Του Δημήτρη Τσίρκα
Ο ΣΥΡΙΖΑ υφίσταται αυτό που στην οικονομική ορολογία ονομάζεται «εκκαθάριση εν λειτουργία».
Έχεις μια εταιρεία που κάποτε μεσουράνησε στην αγορά, απέκτησε εκατομμύρια «πελάτες», έκανε limit up στο χρηματιστήριο της κοινής γνώμης, έγινε μέχρι και market leader.
H συνέχεια, ωστόσο, ήταν απογοητευτική – σειρά αποτυχημένων επιχειρηματικών κινήσεων, «προϊόντα» που δεν έπιασαν στην αγορά, κάκιστες διαφημιστικές καμπάνιες, τοξικό εργασιακό περιβάλλον – έφθειραν το brand.
Ο πάλαι ποτέ disruptor διευθύνων σύμβουλος (CEO) παραιτήθηκε, οι αντικαταστάτες του αποδείχτηκαν ο ένας χειρότερος από τον άλλον και οι μέτοχοι, δηλαδή οι ψηφοφόροι, έπαψαν να αγοράζουν τη μετοχή, ακόμα και σε τιμή εκκαθάρισης.
Το δε διοικητικό συμβούλιο έμεινε να συνεδριάζει κυρίως για να αναιρέσει αυτό που αποφάσισε στην προηγούμενη συνεδρίαση.
Τι κάνει τότε ο παλιός CEO;
Αντί να επιστρέψει στην προβληματική εταιρεία για να τη διασώσει, ιδρύει ένα Special Purpose Vehicle – ένα όχημα ειδικού σκοπού.
Δηλαδή, μια άλλη καθαρή, Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία (ΙΚΕ), χωρίς παλιές ζημιές στον ισολογισμό, τοξικές εκκρεμότητας και κυρίως, δίχως εκείνους τους ενοχλητικούς προηγούμενος μετόχους που πιστεύουν ότι έχουν λόγο στη διοίκηση επειδή διαθέτουν ακόμη καταστατικό και σφραγίδα.
Και εγένετο ΕΛ.Α.Σ.!
Νέο όνομα, νέο λογότυπο, νέα χρώματα, νέα γραφεία. Θεωρητικά δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη.
Aπλώς διαθέτει τον ίδιο ιδρυτή, την ίδια περίπου ιστορική αφήγηση, πολλούς από τους ίδιους ανθρώπους και φιλοδοξεί να προσελκύσει το ίδιο πελατολόγιο. Κατά τα άλλα πρόκειται για εντελώς διαφορετική μάρκα.
Στον ΣΥΡΙΖΑ μένουν τα non-performing assets – οι φράξιες, οι προσωπικές βεντέτες, οι παλιοί λογαριασμοί και το αθάνατο ερώτημα ποιος υπονόμευσε ποιον μέχρι να βουλιάξουν όλοι μαζί.
Κάτι σαν τη bad bank δηλαδή που ήθελε να φτιάξει ο Βαρουφάκης το 2015 για να μεταφέρει τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών.
Η ΕΛ.Α.Σ. παίρνει ό,τι έχει αξία ακόμα, o ΣΥΡΙΖΑ κρατά τις αποσβέσεις.
Τώρα είμαστε στη φάση μεταφοράς του προσωπικού. Ασφαλώς κανένας βουλευτής δεν θα δηλώσει ότι φεύγει για να πάει στη νέα εταιρεία επειδή η παλιά βαράει κανόνι.
Οι παραιτήσεις γίνονται αποκλειστικά για λόγους αρχής, συνείδησης, πολιτικής αξιοπρέπειας και βαθιάς ανησυχίας για το μέλλον της προοδευτικής παράταξης.
Προφανώς είναι απλή σύμπτωση ότι δεκάδες συνειδήσεις αφυπνίζονται λίγο πριν τις εκλογές.
Αυτό στην αγορά εργασίας ονομάζεται garden leave – απαλλαγή από την υποχρέωση παροχής εργασίας.
Τυπικά έχεις φύγει από τον παλιό εργοδότη ο οποίος όμως συνεχίζει να σε πληρώνει, δεν έχεις ακόμα ανακοινώσει τον νέο, αλλά όλοι ξέρουν που θα εμφανιστείς για δουλειά μόλις ξεκινήσει η καινούρια σεζόν.
