Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Αναγκαστικά θα γράψω σε πρώτο πρόσωπο καθώς μια ανάρτηση του Νίκου Μπίστη -δημοσιεύεται σε διπλανή στήλη-που με αφορά προσωπικά με υποχρεώνει να το κάνω.
Πριν από όλα δεν “έχω γράψει κανένα άρθρο στο Documento” όπως αναφέρει. Απλώς από το “Ανοιχτό Παράθυρο” σχολίασα το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Επιμένοντας ότι όσο αυτοαναγορεύεται σε υπέρτατη πολιτική οντότητα στον αντιδεξιό χώρο, που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι οι υπόλοιποι, αυτοτραυματίζεται.
Ο Νίκος, σχολιάζοντας τον…σχολιασμό μου, κόλλησε στην φράση για την υποδηλουμένη αξίωση του πρώην Πρωθυπουργού να εξαερωθούν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης ώστε “οι επικεφαλής, οι οπαδοί και τα στελέχη τους να πάθουν Μπίστη και Χαρίτση και να τεθούν υπό την ηγεσία του”.
Η αναφορά στα πρόσωπά τους ήταν, καλοπροαίρετο, σχήμα λόγου- εντελώς κατανοητό στο πνεύμα του άρθρου και χωρίς πρόθεση να τους μειώσει.
Συμβολική περιγραφή της σπουδής- των δυο έως τώρα στελεχών της Νέας Αριστεράς- να αυτοδρομολογηθουν για “την ενίσχυση του σχήματος που οσονούπω ανακοινώνει ο Αλέξης Τσίπρας”. Από το οποίο κατά την ανάρτηση “περνάει η ανασύνθεση της Αριστεράς και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου”.
Δικαίωμά του να το πιστεύει, περίπου… αγιογραφικά, αλλά δεν βλέπω πολλούς να συμφωνούν μαζί του. Εκτός αν ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει στον προοδευτικό χώρο. Ή πρόκειται να ρευστοποιηθεί ως κόμμα χάριν του κόμματος Τσίπρα- όπως έγινε το 2015.
Ή αν ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα την Σοσιαλδημοκρατία και την Κεντροαριστερά- στην ευρωπαϊκή συλλογική υπόσταση της οποίας αρνήθηκε να ενταχθεί όταν του το ζητούσαν.
Στην ανάρτησή του ο Μπίστης, αφού αποφάνθηκε ότι “έπαθα Βαξεβάνη”, διαπίστωσε ότι “με το ίδιο πάθος που πριν χρόνια υποστήριζαν από κοινού τον Τσιπρα, τώρα αμφότεροι στρέφοντα” εναντίον του”.
Δεν θα ήταν ενοχλητικό- γιατί δεν στρέφομαι εναντίον κανενός, ούτε υποστηρίζω κανέναν. Όμως απλώς θα του έλεγα κάτι για τον ψιλοαχρείο ισχυρισμό ότι ο δημοσιογράφος και εκδότης το Documento, είναι κάτι που το “παθαίνει κάποιος”: μακάρι τα κόμματα που άλλαξε ως τώρα ο ίδιος να είχαν πολλούς υποστηρικτές σαν τον Βαξεβάνη – είτε ως δημοσιογράφο είτε ως εκδότη – στο μιντιακό χώρο.
Η απάντηση Βαξεβάνη δημοσιεύεται στο ΑΠ μαζί με την ανάρτηση. Το μόνο σχετικό που θα μπορούσα να ρωτήσω τον Νίκο Μπίστη είναι: Ρώτησε τον Τσίπρα πριν κάνει τον δημόσιο παραστάτη του εναντίον του; Έχει αναρωτηθει ποιος χρωστάει σε ποιόν;
Ποιος σύρθηκε κατ’ επανάληψη στα δικαστήρια και λίγο έλειψε να μπει στη φυλακή, για τις αποκαλύψεις του, που μια χαρά αξιοποιούσαν ο Τσίπρας και το κόμμα του; Ειδικά στο σκάνδαλο Νοβάρτις -που ο Τσίπρας πρώτα αναδείκνυε στη Βουλή και εκ των υστέρων διατυμπάνιζε ως “λάθος” χειρισμών του;
Σε ποια εφημερίδα στηρίχθηκε περισσότερο επιίχρόνια ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός-και πόσο κόστισε στην ίδια το μένος της οικογένειας Μητσοτάκη εναντίον της, γι’ αυτό το λόγο;
Σε ό,τι με αφορά δεν είχα ποτέ κανένα “πάθος” για καμία “υποστήριξη” σε κανέναν Τσίπρα. Τη γνώμη του διατυπώνω πάντα, κινούμενος στο πεδίο της ελευθερίας μου. Ήτοι με το δικαίωμα να την αλλάζω, έχοντας φροντίσει να μην οφείλω τίποτε σε κανένα από τα δημόσια πρόσωπα που σχολιάζω.
