Του Ιωάννη Δαμίγου
Αν χάσει κανείς την λογική, το μέτρο διερεύνησης της αρχής του προβλήματος, και προσπαθήσει να εφαρμόσει παράταιρες συμφέρουσες λύσεις, ενεργώντας από την μέση και πέρα των θεμάτων, μοιραία θα εγκλωβιστεί στην δύνη της περιπλάνησης σε αδιέξοδους λαβύρινθους απληστίας.
Προσπαθώντας να παραμείνω οπαδός, στις έννοιες των λέξεων και τον σεβασμό στο νόημά των, η χρήση του όρου “διαπραγμάτευση” ή άλλως “ειρηνευτικές συνομιλίες”, προαπαιτεί παραδοχή βασικών και πολιτισμικών αρχών δικαίου. Και δεν συγκρίνω πολεμική η οικονομική ισχύ, μεταξύ των τριών διαφωνούντων μερών ΗΠΑ, Ισραήλ – Ιράν. Και θ’ αρχίσω, από την δυστυχώς δεδομένη και ανεχτή ανάμειξη των ΗΠΑ, που βάση λογικής πάντα, δεν έχει και δεν μπορεί να έχει στρατιωτικά ερείσματα έναντι του Ιράν. Καθώς αυτό, που επιδιώκει και απαιτεί, αν είναι δυνατόν, είναι η το δικαίωμα ύπαρξης κράτους, με ό, τι περικλείει αυτό! Δικαίωμα παρουσίας και αλίμονο, στο οικονομικό παγκόσμιο γίγνεσθαι, δικαίωμα επιλογής ειρηνικής χρήσης εμπλουτισμένου ουρανίου και ό, τι άλλο προσφέρεται προς την επιτυχή και καλύτερη διαβίωση του λαού του. Όταν όλα αυτά αμφισβητούνται με τον χυδαιότερο τρόπο, χωρίς κανένα πολιτικό τακτ και απειλητικές διατυπώσεις ακραίου “τσογλανικού” τύπου “θα εξαφανίσω τον πολιτισμό του Ιράν” ή το “τρελοί αλήτες” για την ηγεσία του Ιράν σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, σε ποιες διαπραγματεύσεις άραγε καλεί την Ιρανή ηγεσία, που έχει μείνει ακόμα ζωντανή, από τις δολοφονίες τόσων ηγετών της; Ασφαλώς, η άρνηση συμμετοχής της ομάδας των Ιρανών εκπροσώπων στις “εκβιαστικές διαπραγματεύσεις”, αποτελεί ένα ακόμα ηχηρό δημόσιο χαστούκι, στο μάγουλο της υπερφίαλης και καταχρεωμένης υπερδύναμης. Ουδέποτε αρνήθηκαν τον έλεγχο των πυρηνικών τους, είχε επέλθει συμφωνία το ’15), μα δεν δέχτηκαν τους ετών εκβιασμούς των ΗΠΑ, που σημειωτέο, δεν επέβαλαν ποτέ, ούτε καν έναν τυπικό ισχυρισμό, για την κατοχή πυρηνικών όπλων από την μεριά του Ισραήλ! Απέναντι σε μια διαρκή αναξιοπιστία της πολιτικής των ΗΠΑ, θα ήταν λογικό να σταματήσουν την συνέχιση του προγράμματος των βαλλιστικών πυραύλων των; Είναι η τελευταία και μοναδική επιθετικά αποτρεπτική δυνατότητά των, μετά από έναν οικονομικό αποκλεισμό 47 και πλέον ετών από τις ΗΠΑ! Μπορεί κανείς να αναλογιστεί τόσο την ικανότητα, όσο και την δυνατότητα, ενός αποκλεισμένου λαού τόσα χρόνια, να έχει επιτύχει τόσα πολλά; Κι όμως το “χθεσινό” proxy κρατίδιο, ταραχοποιός και ελεγκτής των Αμερικανικών συμφερόντων Ισραήλ, έρχεται να αμφισβητήσει κι αυτό με την σειρά του έναν πολιτισμό 6.000 ετών. Μια χώρα με επιστημονικό ζηλευτό προσωπικό αντρών και γυναικών, που κυρίως και πάνω από τα πολλά και αναμφισβήτητα προβλήματά του, διατηρεί το πατριωτικό αίσθημά του ισχυρό και ενωμένο! Κάτι που έρχεται σε αντιδιαστολή, με ό, τι ακριβώς συνίσταται στην παρακμή και αποσάθρωση της δικής μας χώρας, η συνήθεια του ανεκτικού και βλάκα απαίδευτου πολίτη.
Το πρώτο και τελευταίο καταφύγιο των ΗΠΑ, που αποτελεί το μότο ύπαρξής τους, είναι το μοναδικό φιλοσοφημένο τους “how much”. Η τελευταία προσφυγή στην προπαγάνδα τους, είναι το δήθεν ρήγμα μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και φρουρών της επανάστασης, που δεν δείχνει όμως να περπατά μέχρι στιγμής. Εκτός εάν δελεάσουν τους Αμερικανούς σε εξευτελισμό, να απαιτήσουν οι Ιρανοί χρηματισμό σε … Γουάν! Το μόνο που τους απομένει σαν λύση, είναι το “λάθος” και η “θυσία” του Ισραήλ, να χρησιμοποιήσει πυρηνικά. Άλλωστε δεν θα είναι και η πρώτη φορά, καθώς οι παγκόσμιοι “τσόγλανοι” για να νικήσουν, έχουν ρίξει δυο πυρηνικές βόμβες, σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Ικανοί για τα πάντα, πριν την εξευτελιστική ήττα! Χωρίς σεβασμό λέξεων και εννοιών, η επιστροφή στην λίθινη εποχή, ένα τσιγάρο δρόμος.