Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Δεν ξέρουμε πόσες ακριβώς φορές πήγε στο Δικαστήριο ο εκδότης και δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης, ύστερα από μηνύσεις προσώπων που έχουν αναφερθεί στα ρεπορταζ της εφημερίδας και του πόρταλ Documento.
Συνεργάτες του υπολογίζουν ότι είναι περισσότερες από… τριακόσιες -αριθμός: 300! Με κατηγορίες που αν ήταν βάσιμες έστω στο 1% , θα έπρεπε να είναι από χρόνια στη φυλακή.
Αν κι γι’ αυτό θα αρκούσε μόνο μια δίωξη: αυτή που του ασκήθηκε – όπως στη Γιάννα Παπαδάκου και τον Αλ. Τάρκα -για τις δημοσιογραφικές αποκαλύψεις τους στο σκάνδαλο Νοβάρτις.
Παράλληλα με την παραπομπή της εισαγγελέως Ελένης Τουλουπάκη στο Ειδικό Δικαστήριο , που την απάλλαξε- ακριβώς επειδή έκανε το καθήκον της. Όπως απαλλάχθηκαν -με βούλευμα- και οι δημοσιογράφοι, γιατί έκαναν τη δουλειά τους.
Αν είναι δύσκολο να αθροίσουμε τα επεισόδια του σήριαλ “μηνύστε τον Βαξεβάνη”- και τις απαλλαγές του που ακολουθούν- προκύπτει και το εύρος των επιθέσεων που έχει εξαπολύσει εναντίον του ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Του επιτίθεται από τη Βουλή, ή με ομιλίες και συνεντεύξεις του, για να φορτίσει αρνητικά το όνομα του. Για λόγους που δεν κρύβει και αφορούν κυρίως την θεωρία του ο εκδότης “στοχοποιεί τη σύζυγό του” -εκτός από τον ίδιο.
Τι είδους στοχοποίηση είναι όταν δεν αποκλίνει ούτε κατά κεραία από την υποχρέωση των ΜΜΕ να ελέγχουν και να αποκαλύπτουν – με στοιχεία- ό,τι αφορά τα δημόσια πρόσωπα, μόνο το σύστημα Μητσοτάκη το γνωρίζει.
Πάντως, ενώ δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την καταδίκη του από τα δικαστήρια, έχουν διαμορφώσει σε ένα τμήμα της κοινής γνώμης την πεποίθηση ότι ο συγκεκριμένος εκδότης είναι “το απόλυτο κακό” που επιτίθεται στο “καλό”. Όπως το εκπροσωπούν η κυβέρνηση, ο σημερινός πρωθυπουργός και η οικογένειά του. Συν κάποιοι υπουργοί και φίλοι τους.
Παγκόσμια πρωτοτυπία
Σ’ αυτό το πλαίσιο εξελίσσεται αυτή την περίοδο στο Μονομελές Εφετείο της Αθήνας μια δίκη που διεκδικεί παγκόσμια πρωτοτυπία: μηνύτρια είναι μια …συνταξιούχος ανώτατη δικαστικός και κατηγορούμενοι εκτός από τον Κ. Βαξεβάνη και συνεργάτες του, ο δικηγόρος του και ένας ακόμη εκδότης!
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της δίκης είναι ότι η μηνύτρια υπήρξε ανακρίτρια στο σκάνδαλο Νοβάρτις και οι μηνυόμενοι είχαν εξεταστεί ως μάρτυρες από την ίδια και διατύπωσαν τις αντιρρήσεις τους για τις μεθόδους της.
Είναι μάλλον παγκόσμια πρωτοτυπία μια πρώην κορυφαία δικαστικός να στρέφεται εναντίον… μαρτύρων σε υποθέσεις που χειρίσθηκε- με τη συνεπικουρία του επίσης δικαστικού συζύγου της.