Με επιλογή μου -όταν έφυγα από το πολιτικό ρεπορτάζ με τους δεοντολογικούς περιορισμούς στην ειδησεογραφία- ως αρθρογράφος στήριξα τον Τσίπρα. Με μόνο κίνητρο την πεποίθηση ότι θα αναδειχθεί επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης.
Ίσως με επηρέασε ότι καταγόμαστε από διπλανά χωριά της Άρτας και σίγουρα ο αείμνηστος Βασίλης Μουλόπουλος, που επέμενε να με φέρει σε επαφή μαζί του.
Τον στήριζα πάντα με κριτική διάθεση- που θα διαπιστώσει εύκολα όποιος ανατρέξει στην αρθρογραφία μου στο Α.Π. και αλλού. Και με πολύ μεγάλο κοινωνικό και επαγγελματικό κόστος για μένα.
Δεν μου το ζήτησε ο Τσίπρας, όπως δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτε κανένας άλλος από το περιβάλλον του. Δεν είχα άλλωστε καμία άλλη σχέση μαζί του ή οποιαδήποτε προσωπική ατζέντα. Εκτιμούσα κάποια δεδομένα της πολιτικής και της δημόσιας παρουσίας του και τα αναδείκνυα. Μαζί με τις διαφωνίες μου όταν υπήρχαν.
Τόσο δημόσια, όσο και στις συζητήσεις που έκανα μαζί του, κινήθηκα πάντα χωρίς καταναγκασμούς, αξιολογώντας της όταν διατύπωνα τη γνώμη μου. Στηρίζοντας τις προτεραιότητες της Δημοκρατικής Παράταξης και της χώρας, αλλά και τους αυτοκαταστροφικής χειρισμούς του -ως Πρωθυπουργού και ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.
Γνωστά πράγματα.
Αν δικαιωθήκαμε όσοι κάναμε τις ίδιες αξιολογήσεις ή ο κύκλος των αυλικών και γραφειοκρατών της Κουμουνδούρου, που τον καθήλωνε κάθε φορά σε αναποφασιστικότητα και τον οδηγούσε στις λανθασμένες επιλογές, είναι ορατό εκ του αποτελέσματος. Αλλά αυτά είναι άλλη συζήτηση.
Αν τα αναφέρω είναι γιατί στην ανάρτηση του Μπίστη χρησιμοποιείται για τα κείμενά μου ο παραλογισμός με τον όρο “τοξικότητα” για τη… στήριξη που… βλάπτει και ο χαρακτηρισμός “λυσσαλέα” γι’ αυτό που ονομάζει “αντιδρασή” μου.
“Αντιδραση” ας πούμε. Αλλά “λυσσαλέα” από πού του προκύπτει; Σαν δεν ντρεπόμαστε… Τι έχω να χωρίσω με τον Τσίπρα; Όπως είχα να χωρίσω με τον Σημίτη, για τον οποίο βρεθήκαμε πάλι απέναντι στο παρελθόν…
Από πότε στον ιδεολογικό και πολιτικό γαλαξία κάποιου που προτάσσει τη διαδρομή του στην Αριστερά χρησιμοποιούνται τέτοιοι χαρακτηρισμοί για κείμενα ανοιχτής και διάφανης είτε στήριξης, είτε κριτικής; Ποια βιτριολική διάθεση μετατρέπει την πολιτική στάση σε υπόθεση… πάθους; Τι άλλο θα ακούσουμε;
Προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι οι απόψεις μου δεν διατυπώνονται για χάρη του Τσίπρα. Ενδεχομένως γιατί δεν τα αντιλαμβάνεται ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας.
Προκύπτουν ως πολιτικές αντιλήψεις μου για την αποστολή που ανατέθηκε στον Τσίπρα, με τη λαϊκή ετυμηγορία, μετά το 2012: τη συσπείρωση της Δημοκρατικής Παράταξης, μετά την ακύρωση του ΠΑΣΟΚ από τις μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου ηγεσίες του.
