Του Ιωάννη Δαμίγου
Το να αναγνωρίζεις το δίκαιο και μάλιστα να παλεύεις διεκδικώντας το με κάθε κόστος, κάτω από πολύ δύσκολες κρατικές αντιτιθέμενες συνθήκες, αποτελεί το μέγιστο καθήκον κάθε υπεύθυνου πολίτη. Πόσο μάλλον, όταν αυτό επιχειρείται από μια μάνα που έχασε την κόρη της με καθαρή ευθύνη του κράτους, που στην συγκεκριμένη περίπτωση λειτούργησε ως δολοφόνος κατά συρροή ή κατ’ εξακολούθηση ανθρωποκτόνος.
Εμφανίσθηκε λοιπόν στο προσκήνιο η κυρία Καρυστιανού, με άρτια συγκροτημένο λόγο, με σοβαρή παρουσία, απαιτώντας δικαιοσύνη τόσο για την δολοφονία της νεαρής κόρης της, όσο και άλλων 56 τουλάχιστον ψυχών, κυρίως νέων ανθρώπων, φοιτητών. Με τα παραπάνω προσόντα παιδείας, με σκληρό αληθινό λόγο, με περίσσια όμως ευγένεια αποφεύγοντας τον λαϊκισμό και έχοντας την συμπαράσταση της ήδη δοκιμαζόμενης κοινωνίας, άγγιξε συναισθηματικά τις ευαίσθητες χορδές της.
Οι αλλεπάλληλες προκλητικές δικαιολογίες του καθεστώτος, η άτσαλη προσπάθεια συγκάλυψης, μα κυρίως η κυνικότητα των εμπλεκομένων, με την οποία αντιμετώπισαν το σοβαρότερο μαζικό προμελετημένο εθνικό έγκλημα, έστρεψαν όλο και περισσότερους πολίτες στο πλάι της. Είχε όλο το δίκιο με το μέρος της και έφτασε να έχει και έναν λαό που αποζητούσε μια αφορμή να πιαστεί, ξεσπώντας την απραξία και αδυναμία του. Βρήκε μια γυναίκα, μια μάνα που μιλούσε, εναντιωνόταν και τολμούσε να απαιτεί δίκαιο, για να στηριχτεί επάνω της. Στις ομιλίες της, όπου και να γίνονταν, είτε σε επαρχιακές πόλεις, είτε στην πρωτεύουσα, τα πλήθη πολλαπλασιάζονταν. Από το σημείο αυτό και πέρα, ακούσια ή εκούσια, η κυρία Καρυστιανού αποφάσισε να κατέβει στην πολιτική. Δικαίωμά της και αλίμονο! Όποιος αντιπαρατεθεί, εκ προοιμίου έχει λάθος. Όμως, όμως, αδυνατώ να πιστέψω πως δεν γνωρίζει τον πολιτικό στίβο, πως αγνοεί την αλλοτρίωση που επιφέρει και τον τρόπο λειτουργίας του. Βέβαια, καθώς η ίδια προφανώς διακατέχεται από δεξιές αρχές, απέρριψε στην συνέχεια ομοϊδεάτες της αρχικούς συνομιλητές, όπως Καραχάλιο, Νικολόπουλο, Καμμένο, ακόμα και Φαραντούρη και όπως δηλώνει η εκπρόσωπός της κυρία Μαρία Γρατσία, μάλλον καταλήγει στον κύριο Πατσίκα, γνωστό διοργανωτή συλλαλητηρίων κατά της συμφωνίας των Πρεσπών. Το κόμμα θα ανακοινωθεί, όταν θα κατατεθούν πρόγραμμα και καταστατικό. Μια παρένθεση εδώ, γιατί ήδη τέθηκαν ερωτήματα, τα οποία περιέργως και σε αντίθεση με τις μέχρι πρότινος αρχές της περί διαφάνειας, δεν απαντήθηκαν. Και εννοώ την μη καταγγελία και αποφυγή να κατονομάσει, απόπειρα κομματικής χρηματοδότησής της, όπως η ίδια άφησε να εννοηθεί. Καλώς ήλθατε στο σύστημα της συγκάλυψης, κυρία Καρυστιανού!
Το μόνο μου ερώτημα, είναι αυτό: Πώς θα συνδιαλλαγεί, πώς θα συνομιλήσει, σαν ίση προς ίσους (!) εντός κοινοβουλίου, με τους δολοφόνους του παιδιού της; Δεν ρωτώ καν, πώς θα τους αντικρίσει, μα πώς θα ερωτά και θα απαντά σε εγκληματίες, κάτω από το συγκεκριμένο και στενό πλαίσιο λειτουργίας της Βουλής; Απεμπολεί μια ισχυρή θέση κριτή και εντάσσεται εκούσια στην καθεστηκυία τάξη, υπεύθυνη για τα δεινά αυτής και των άλλων ορφανών από παιδιά οικογενειών! Ο καιρός μπροστά μας … Αναπόφευκτα και λυτρωτικά, έρχεται στην σκέψη μου η Μάνα, που χωρίς οργάνωση, χωρίς χρηματοδότηση, παρέμεινε πιστή στο όραμά της, “ποτέ από το χρέος μη κινούσα”, Μάγδα Φύσσα. Έτσι απλά!