Ο Κώστας Βαξεβάνης, ο δημοσιογράφος Βασ. Ανδριανόπουλος , ο δικηγόρος τους Γιάννης Μαντζουράνης κάθονται στο εδώλιο με τραγελαφικές κατηγορίες. Το ίδιο ο εκδότης της “Δημοκρατίας” Γιάννης Φιλιππάκης.
Από μόνες τους οι καταθέσεις της μηνύτριας και των μαρτύρων της, αποκαλύπτουν να κίνητρα της, ενώ οι παραδοχές και οι αντιφάσεις τους ακυρώνουν την κατηγορία.
Είναι πρωτοφανές να μηνύεται δικηγόρος επειδή υπερασπίζεται τον πελάτη του ή εκδότης επειδή δημοσίευσε φωτογραφία της μηνύτριας, ως δημόσιου προσώπου.
Η ποιότητα της δικαιοσύνης και της ενημέρωσης
Οποιος παρακολουθήσει την εξέλιξη της δίκης με τις εκατέρωθεν καταθέσεις, όπως παρουσιάζονται στο Documento.gr θα μείνει άναυδος.
Ασφαλώς ο τελικός λόγος ανήκει στο Δικαστήριο. Και όπως έχει φανεί και σε άλλες περιπτώσεις , οι δικαστές αυτής της βαθμίδας έχουν συνείδηση του ρόλου τους. Προασπίζονται την ελευθερία του λόγου και την ελευθεροτυπία , με τις αποφάσεις τους. Και αυτό είναι απόδειξη της ανεξαρτησίας τους- σε αντίθεση με τις ανώτερες βαθμίδες…
Εκτός από τη Δικαιοσύνη όμως το αποτέλεσμα της δίκης θα κρίνει και δυο κεφαλαιώδη θέματα της ενημέρωσης στην Ελλάδα:
Το πρώτο είναι αν η δικαστική εξουσία προστατεύει την ερευνητική δημοσιογραφία από όσους επιχειρούν να να την περιορίσουν – και αυτό δεν αφορα μόνο τη συγκεκριμένη μηνύτρια.
Το δεύτερο, αν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι ως επαγγελματικός κλάδος με ιδιαίτερο ρόλο και ξεχωριστή ευθύνη μπορει να αυτοπροστατευθεί, στιγματίζοντας τις πρακτικές καταχρηστικών επιθέσεων σε δημοσιογράφους.
Μπορεί να διαφωνεί κάποιος με τον πολιτικό προσανατολισμό του Βαξεβάνη– ή του Φιλιππάκη. Αλλά χωρίς τις έρευνες του Documento – και τη μαχητικότητα των, συντηρητικών, εφημερίδων του Φιλιππάκη, η αποκαλυπτική δημοσιογραφία θα είχε έλλειμμα και η ενημέρωση θα ήταν κλεισμένη στο ημίφως των συναλλαγών με τις εξουσίες που περιλαμβάνει και παραδοσιακά δημοκρατικές εφημερίδες.
Σ’ αυτή τη γραμμή υπεράσπισης του κλάδου πρέπει να κινηθούν και τα επαγγελματικά σωματεία των δημοσιογράφων.
Δεν νοείται να μένουν θεατές, όταν μια πρώην ανακρίτρια που αμφισβητεί την πεμπτουσία της ενημέρωσης, για να “τιμωρήσει” δημοσιογράφους που ενίστανται, γιατί αγνοήθηκαν τα στοιχεία για ένα μεγάλο σκάνδαλο που της προσκόμισαν.
Όπως δεν έχει λογική – σε κράτος δίκαιου – να επιδιώκουν δικαστικοί λειτουργοί την καταδίκη όσων αποκαλύπτουν την παραβίαση του νόμου και οι πρώην δικαστές πρέπει να αναλογιστούν γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη.
Από αυτή την άποψη το αποτέλεσμα αυτής την δίκης θα δείξει πολλά για την ποιότητα της δικαιοσύνης και της ενημέρωσης.
