ και οι ραδιοσυχνότητες του Ισραήλ (που ζαλίζουν τα drones), μεταξύ άλλων, μεταφέρουν σε άλλα επίπεδα τον πόλεμο, λαμβάνοντας πάντα υπόψιν τις πάγιες πυρηνικές κεφαλές.
Αυτό που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα θα είναι πρωτόγνωρα φριχτό, όχι μόνο από την ηλεκτρονική σύρραξη, με ανθρώπινα ασφαλώς θύματα, μα από την επερχόμενη μείωση “άχρηστων” ηλικιακών μη παραγωγικών πληθυσμών, καθώς για παράδειγμα εργοστασιακή μονάδα αυτοκινήτων στην Κίνα, με αυτοματοποιημένα μηχανήματα χωρίς παρουσία ανθρώπων, παράγουν ένα αυτοκίνητο κάθε 75 δευτερόλεπτα! Η ανάγκη όμως που προκύπτει, είναι πως πρέπει να το αγοράσει … άνθρωπος. Με τα ρομπότ να “μάχονται”, τεχνολογία εναντίον πιο ανεπτυγμένης τεχνολογίας, το μέλλον της ανθρώπινης φύσης φαντάζει διατοπικό, ξεπερνώντας κάθε επιστημονική φαντασία, του υποβιβασμένου πλέον Hollywood. Αγνοώ τέλος, τον χαρακτηρισμό αυτού του “πολιτεύματος” που θα επιβληθεί, καθώς και τις “τάξεις” διαβάθμισης. Ίδε ο άνθρωπος.