Γίνεται επειδή, κατά την ανάλυση πολλών, οι απλοί δημοκρατικοί πολίτες, που του εμπιστεύθηκαν αυτή την αποστολή με την ψήφο τους, άρχισαν να απογοητεύονται από την πρώτη στιγμή. Με την προσυμφωνημένη ετερόκλητη συμμαχία με τον Καμμένο- που ισχυρίζεται ότι παραμένει πάντα συνομιλητής του- και το ανιστόρητο τη σόφισμα “πρώτη φορά Αριστερά”. Κοροϊδευόμαστε τώρα; Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που κατέφυγαν προσωπικά στον Τσίπρα και ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ, “Αριστερά” των ιδεοληπτικών, των παρακμιακών, ακόμη και των σούργελων που τον περιέβαλαν στο κόμμα και τις κυβερνήσεις του;
Έπρεπε να μένουν εκτός κριτικής η αυτοκτονική διαχείριση των τριών εκλογικών αναμετρήσεων του 2019; Η αποτυχία ή άρνηση- να υλοποιήσει την νέα εντολή εκείνης της ήττας, για μετεξέλιξή του ΣΥΡΙΖΑ σε φορέα ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Τότε που μπορούσε και όχι τώρα που αυτοβυθίζεται στις συριζοκεντρικές παρουσιάσεις της “Ιθάκης” που τον εγκλωβίζουν σε περιφερειακό ρόλο.
Ή μήπως να μην γίνεται λόγος για τον τραγέλαφο των εκλογών του 2023, όταν η ανάκτηση της πρωθυπουργίας, ταυτίσθηκε με το σλόγκαν “θα ξανάρθουμε και θα είναι αλλιώς” – ως… δεύτερη φορά Αριστερά;
Μην μιλήσουμε για την Κασσελακιάδα, τον Νεοσταλανισμό για τη λήξη της, τη διάσπαση, την εγκατάλειψη του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τους 28 μήνες χωρίς ούτε μια αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη στη Βουλή, την αυτοτραυματικη φλυαρία ενός αχρείαστου τόμου, και την απροσδιόριστη εξαγγελία κομματος, που δείχνει περισσότερο ως επιδίωξη δεύτερης καριέρας.
Έπεσε σε όλες τις παγίδες του Μητσοτάκη και διασύροντας ακόμη και το κόμμα του, ή τους υπουργούς και τα στελέχη του, του δίνει ένα ακόμη αβαντάζ: την ευκαιρία να λέει: ‘Είδατε από πού γλιτώσαμε;”…
Έτσι καίγεται στη συλλογική συνείδηση το προφίλ του ως Πρωθυπουργού, που ως βασικά στοιχεία της θητείας του είναι οι κομματικές αναμνήσεις του, ούτε οι ηρωικές περιαυτολογίες για τη διαπραγμάτευση με τους ‘Ευρωπαίους. Με ή χωρίς τον Βαρουφάκη.
Είναι συγκεκριμένα: δεν έκλεβε, έλυσε το Μακεδονικό και έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που παρέλαβε. Συν την ορθή κρίση του για την χρησιμότητα του Δημοψηφίσματος και την παράκαμψη του αποτελέσματός του. Το οποιο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν του έδινε την ευχέρεια “να πάει τώρα όπου ήθελε”, όπως είπε στην τελευταία συνέντευξή του.
Σε κάθε περίπτωση είχε ένα προσωπικό κεφάλαιο που ενίσχυε η σκηνική παρουσία του – και το συρρικνώνει αβασάνιστα τα τελευταία χρόνια. Υπό τις επευφημίες, όσων προσπαθούν να υπάρξουν στο δημόσιο χώρο δίπλα του.
Θα περίμενα, λοιπόν, από τον Νίκο Μπίστη, να μου επισημάνει πού αναφερόμενος στον Τσίπρα λέω ανακρίβειες ή ψεύδη και πού διαστρεβλώνω τα πραγματικά περιστατικά. Οι κρίσεις είναι δικαίωμά μου.
Όπως θα περίμενα, επειδή είναι παλαιότερος και πιο έμπειρος από τον πρώην Πρωθυπουργό, να του εξηγήσει ότι ένας ηγέτης δεν απαξιώνει το ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρουλάκη, το Φάμελλο, και τον ΣΥΡΙΖΑ ή τις άλλες δυνάμεις του χώρου.
Αναγνωρίζει την αξία του, τον αγώνα τους, τις προθέσεις τους και προσφέρεται να συμβάλει στη σύγκλισή τους απέναντι στη Δεξιά, αποδεχόμενος τον ρόλο που θα του αναγνωρίσει ένα ευρύτερο σώμα που θα συγκροτήσουν αυτές οι δυνάμεις.
Έχοντας τη δημοκρατική αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να διεκδικήσει τον πρώτο. Όχι να αυτοανακηρύσσεται αρχηγός – περιφρονώντας όσους βρίσκονται στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής και όχι στα Ινστιτούτα. Αλλά για το Επινέ και τον Μιτεράν θα μιλάμε τώρα;
Αντί γι’ αυτά μαθαίνω ότι η “υποστήριξή” μου στον Τσίπρα ήταν “έμπλεη τοξικότητας” και “έκανε μεγάλη ζημιά”. Και ότι – ευτυχώς- “η σημερινή λυσσαλέα αντιδρασή” μου θα την αποκαταστήσει. Να την ενισχύσω τότε…
Θεωρώ άπρεπη και σχιζοφρενική τη διατύπωση ‘Η στήριξη τους έμπλεη τοξικότητας έκανε μεγάλη ζημιά τότε. Η σημερινή λυσσαλέα αντίδραση του, μπορεί να αποκαταστήσει την ζημιά”. Με καλή διάθεση λέω ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτόν τον συλλογισμό. Αλλά αντιμετωπίζεται.
Όπως αντιμετωπίσθηκε και η συμπόρευση στον πυρήνα του σημιτικού εκσυγχρονισμού- στο λυκόφως του οποίου βρέθηκε υφυπουργός- με όσους θα τροφοδοτούσαν αργότερα το Νεομητσοτακισμό… Ονόματα και μη χωριά.
Το μη αντιμετωπίσιμο θα είναι αν αυτή η εντύπωση για βλαπτική “τοξικότητα υποστήριξης” και η επωφελής αποκατάσταση δια της “λυσσαλέας αντίδρασης” συμπεριλαμβάνει και τον Αλέξη Τσιπρα προσωπικά -και γι΄ αυτό δεν απάντησε σε δυο κλήσεις μου.
Ή έστω αν τον βρίσκει σύμφωνο και πρέπει να προβληματιστούν όσοι αρθρογράφοι τον υποστηρίζουν σήμερα.
Να το δούμε από άλλη σκοπιά: Έχει την εντύπωση, ο κατά διαστήματα επιτελικός σύμβουλος του Τσίπρα ότι τον έχει βοηθήσει περισσότερο στην αναδιάρθρωση του χώρου από όσους κάνουμε κριτική;
Και -σε ό,τι με αφορά- από την κατάθεση της γνώμης μου -όταν τα βαρίδια που σήμερα θέλει να αφήσει πίσω του, έβγαζαν ανακοινώσεις της Πολιτικής Γραμματείας εναντίον μου, ζητούσαν την διαγραφή μου από τη ΕΣΗΕΑ, με απειλούσαν με μηνύσεις και βυσσοδομούσαν με τα κακόηχα πληκτρόλογιά τους;
Με αυτούς ταυτίζεται σήμερα ο Νίκος διαπιστώνοντας ζημιογόνο “τοξικότητα” στην “υποστήριξή μου;
Ή μήπως νομίζει ότι προσφέρει υπηρεσία με την καλλιέργεια άκριτου μεσσιανισμού, περισσότερο από την κριτική που του υποδεικνύει ότι ο δρόμος που χάραξε με την “Ιθάκη” δεν τον οδηγεί παρά στον… παλαιό περιθωριακό ΣΎΡΙΖΑ. Μείον κάποιους.
Ποιος ήταν πιο χρήσιμος: όποιος λέει δημόσια τη γνώμη του χωρίς ιδιοτέλεια, ή αυτός που ασκούσε φραξιονισμό στην Κουμουνδούρου; Όποιος σπεύδει στο κόμμα του προτού ακούσει περί τίνος πρόκειται ή όποιος ζητάει να μην σπαταλάει στο πολιτικό του κεφάλαιο;
Η Δημοκρατική Παράταξη προϋπήρχε του Τσίπρα και θα υπάρχει και μετά από αυτόν. Και η αβασάνιστη ανάδειξη του πρώην Πρωθυπουργού σε οιονεί Μωυσή -που θα φέρει τις πλάκες και θα οδηγήσει την παράταξη να διασχίσει την έρημο- υποκρύπτει καταστροφικές αντιλήψεις- που συμπίπτουν με επιδιώξεις παλαιών εχθρών του Τσιπρα που σήμερα “επενδύουν” σ΄ αυτόν.
Επίλογος, χωρίς καμία κακία- που θα είχε ένας “τοξικός υποστηρικτής” ή “λυσσαλέος επικριτής” -τι άλλο θα ακούσω, Θεέ μου:
Ως πρόσωπο συμπαθώ τον Νίκο Μπίστη, για το χιούμορ και το σθένος του. Αλλά για τον πολιτικό Μπίστη αρχίζω να κατανοώ την απομάκρυνσή του από τους πολιτικούς φορείς του παρελθόντος του: ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά. Και ελπίζω να μην επαναληφθεί στο επόμενο κόμμα που ήδη έπιασε στασίδι…
