Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Ο λαϊκισμός είχε φτιάξει φωλιά, χωρίς παραλλαγή, εδώ και καιρό. Με περίεργη ανοχή πολλών και ιδιαίτερα του κ. Τσίπρα, βόλταρε και τραμπούκιζε ελεύθερα, κατά πάντων. Η αριστερά αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα ύπαρξης και επιβίωσης, που πέραν όλων των άλλων αντικρουόμενων απόψεων, κεντρώων, περίεργων κεντροαριστερών και λοιπών, είχε να αντιπαλέψει και την πιο επικίνδυνη μορφή λαϊκισμού, αυτή των βαπτισμένων αριστερών κατ’ απαίτηση. Και διαχύθηκε εύκολα, ως ευκαιρία πολιτικών δήθεν θέσεων από “ανάγκη” και εξυπηρετήσεων με χειρουργικά νομοθετήματα, σαν τεχνική εφαρμογής στον κομματικό μηχανισμό.
Ο λαϊκισμός είναι ύπουλος, όπως όλα τα δεινά, ξεκινά με το λίγο, που δελεαστικά γίνεται πιο πολύ, με αποτέλεσμα τόσο το θύμα, όσο και ο θύτης να αγνοούν το αίτιο, βουτηγμένοι στα βρόμικα νερά του. Με όχι πάνω από πέντε διαβασμένα βιβλία, είναι ανίκανος κανείς να αποτρέψει όχι μόνο τον λαϊκισμό, μα να τον προλάβει και να τον απομακρύνει επίκαιρα, μη αφήνοντας ευκαιρία να παρασύρει άλλους ανόητους. Ο λαϊκισμός, με το ένδυμα της απόδοσης δικαίου, φανατίζει τον όχλο και γίνεται εκδικητικός και βίαιος. Ο λαϊκισμός κουράζει και απωθεί λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους, εκπλήσσοντάς τους αρνητικά, τρέποντάς τους σε φυγή.
Λαϊκισμός είναι η προσπάθεια απαίδευτου να ενώσει ανόμοιες ιδέες, στην έκφραση “όλοι μαζί”. Ποιοι είναι οι όλοι και ποιοι ακόμα οι μαζί; Λαϊκισμός είναι η προσπάθεια μάταιης ισορροπίας μεταξύ συμφερόντων και ευημερίας του λαού. Χειρότερη έκφραση λαϊκισμού,είναι η ανοχή σε αυτόν και η συγκάλυψή του, με την ανόητη δικαιολογία την ενότητας. Λαϊκισμός είναι η υποταγή στην γνώμη, της δημοκρατικά εκφρασμένης δήθεν, πλειοψηφίας αδαών. Στην αριστερά ειδικότερα, λαϊκισμός είναι η απόδοση του “χαρίσματος”! Από ποιον ειδήμονα και κριτή αποδόθηκε αυτός ο χαρακτηρισμός άραγε; Από ένα χαμόγελο καλού ηθοποιού; Από το οικείο πλησίασμα και μια αγκαλιά; Ή από την αποθέωση χειροκροτητών; Ας έλειπαν αυτά τα χαρίσματα και την θέση τους να έπαιρναν οι αγώνες για την ευημερία του λαού, αυτό να ήταν το καθήκον.
Λαϊκισμός είναι να σηκώνει κανείς την υψωμένη γροθιά, αφού έχει πειθήνια υπακούσει πριν στα κελεύσματα ενός χαρισματικού αποτυχόντα, που ξεφόρτωσε το κόμμα συνονθύλευμα, μετά από αλλεπάλληλες ήττες σ’ έναν αλαζόνα νεαρό αρχηγίσκο με αυταρχικές συμπεριφορές, εντεταλμένο φερέφωνο. Με χαμόγελα και γελοίες αστειότητες κατά την παράδοση “βαριάς” ωιμέ,παρακαταθήκης, ως άρμοζε! Πρόσφατο δείγμα λαϊκισμού αυτού του θρασύ και φιλόδοξου νέου, η δήλωσή του πως ο δεύτερος είναι και πρώτος! Καταπατώντας καταστατικά ορίζει το τσιφλίκι του, καλός μαθητής που μαθαίνει γρήγορα, πιο γρήγορα από τον προκάτοχο. Που λαϊκίστικα και αφού είχε δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, είχε κατέβει ως μόνος υποψήφιος και νίκησε, θα θυμάστε. Τέτοιος ο υπονομευτής δάσκαλος, που αλίμονο, αναζητούν τους υπονομευτές του.
Ο τελευταίος λαϊκισμός πιθανόν να είναι αυτός, αφού του προτάθηκε θέση στην κοινοβουλευτική συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, να δηλώσει πως από εκεί, θα παλέψει για την … αλλαγή της. Ικανό τον έχω. Η Ευρώπη έχει αποδείξει άλλωστε, πως όλους τους καλούς τους χωρά και τους αμείβει.. Άλλο η περιγραφή γεγονότων και άλλο η χαιρεκακία, θαρρώ. Δικαίωμα ασφαλώς του καθενός η κρίση.
Ας κοιτάξει απλώς τα ονόματα αυτών που παραιτούνται, ε;