Του Διογένη Λόππα
Διαβάζω ότι ο Βέλγος εισαγγελέας που τσάκωσε την εθνική ντροπή της χώρας μας, είναι μια προσωπικότητα ιδιαιτέρως ανθεκτική στις πιέσεις ή γενικότερα σε αυτό πού θα ονομάζαμε πολιτικό παρασκήνιο. Fair enough. Εδώ στα Βαλκάνια είμαστε μαθημένοι αλλιώς. Για να το θέσω πιο παραστατικά:
Ποια θα ήταν η εξέλιξη της υπόθεσης Καϊλή αν υπεύθυνος για τη δυσώδη έρευνα ήταν ο Βαλκάνιος Ντογιάκος και όχι οι επαγγελματίες των Βρυξελλών;
Πρώτα από όλα η αρχική πληροφορία θα ήταν αναξιόπιστη, γιατί θα προέρχονταν από κάποιον γενικώς και αορίστως ”εθνικό συκοφάντη”. Στη συνέχεια, όταν θα αποδεικνύονταν ότι τα στοιχεία είναι όντως αληθοφανή, ο φάκελος θα αποστέλλονταν στο ΕΚ αμελλητί. Εκεί, η πλειοψηφία, με την καθοδήγηση κάποιου μεταμοντέρνου Πατερούλη, θα αποφαίνονταν ότι πρόκειται εμφανώς για σκευωρία και ότι οι καταγγέλλοντες είναι γενικά ”κουκουλοφόροι”, ανάξιοι περεταίρω διερεύνησης. Στη συνέχεια, οι σακούλες με τα χαρτονομίσματα ή αντιστοίχως οι καταθέσεις μετρητών σε λογαριασμούς, θα λογίζονταν ως ”αδιευκρίνιστα” ποσά, και η όλη υπόθεση θα όδευε προς αρχειοθέτηση.
Αν κάποιος ενοχλητικός δημόσιος λειτουργός επέμεινε παρ’ όλα αυτά στη συνέχιση της διερεύνησης, κανένα πρόβλημα: Το καθεστώς θα φρόντισε να καταργήσει τη συγκεκριμένη υπηρεσία και να διασύρει τον ενοχλητικό δημόσιο λειτουργό, κατηγορώντας τον για παράβαση καθήκοντος, σέρνοντάς τον σε ειδικά δικαστήρια της απολύτου εμπιστοσύνης του.
Έτσι το ερώτημα κάθε σοβαρού Έλληνα πολίτη, παραμένει το εξής: Μήπως πρέπει να αντιγράψουμε το παράδειγμα της ”παράγκας” και να διορίσουμε Βέλγους δικαστές αντί των διαπλεκόμενων δικών μας;
Κάπως έτσι, η εκλεκτή της Αγίας Οικογένειας, θα περάσει την τρίτη της νύχτα στο κρατητήριο, καθώς μπέρδεψε τα μητσοτακικά Βαλκάνια με την Ευρώπη, μια Ευρώπη, όπου ακόμα και πρωθυπουργοί ή πρόεδροι, δεν αποτελούν ιερές αγελάδες ενός ανερμάτιστου πολιτικού παρασκηνίου, αλλά παράγοντες μιας δυτικού τύπου δημοκρατίας που υπόκεινται σε κανονικό έλεγχο, όπως ο οποιοσδήποτε άλλος πολίτης της Ένωσης.
Έλεγχο που η ”δικαιοσύνη” την τριτοκοσμικής μπανανίας αρνείται να διενεργήσει, ακόμα και όταν ένας πρωτοκλασάτος υπουργός και εν δυνάμει διεκδικητής του πρωθυπουργικού θώκου, εμφανίζεται, με αδιάσειστα πλέον στοιχεία, να τελεί υπό καθεστώς εκβιασμού, καθώς οι επικοινωνίες του παρακολουθούντο από το ευαγές ίδρυμα, που τυγχάνει να τελεί υπό την πλήρη και αποκλειστική καθοδήγηση του ατυχούς πρωθυπουργού της χώρας, με βάση την πρώτη διοικητική πράξη που ο ίδιος υπέγραψε.
Σήμερα Δευτέρα, ο αξιολύπητος υπουργός εργασίας, θα κληθεί να υπογράψει αριθμό αποφάσεων. Πλην όμως, κανένας δε δύναται να γνωρίζει υπό ποιών ακριβώς εκβιασμών και από ποίους ακριβώς εμπλεκόμενους. Ο τριτοκοσμικός αυτός πλήρως ξεφτιλισμένος πολιτικός, θα κληθεί να λάβει αποφάσεις, που το εκλογικό σώμα του ανέθεσε, χωρίς να γνωρίζει ότι ο ίδιος τελεί υπό πλήρες καθεστώς εκβιασμού, λόγω της παραβίασης της ιδιωτικότητας των επικοινωνιών του. Η ανεξήγητη άρνησή του να παραιτηθεί, δημιουργεί τεράστια ερωτηματικό για το ποιόν της δημοκρατίας στη χώρα όπου ένα καθεστώς αχρήστων παριστάνει ότι δεν τρέχει τίποτα, την ώρα που το σύνολο του διεθνούς τύπου αναδεικνύει την εμφανή εκτροπή.
