Του Ιωάννη Δαμίγου
Μοιραία επέρχεται η ανάγκη σύγκρισης, όταν όλα τα μάτια του προβληματισμένου κόσμου παρακολουθούν δυο ηγέτες υπερδυνάμεων να διαπραγματεύονται, μεταξύ επιπέδου, συμπεριφοράς, ύφους και υπευθυνότητας. Από την αναπόφευκτη λοιπόν σύγκριση των δυο πολιτικών ανδρών, εμφανέστατη υπήρξε η διαφορά λόγου του Σι, με τον συνήθη λαϊκίστικο και πληθωρικό τρόπο του γενικόλογου Τραμπ, που εμφάνισε και πρόβλημα ακοής! Δεν υπήρξε και η δυνατότητα άμεσης ενημέρωσης στον Τραμπ, από την ομάδα υποστήριξης, για τον Θουκυδίδη, αλίμονο.
Όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς πήγαν οι συνομιλίες τους, ο Τραμπ απάντησε γενικόλογα: “Υπέροχα, ένα σπουδαίο μέρος. Απίστευτο. Η Κίνα είναι όμορφη”. Αμέσως μετά, δημοσιογράφοι τον ρώτησαν επανειλημμένα και πιεστικά: “Κύριε Πρόεδρε, μιλήσατε για την Ταϊβάν;”.Ο Τραμπ παρέμεινε εντελώς σιωπηλός, κοιτούσε μπροστά αγνοώντας τους, είπε απλώς ένα ξερό “Ευχαριστώ πολύ” και γύρισε την πλάτη του φεύγοντας, την ώρα που η προσωπική του ασφάλεια απομάκρυνε εσπευσμένα τον τύπο. Αντίθετα με τα “κρεμαστάρια” της αλεπούς, ο Σι έθεσε ευθέως την πάγια θέση της Κίνας στο πρόβλημα Ταϊβάν. Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών που μετέδωσε το The Guardian, ο Σι δήλωσε επί λέξει: “Αν το ζήτημα τύχει καλού χειρισμού, οι σχέσεις θα παραμείνουν σταθερές. Αν υποστεί κακό χειρισμό, οι δύο χώρες θα συγκρουστούν, θέτοντας ολόκληρη τη διμερή σχέση σε εξαιρετικά επικίνδυνη θέση”. Ενδεικτική της προσπάθειας αποφόρτισης της Ουάσιγκτον, είναι ότι η επίσημη ανακοίνωση του Λευκού Οίκου για τη συνάντηση παρέλειψε εντελώς τις αναφορές στην Ταϊβάν. Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε στο NBC News ότι η πολιτική των ΗΠΑ για την Ταϊβάν παραμένει αμετάβλητη, προσθέτοντας ότι το Πεκίνο εγείρει πάντα το θέμα αυτό, αλλά η Ουάσιγκτον ξεκαθαρίζει τις θέσεις της και προχωρά στην υπόλοιπη ατζέντα. Ο Cowboy όμως σε ζωντανό χρόνο, δεν τόλμησε να απαντήσει καν! Καταδεικνύοντας έτσι, την έλλειψη σοβαρότητας, την αποφυγή μιας ούτως ή άλλως έγκυρης και γνωστής απάντησης και την δειλία παρουσίας της αλλά και υποστήριξής της. Οδηγούμενος έτσι, σε ένα ακόμα μελλοντικό αδιέξοδο, πέραν αυτού στο οποίο ήδη έχει εμπλακεί με το Ιράν. Δυο κρίσιμα σημεία καμπής, της ασθμαίνουσας και προβληματικής θέσης μιας φθίνουσας εκ των πραγμάτων υπερδύναμης, που μπλοκαρισμένη προσπαθώντας να αποδείξει μάταια την ισχύ της, αντί να συμμαζέψει τα όποια σημεία υπεροχής διαθέτει ακόμα, επιδίδεται σε θεατρικές σπάταλες επιθέσεις από συνήθεια και ανάγκη. Η σύντομη αυτή ιστορία των 250 ετών ύπαρξης των ΗΠΑ, ενός συνονθυλεύματος ευρωπαίων αποίκων χωρίς πολιτισμό, με αρπαχτικές διαθέσεις και πλήρη εξολόθρευση των ιθαγενών, έχει ως αποτέλεσμα αυτόν ακριβώς τον ελλειμματικό παιδείας τρόπο σκέψης, που ξεπερνά την ύβρη ακόμη και με απειλή εξαφάνισης αρχαίων πολιτισμών. Πώς άλλωστε θα μπορούσαν να διδαχτούν Θουκυδίδη oi γελαδάρηδες businessman της Wall Street και του “how much”? Ο υπερφίαλος Τραμπ δήλωσε ότι οι δύο ηγέτες συζήτησαν για το Ιράν, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι οι απόψεις τους ήταν “πολύ παρόμοιες”. Από την πλευρά του, ο Σι δεν προέβη σε κάποιο σχόλιο, ωστόσο από την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών δεν προκύπτει ο ισχυρισμός του Αμερικανού Προέδρου. Ο Κινέζος ηγέτες δεν φάνηκε διατεθειμένος να ασκήσει κάποια πίεση στην Τεχεράνη, ούτε και να διακόψει τη στήριξή της προς τον στρατό της, δεδομένης της αξίας του Ιράν για το Πεκίνο ως στρατηγικού αντίβαρου απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σαφής η λιτή δήλωση του Κινέζικου Υπουργείου Εξωτερικών για τον πόλεμο κατά του Ιράν, πως “Αυτή η σύγκρουση, που δεν έπρεπε ποτέ να είχε συμβεί, δεν έχει κανέναν λόγο να συνεχιστεί”. Μετά τις ανούσιες εμπορικές συμφωνίες, το αποτέλεσμα της επίσκεψης Τραμπ στο Πεκίνο, περιέχεται στην φράση “μηδέν εις το πηλίκον”.
Δεν πρόκειται απλά για μια επιλογή μεταξύ δυο διαφορετικών όμως, αλλά καπιταλιστικών μοντέλων. Μα για μια δυσμενή αποτίμηση της Δύσης, που κατήγαγε οδυνηρά πολιτισμικά και οικονομικά αποτελέσματα καθ’ όλη την χρονική επιβαλλόμενη δια της ισχύος επήρειά της. Και αυτό που βρίσκεται και μας παρασύρει στην καταστροφή, είναι η ραγδαία παρακμή και αποτυχία του δυτικού συστήματος, που υποτίμησε αξίες, ιδανικά και ήθος, στην ανθρώπινη ύπαρξη. Εξευτέλισε μια ολόκληρη Ευρωπαϊκή ήπειρο, με ιστορία, πολιτισμό και επαναστάσεις για αυτές ακριβώς τις ανθρώπινες αξίες, εξαγοράζοντάς την φθηνά. Έσπειρε και εξακολουθεί να σπέρνει τον όλεθρο σε κάθε γωνιά του πλανήτη, με τα λογής εξαπτέρυγα και αυλοκόλακές της. Κοντολογίς, τεράστια η ανάγκη επιστροφής στον πολιτισμό, μονόδρομος η επιλογή του για την διάσωση του ανθρώπου. Ή ο Θουκυδίδης ή οι cowboys.