Του Ιωάννη Δαμίγου
Τόσα πολλά χρόνια που ζούμε συνηθίζοντας με ανοχή και αντοχή να κινούμαστε μεταξύ απορριμμάτων και λυμάτων ως κανονικότητα και καθημερινότητα, να τα μυρίζουμε, να τα γευόμαστε, να τα συζητάμε, είμαστε τυχεροί που δεν τα … πατήσαμε. Όταν μας τα προτείνουν από το πρωί, ακατάπαυστα έως αργά τα ξημερώματα, με όαση τελικά τις διαφημίσεις, από τις τηλεοράσεις που έχουν κάνει κατάληψη σε σαλόνι, κουζίνα, κρεβατοκάμαρα, τότε ναι, είμαστε τυχεροί που δεν τα έχουμε πατήσει ακόμα.
Η προεκλογική περίοδος έχει αρχίσει, η παραγωγή πέραν των κοινών σκουπιδιών, αυξάνεται με τα λύματα που δραπετεύουν από το στόμα κάθε υποψήφιου βουλευτή που παπαγαλίζει αδιάβαστος την γραμμή του κόμματός του, επί παντός επιστητού, ο αδαής. Την αποκομιδή των έχει αναλάβει ο τηλεθεατής, που παρακολουθεί τον υποψήφιο της επιβαλλόμενης αρεσκείας του, να προσπαθεί να επικρατήσει και να επιβιώσει με έξυπνες χιλιοειπωμένες ειρωνικές ατάκες, μεταξύ πυρών λυμάτων, ένθεν κακείθεν, αποφεύγοντας τελευταία στιγμή να τα πατήσει.
Είναι τέτοια η ρύπανση, που μάταια αναζητά ένα σημείο, κανείς, να σταθεί μακριά αποφεύγοντας ανεξίτηλους λεκέδες να εκτοξεύονται από σκληρούς δεξιούς και ακροδεξιούς κυβερνητικής παράταξης υποστηρικτές “δημοκράτες”, χωρίς να υστερούν σε αυτό και οι “ουδέτεροι” κεντροκεντρώοι σοσιαλιστές πλην όμως “προοδευτικοί” ρήτορες, σε μάταιη προσπάθεια να μην τα … πατήσουν.
Μυρίστε τα, αναλύστε τα, ακουμπήστε τα, γευτείτε τα στο τέλος τέλος, αλλά προς θεού μην τα πατήσετε, γιατί αυτό είναι ο, τι το χειρότερο, αφού άθελά σας θα γίνετε ξενιστής και θα τα μεταφέρετε σε άλλα αμόλυντα σημεία. Άλλο να τα διακινείς εκούσια και άλλο να τα πατάς, τα ύπουλα και έξυπνα, εν αγνοία. Όλα δικαιολογούνται λόγο εκλογών, αλλά όχι και να τα πατήσεις.
Όλο και πλησιάζει η ημέρα των εκλογών, η ημέρα που θα πρέπει να πλυθούμε καλά, να φύγουν από επάνω μας οι ακαθαρσίες, να τρίψουμε καλά, πέρα από την επιδερμίδα μας και την σκέψη μας, την κρίση μας, την λογική μας. Ευχόμενοι, επειδή πάντα θα παράγουμε λύματα, να μην τα πατήσουμε την άλλη ημέρα.