Του Ιωάννη Δαμίγου
Πέρα από τις “χρεωμένες” υπηρεσίες των, τις υπογραφές γραμματίων πολεμικών βιομηχανιών και την προσωπική ευτέλειά των, “οι πρόθυμοι” που ξέπεσαν από ανάγκη σε ρόλο κλητήρα, υποφέρουν και από μια απίστευτα ενοχλητική υποχρέωση. Μια υποχρέωση, που μόνο πολιτικά υποκείμενα αντέχουν και μάλιστα σε αγαστή συνεργασία.
Δεν είναι άλλη από την ανοχή ενός του άλλου και όλων μαζί, γλοιωδών τύπων, γελοίων υποκριτών και σιχαμένων προσωπικοτήτων. Να παριστάνουν τους καμπόσους, ενώ γνωρίζει ο ένας το ποιόν της άλλης και όλη η υποχρεωτική παρέα, αυτό το ανάδελφο συνονθύλευμα, να υπερασπίζεται ένα ακόμα πιο γελοίο από δαύτους, ένα “τίποτα”, ένα “έλλειμμα”, έναν καρπαζοεισπράκτορα με δυο πόδια. Χώρια που ο καθένας τους, αποτελεί εκ των πραγμάτων, την χειρότερη έκβαση απολίτιστης πολιτικής. Ακόμα και σαν εκπρόσωποι των πολεμοκάπηλων εταιρειών, η αξιολόγησή των θα ήταν η χείριστη, αν δεν είχαν εκλεγεί – τοποθετηθεί και παραμείνει ως εκτελεστές του εντεταλμένου αυτού σχεδίου. Ας συνειδητοποιήσει κανείς έναν και μια, από Ούρσουλα, Μερτς, Μελόνι, Στουμπ, Μακρόν, Ρούτε, Στάρμερ και Ζελένσκι, εμπρός στον αχαρακτήριστο (έχοντας εξαντλήσει πλείστα επίθετα) Τραμπ. Αλήθεια ποιος, ποια, μπορεί να τους υποστεί, έστω για λίγες ώρες ως συντροφιά, πόσο μάλλον ως πολιτικούς σκευωρούς, που “παίζουν” κυριολεκτικά με τις ζωές και τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων. Ποιοι; Αυτοί οι τυχάρπαστοι, αυτά τα ανίκανα πολεμοχαρή φερέφωνα βιομηχάνων εμπόρων θανάτου. Ίσως έτσι δικαιολογούνται οι μίζες, οι μισθοί και τα ρουσφέτια των, επειδή ακριβώς ανέχεται ο ένας, αντέχει ή υπομένει την βρωμιά του άλλου. Δύσκολο πράγμα, πολύ δύσκολο, να συνυπάρχει ο κομπιναδόρος με τον απατεώνα και ο ανέντιμος με την κλεπταποδόχο, σε μια πολιτική ομάδα, σε ένα τραπέζι σοβαρών αποφάσεων, που λείπει η πράσινη τσόχα, η ρουλέτα με την μπίλια και τα στημένα πονταρίσματα, “ειδικών” νικητών.
Για το μεροκάματο του τρόμου των λαών, συναντώνται αυτοί οι “τιμητές” του δίκαιου, οι “υπερασπιστές” της ελευθερίας, οι υπερχρεωμένοι διεκπεραιωτές, μεσολαβητές πολέμου. Οι εμμονικοί καταστροφείς της Ευρώπης, που αφού πρώτα την βίασαν την ετοίμασαν ψυχολογικά για να την οδηγήσουν στην πάντα ετοιμοπόλεμη ακροδεξιά. Ο, “τώρα νίπτω τις αιματοβαμμένες χείρας μου” Τραμπ, αποσύρεται της ειρηνευτικής ιδιότητας, αλίμονο, παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν, τον κατά δικό του πόλεμο ως έναν υπό τύπου Ευρωπαϊκό επί της ουσίας εμφύλιο πόλεμο. Ενώ ο όχλος δια βοής αποφάσισε: Βαραββά, Βαραββά.