Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη ήταν μια θαυμάσια εκδρομή στο μέλλον.
Αν δεν ήταν άνθρωπος θα ήταν κάβουρας: από αλλού ξεκινάει, αλλού καταλήγει. Ότι έσπευσε να εγκαινιάσει –ως επικεφαλής κόμματος που δεν βρίσκεται καν στη Βουλή– τη φετινή ΔΕΘ, σχετίζεται με αυτό.
Κατά τα λοιπά, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη ήταν μια θαυμάσια εκδρομή στο μέλλον.
Μέγα πλήθος δεν υπήρξε –πόσους άλλωστε να χωρέσει ο κλειστός χώρος που επέλεξε; Το μέγα πάθος λείπει από καιρό –κάτι ανόρεκτα χειροκροτήματα ακούστηκαν.
Η σκηνική παρουσία του, πάντα γοητευτική. Αλλά άλλος Τσίπρας –χωρίς καν την «Ιθάκη». Από τα παλιά θυμήθηκε μόνο ότι «το 2019 οι Έλληνες ζούσαν καλύτερα».
Αν ήταν νοσταλγία για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τον εγκατέλειψε;
Ούτε ένας πολίτης δεν θα διαφωνήσει με όσα ανήγγειλε. Ούτε ένας. Ούτε καν όσοι θίγονται από τους σχεδιασμούς του: θα χάσουν όσα τους δίνει προνομιακά ο Μητσοτάκης, αλλά θα λειτουργούν με κανόνες.
Τελικά, ποιος δεν θέλει μια χώρα στην οποία «παράγουμε περισσότερο, μοιράζουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα»; «Ολλανδία του Νότου» σε κάποια θέματα – καλύτερα και από τη «Δανία του Νότου» του Γ. Παπανδρέου.
Τι καθόμαστε; Δαγκωτό ΕΛΑΣ και σε δέκα χρόνια –όπως προβλέπει το χρονοδιάγραμμα– περνάμε στον παράδεισο. Η μόνη δυσκολία είναι να διαλέξουμε πάροχο ευημερίας.
Ποιος εμποδίζει τον Ανδρουλάκη να αναγγείλει τα ίδια και καλύτερα; – Ήδη μίλησε για «αντιγραφή». Ακόμη και ο Μητσοτάκης έχει περιθώρια να μας κάνει μια καλύτερη προσφορά.
Τα όνειρα είναι δωρεάν και οι προεκλογικές υποσχέσεις έχουν πάντα τη σαγήνη τους. Ότι η κυβερνητική πλευρά κοστολογεί το κόστος των αναγγελιών Τσίπρα στο διπλάσιο από ό,τι ο ίδιος ο Τσίπρας, δεν είναι λόγος να μην αρέσουν…
Στην πολιτική έχουν πάντα μαγεία λέξεις που διαπότισαν την ομιλία του: αυξάνουμε, μειώνουμε, αλλάζουμε, ανασυγκροτούμε, οργανώνουμε, διορθώνουμε, παράγουμε, θεσμοθετούμε, επιχορηγούμε, προστατεύουμε, ενεργοποιούμε, εγγυόμαστε. Εν τέλει: «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης».
Αλλά, κακά τα ψέματα: η κυβερνητική πρόταση Τσίπρα –που απέφυγε τον ιδεολογικό επιχρωματισμό της ως «αριστερής»– είναι ψηφοθηρική άσκηση επί χάρτου, διαχωρισμένη σε δύο κατηγορίες:
– Στη μία, όσα απαιτούν μια απλή κυβερνητική απόφαση: σε μια νύχτα, η κυβέρνησή του αποφασίζει ότι χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Και τα λεφτά στο κούτσουρο.
Στην άλλη, όσα σχετίζονται με άλλους. Π.χ. η ΔΕΗ είναι ιδιωτική επιχείρηση, οι περιουσίες του 1% –που θα φορολογηθούν με 1%– μπορεί να ανήκουν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα εκτός των εθνικών ορίων, πολλά επί των οποίων έγιναν αναγγελίες δεν ανήκουν στο κράτος, έχουν ξένους διαχειριστές ή τελούν υπό συνταγματική και ευρωπαϊκή προστασία… Υπάρχει Βουλή, Δικαιοσύνη, ευρωπαϊκές δεσμεύσεις, διεθνείς συνθήκες, ανεξάρτητες Αρχές.
Η –κυβερνητική– πολιτική δεν ασκείται με διοικητικούς όρους – οπότε όλα εξαρτώνται από τις καλές προθέσεις του πολιτικού που κυβερνάει. Είναι φορέας της λαϊκής εντολής, αλλά δεν μπορεί να είναι αιθεροβάμων – ξανά.
Οι αλλαγές χρειάζονται διαβουλεύσεις, ίσως δικαστικές αποφάσεις, νομοθετική κάλυψη –και κάποιες διεθνή διερεύνηση ή κοινοτική έγκριση. Το γνωρίζει ο ομιλητής –και αναγνώρισε σιωπηρά τα, λειτουργούντα, ιδιωτικά Πανεπιστήμια.
Επιπλέον, χρειάζεται κυβερνώσα ομάδα –με πολιτικές επάρκειες και εγνωσμένες διαχειριστικές ικανότητες– και ουδείς τη διέκρινε στην αίθουσα. Ούτε διάσπαρτη στα διορισμένα όργανα της ΕΛΑΣ Έτοιμη για ρήξεις με συσχετισμούς δυνάμεων και συμφέροντα, ορισμένα εκ των οποίων εμφανίζονται ως… χορηγοί του «σχεδίου Τσίπρα».
Δεν ακούστηκε λέξη που να υποδηλώνει αντίληψη του χώρου, του χρόνου, αίσθηση της διεθνούς κατάστασης, των κοινωνικών συνθηκών, των πολιτικών δεδομένων, τη διαχείριση των αντιδράσεων – κατά την ώρα της υλοποίησης.
Εδώ σε θέλω, κάβουρα…
AΠO TO IEIDISEIS.GR