Στην πολιτική αυτό είναι γνωστό ως «θα αποφασίσω όταν ωριμάσουν οι συνθήκες» – αν και το ΚΚΕ θα το θεωρούσε ιεροσυλία.
Η ΕΛ.Α.Σ φυσικά διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν κρατημένες θέσεις first class. Όποιος θέλει έρχεται αλλά πρέπει πρώτα να βγάλει εισιτήριο και να κάτσει με την πλέμπα στις οικονομικές θέσεις.
Απλώς υπάρχει μια κατηγορία επιβατών που έχουν αποβιβαστεί από το προηγούμενο αεροπλάνο, βρίσκονται ήδη στη φυσούνα, αλλά δηλώνουν ότι δεν «ξέρουν» ποια πτήση αναχωρεί από την πύλη τους.
«Δεν έχουμε αποφασίσει πού θα πάμε», λένε, σέρνοντας μια βαλίτσα με το λογότυπο της ΕΛ.Α.Σ.
Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι η παλιά εταιρεία δεν χρειάζεται καν να κηρύξει πτώχευση – αρκεί να συνεχιστεί η μεταφορά των assets. Πρώτα έφυγαν οι ψηφοφόροι, μετά τα στελέχη, ύστερα τα αναλώσιμα.
Στον ΣΥΡΙΖΑ απομένουν το ΑΦΜ, τα γραφεία, τα ζημιογόνα Κόκκινο και Αυγή και μια Πολιτική Γραμματεία που βγάζει ανακοινώσεις για την ανάγκη… ανασυγκρότησης.
Προφανώς δεν έχουμε να κάνουμε με εξαγορά – επιθετική έστω – αφού κανένας δεν προσφέρει κάποιο τίμημα στους παλιούς μετόχους. Ούτε με συγχώνευση, αφού η νέα εταιρεία δεν επιθυμεί να κληρονομήσει τις υποχρεώσεις της παλιάς.
Ο όρος που ταιριάζει εδώ είναι το phoenixing – αφήνεις την παλιά εταιρεία να σβήσει μαζί με τις αποτυχίες, τα χρέη και το κακό της όνομα και αναγεννιέσαι δίπλα της (σαν τον φοίνικα) με νέο όνομα, καθαρό ισολογισμό και περίπου το ίδιο προσωπικό.
Κάποιοι κακεντρεχείς λογιστές αυτό θα το ονόμαζαν «δόλια πτώχευση με μεταφορά περιουσιακών στοιχείων». Τους συγχωρούμε διότι δεν διαθέτουν το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς.
Η ειρωνεία είναι ότι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει πρόθυμα στην άτυπη απορρόφησή του από την ΕΛ.Α.Σ.
Κάθε εσωκομματική σύγκρουση μειώνει και άλλο την αξία του, κάθε δημόσιο ξεκατίνιασμα λειτουργεί ως δωρεάν διαφήμιση για την ΕΛ.Α.Σ – δείτε τι αφήσαμε πίσω μας…
Δεν ξέρουμε πώς θα πάει τελικά το περιβόητο rebranding του Τσίπρα, αλλά με επιχειρηματικούς όρους, ο πρώην πρωθυπουργός λειτουργεί ευφυέστατα – έχει υιοθετήσει τις πιο επιθετικές τεχνικές της Wall Street.
Σε αντίθεση με τον Κασσελάκη που νόμιζε ότι φτιάχνοντας νέο κόμμα θα πάρει αυτομάτως όλα τα υγιή περιουσιακά στοιχεία του παλιού, αφήνοντας πίσω τα τοξικά, αλλά τελικά πήρε τον… πούλο. Τουλάχιστον έχει έναν άνθρωπο να παίζει τένις.
Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ – αυτός κινδυνεύει να έχει την κατάληξη μιας παροπλισμένης βιομηχανίας (σαν το ΦΙΞ) με μόνη θέση εργασίας του φύλακα που διώχνει τους πιτσιρικάδες που μπαίνουν μέσα να κάνουν κανέναν μπάφο ή των Ρομα που ψάχνουν χαλκό να τον πουλήσουν ως σκραπ.
Στην καλύτερη, μπορεί να γίνει μουσείο – το πρώτο Μουσείο Κυβερνώσας Αριστεράς στην Ελλάδα, ίσως και στην Ευρώπη. Λιγότερα.
ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK