Του Νίκου Κοτζιά
1. ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Μετά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα κυριαρχούσε ο δικομματισμός των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στη συνέχεια, λόγω της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού και κοινοβουλευτισμού, τα μεγάλα κόμματα μίκρυναν. Στον νέο δικομματισμό που δεν ήταν ο ένας του πόλος συστημικός, ο Σύριζα αντικατάστησε το ΠΑΣΟΚ. Η κυβέρνηση Τσίπρα παρά την κατασυκοφάντησή της καθώς και τις δυσκολίες που συνάντησε, διατήρησε τον ΣΥΡΙΖΑ στα 32% με απώλεια μόλις 140.000 ψήφων. Αντίθετα, ανάμεσα στο 2019-2023 ο Σύριζα συρρικνώθηκε σχεδόν στα μισά των ψήφων του χάνοντας συνολικά ενάμιση εκατομμύριο ψήφων. Οι αιτίες της ήττας ήταν πολλαπλές, όπως η μη επαρκή υπεράσπιση από τον Σύριζα του κυβερνητικού του έργου, η άρνηση στην πράξη της ηγεσίας του για ουσιαστική αντιπολίτευση, η στροφή από την συνεργασία με προοδευτικές μικρότερες οργανώσεις στην συνεργασία με στελέχη της δεξιάς, όπως τον Αντώναρο, τον Σπηλιωτόπουλο, τον Κύρτσο, τον Λούλη.
Το παραμύθι ότι για την πρωτοφανή ήττα του έφταιγε η Συμφωνία των Πρεσπών, μια συμφωνία του 2018 που κρίθηκε 2019, παράχθηκε για να καλύψει τις βαριές ευθύνες της ηγεσίας του για τις αντιπολιτευτικές ελλείψεις της. Ο Σύριζα εκείνων των ετών είχε εγκρίνει πάνω από το 75% των νομοσχεδίων και πολιτικών της ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απέτυχε ως κυβέρνηση. Απέτυχε ως αντιπολίτευση.
Η Ολιγαρχία σε αντίθεση με την αριστερά έχει διδαχτεί από την δύσκολη για εκείνη και την χώρα δεκαετία 2009-2019. Ένα από τα κύρια μαθήματά της ήταν ότι δεν αρκεί να είναι δικό της το κύριο κόμμα του δικομματισμού και ορισμένα μικρότερα, αλλά θα πρέπει να στηρίξει και να ελέγχει όσο μπορεί και το όποιο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό επιβεβαιώνεται αν κανείς καταγράψει προσεκτικά τα επικοινωνιακά παιχνίδια από τα κανάλια των ολιγαρχών, αλλά και τις μεγάλες ροές στήριξης που παρέχουν. Σε αυτό βοηθάνε, ως συνήθως τα μπιστόλια της διαπλοκής, αλλά και ένα νέο φρούτο «τα αριστερά γιασουφάκια» τα οποία φροντίζουν να αμαυρώνουν την εικόνα, ακόμα και με fake-news, όσων δεν προσχωρούν σε αυτά τα σχέδια. Σε αυτή τη βάση η ολιγαρχία επιθυμεί μια κυβέρνηση της ΝΔ ελεγχόμενης σε συνεργασία με τμήματα του ΠΑΣΟΚ. Επιθυμεί, επίσης, μια μη αντισυστημική αξιωματική αντιπολίτευση.
2. Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ
Βασικός στόχος εκείνου του τμήματος της ολιγαρχίας που θέλει να αλλάξει την σημερινή ηγεσία της ΝΔ είναι να ενοποιήσει τα κόμματα υπό την σημαία του (σκέτου) «να φύγει ο Μητσοτάκης». Η πάλη, όμως, ενάντια στον Μητσοτάκη από μόνη της δεν αποτελεί απόδειξη προοδευτικότητας. Τον ίδιο στόχο τον έχει η εσωκομματική αντιπολίτευση στην ΝΔ, η ακροδεξιά, αλλά και κομματικοί σχηματισμοί που ετοιμάζονται να συνεργαστούν με την ΝΔ με επιδιωκόμενη δικαιολογία ότι είναι εκείνα που αναγκάσαν την ΝΔ να αλλάξει τον εν δυνάμει πρωθυπουργό.
Ας το θέσω διαφορετικά. Είναι το πρόβλημα της Ελλάδας μόνο ο Μητσοτάκης ή όλο το σύστημα που εξουσιάζει και κυβερνά τη χώρα; Πυρήνας αυτής της εξουσίας είναι ο συνεταιρισμός πολιτικής ελίτ, σήμερα πρωταρχικά ο Μητσοτάκης και η παρέα του και η κοινωνική-οικονομική ολιγαρχία που ελέγχει τα πάντα στην χώρα, η οποία έχει προτάξει τα συμφέροντά της. Προωθεί άγριες ανακατανομές εισοδήματος και ιδιοκτησίας. Διασφαλίζει υπερκέρδη για την ίδια και φτώχια για τους άλλους. Που εμποδίζει να αξιοποιήσει η χώρα τα παραγωγικά, δυναμικά και ταλαντούχα τμήματά της.
Η ολιγαρχία στην χώρα ελέγχει ένα συντριπτικό μέρος της οικονομίας και των δημόσιων εσόδων. Αντιμετωπίζει το κράτος ως λάφυρο και τον πλούτο της χώρας ως προίκα της. Δεν κάνει παραγωγικές επενδύσεις που θα διασφαλίσουν την ανταγωνιστικότητα, την εργασία, την ανάπτυξη της χώρας, αλλά «απλά» προσπαθεί να ελέγξει τις τράπεζες, την ναυτιλία και την ενέργεια, συχνά, μάλιστα, για λογαριασμό τρίτων. Η Ολιγαρχία ελέγχει τα μεγάλα κανάλια και ραδιόφωνα, τον τύπο πανελλαδικής κυκλοφορίας, τις περισσότερες ομάδες με μεγάλη λαϊκή βάση, πολλούς τομείς του πολιτισμού. Πρόκειται για παραγωγούς διαφθοράς, αποδόμησης των αξιών και αρχών της χώρας. Για αυτό πρέπει να ηττηθεί το σύμπλεγμα εξουσίας ολιγαρχών και Μητσοτάκη προκειμένου να σταματήσει η πορεία παρακμής της Ελλάδας.
3. Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Το κεντρικό ζήτημα της πάλης της αριστεράς για μια νέα Ελλάδα, για την αναγέννηση του τόπου είναι να σπάσει ο υπάρχον συνεταιρισμός εξουσίας και να προχωρήσει η χώρα στην οδό της ελευθερίας και των δικαιωμάτων, της απελευθέρωσης και της χειραφέτησης. Η μάχιμη αριστερά θεωρεί αναγκαία την απομάκρυνση του Μητσοτάκη από την εξουσία και το σπάσιμο του συμπλέγματος της Ολιγαρχίας καθότι η πατρίδα βρίσκεται ενώπιον του κινδύνου μιας ιστορικής κλίμακας υποχώρησης, κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής και διεθνοπολιτικής. Για να αποτραπεί αυτό χρειάζεται μάχη ενάντια στα συμφέροντα που συνεργάζονται με τον Μητσοτάκη και τον κάθε μητσοτάκη. Η μάχη για την αναγέννηση της χώρας ποτέ δεν υπήρξε ένας εύκολος περίπατος, μια χαριτωμένη μονοπρόσωπη περιπέτεια. Κάθε άλλο. Είναι ένας δύσκολος συλλογικός αγώνας που απαιτεί στρατηγική, συγκέντρωση δυνάμεων και συνεργασίες, ηθική, ιδέες και σθένος με παρρησία.
Είναι φανερό ότι σε αυτή την αριστερά προσβλέπω, για αυτήν μάχομαι, σε αυτήν πιστεύω. Και σίγουρα όλα αυτά δεν εκφράζονται από όσους δεν κάνουν λόγο για κοινωνικούς αντίπαλους, για κινδύνους της πατρίδας, για την ανάγκη αναγέννησή της ή που περιορίζουν την αριστερά στις θεματικές των συνδικάτων.
ΥΓ. Σίγουρα δεν με εκφράζουν ως αριστερά όσοι καθυβρίζουν την εθνική αντίσταση και τους συμμετέχοντες στους δημοκρατικούς αγώνες ως «συμμορίτες» και αρνούνται να το πάρουν πίσω. Δεν με εκφράζουν οι μέχρι πρότινος στενότεροι σύμβουλοι του Λοβέρδου. Δεν με εκφράζουν αυτοί που οργάνωσαν τα επεισόδια στις Πρέσπες και χαρακτήρισαν την Συμφωνία ως προδοσία και δεν το έχουν ανακαλέσει μέχρι σήμερα. Σίγουρα δεν με εκφράζουν εκείνοι που ψήφισαν τον Στουρνάρα για διοικητή της Τραπέζης Ελλάδας και ανανέωσαν την θητεία του. Όλοι αυτοί που συνυπάρχουν σήμερα στον ίδιο κομματικό χώρο δεν μπορούν να συγκροτήσουν την αριστερά της καρδιάς μου. Οι αριστεροί έχουν τσίπα και ψυχή. Είναι αγωνιστές με ήθος. Δεν είναι στη ζωή όλα διαπραγματεύσιμα!
Από το Facebook