Σε μια κανονική χώρα της Ευρώπης, η θλιβερή εισαγγελέας της ΕΥΠ θα είχε κληθεί, ήδη από το Σάββατο το βράδυ, να δώσει εξηγήσεις, για ποιον ακριβώς λόγο συναίνεσε στην παρακολούθηση ενός υπουργού της Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι λόγοι, δεδομένου ότι η φάτσα και γενικότερα η ιδιοσυγκρασία του νομοταγούς κ. Χατζηδάκη δεν παραπέμπουν σε προδοσία, προφανώς είναι οι εξής δύο:
- Είτε ο κ. Χατζηδάκης υπήρξε ύποπτος δωροληψίας από ολιγάρχες της ενέργειας
- Είτε η πρόθυμη εισαγγελέας δέχθηκε πολιτικές πιέσεις
Στην πρώτη περίπτωση, το καθεστώς οφείλει κάποιες εξηγήσεις, ιδιαιτέρως επειδή στον αμέσως επόμενο ανασχηματισμό ο αφελής ανεπάγγελτος κομματικός ινστρούχτορας μετακινήθηκε στο υπουργείο Εργασίας. Θέλω να πω δηλαδή, ότι ένας κανονικός Ευρωπαίος ανακριτής, θα υπέθετε ότι στη συγκεκριμένη μετακίνηση υπήρξε ενδεχόμενος δόλος, άξιος διερεύνησης. Follow the money. H αμέσως επόμενη απορία θα ήταν ποιος ακριβώς ωφελήθηκε από τη συγκεκριμένη μετακίνηση. Σε απλά ελληνικά, ποιος τελικά πήρε τη μίζα.
Στη δεύτερη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με κλασσική περίπτωση παράβασης καθήκοντος, που, δυστυχώς, σε τριτοκοσμικά καθεστώτα όπως του δικού μας πρίγκηπα, ποτέ δε γίνονται αντικείμενα έρευνας της δικαιοσύνης, μιας δικαιοσύνης που προτιμάει να παριστάνει τη θεραπαινίδα του καθεστώτος, άγνωστο γιατί, όπως ακριβώς έπραξε κατά τη διάρκεια της ”εθνοσωτηρίου”. Επίορκοι λειτουργοί; Εκβιαζόμενοι; Ή απλά δεκανίκια; Η ιστορία έχει το λόγο.
Αν καταλάβατε καλά, αυτή την Κυριακή η ιστορία της χώρας γύρισε σελίδα. Το αφελές κυβερνητικό αφήγημα περί ”εθνικού συκοφάντη” κατέρρευσε με πάταγο και στη θέση του ανεδείχθη ένα νέο, όπου, ναι, η ΕΥΠ πράγματι παρακολουθούσε υπουργούς (αντιλαμβάνομαι ότι σύντομα θα ακολουθήσει και επιβεβαίωση για υποκλοπές εναντίον της στρατιωτικής ηγεσίας), πλην όμως ο ανεπαρκής, όπως φαίνεται, πρωθυπουργός, δεν ήταν ενήμερος, αλλά το ευαγές ίδρυμα λειτουργούσε αυτόνομα, κάτι σαν τη 17Ν ή τη Χρυσή Αυγή δηλαδή, ενώ οι έχοντες την εποπτεία του όλου συστήματος εθνική ασφάλειας, δοκίμασαν μεζέδες, στο παρακείμενο ουζερί.
Παρόλο που η ατυχής αυτή απολογία δε θα γινόταν δεκτή ούτε από νεοδιορισμένο πταισματοδίκη στην Καρδίτσα, το Καθεστώς έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένο, αφού ο συστημικός Τύπος δεν αντελήφθη το παραμικρό.
Έτσι αναδύεται το ερώτημα, αν ο εθνικός ωτακουστής, που για να εκλεγεί υποσχέθηκε ότι θα επαναδιαπραγματευθεί τη συμφωνία των Πρεσπών και τελικά δεν κατάφερε ούτε να επισκεφθεί τη Χειμάρα, αποδεχόμενος μοιρολατρικά έναν άνευ προηγούμενου εθνικό εξευτελισμό από τον πολύ κ. Ράμα, έχει ή όχι τη δυνατότητα να πορευθεί αξιοπρεπώς μέχρι τις εκλογές.
Αν δηλαδή το χρυσοπληρωμένο τοίχος προστασίας είναι αρκετό να τον διασώσει ή αν η αμείλικτη πραγματικότητα και η πίεση της κανονικής Ευρώπης τελικά συνθλίψουν τα εμφανή ψέμματα και το μη αναστρέψιμο κύμα, φέρει την παταγώδη πτώση ενός επικοινωνιακού κατασκευάσματος ολότελα ξένου προς την αποδεκτή ηθική των κανονικών Ελλήνων.