Του Ιωάννη Δαμίγου
Θα εορταστούν τα πενήντα χρόνια από την αποκατάσταση της δημοκρατίας! Ποιας δημοκρατίας, είναι το ερώτημα. Από ποιους θα εορταστούν, είναι ένα άλλο. Ποιοι θα εορτάσουν, ακόμα ένα άλλο ερώτημα. Ρητορικά αλίμονο, τα ερωτήματα. Όταν όλα επιβάλλονται, υπάρχουν μόνο οι στερεότυπες απαντήσεις χωρίς ερωτήσεις που δυνατόν να διαστρεβλώσουν το ποθητό αποτέλεσμα, απόρροια των επιτηδείων.
Ποιος, ποιοι, έφεραν και επέβαλαν τον “εθνάρχη” να αποκαταστήσει την δημοκρατία; Η προηγούμενη “επιτυχημένη” πολιτική παρουσία του άραγε; Αυτά τα ερωτήματα ασφαλώς και δεν είναι ρητορικά! Μα ούτε και θα τα απαντήσει ποτέ το κατεστημένο, που έχει τα πάντα υπό έλεγχο. Τα συμφέροντα έχουν αυτή την δυνατότητα συνοχής, που σπάνια συναντά κανείς κάποια ανάλογη σε οποιαδήποτε άλλη έκφανση της κοινωνίας. Η υπεράσπισή των λειτουργεί αυτόματα και ομοιόμορφα απανταχού.
Η ετσιθελική επανεμφάνιση του “εθνάρχη” ως λύση, προκειμένου να προληφθεί οποιαδήποτε άλλη ατυχής πρόταση ή ενέργεια, συνέβαλε στην συνέχιση μιας ανάπηρης δημοκρατίας κατά τα γνωστά πρότυπα. Μετά το αναγκαίο διάλλειμα της επταετούς δικτατορίας ελέω Αμερικανών, η σκληρή δεξιά με την επαναφορά του, θύμισε ποιος είχε, έχει και θα έχει στο μέλλον, τα ηνία της ηγεσίας. Δεν κράτησε μόνο τα απαραίτητα σταγονίδια για διοίκηση, τα έμπειρα, μα φρόντισε να καλύψει και ηγετικά της στελέχη, βασιλόφρονες, φασίστες και ότι άλλο σκοτεινό, σε προσπάθεια “δημοκρατικών” ισορροπιών! Στο πλαίσιο αυτών των ισορροπιών, οφείλεται και το έξυπνο τρικ του “εθνάρχη”, αυτό της αναγνώρισης του ΚΚΕ, που μόνο αγοραία χρησιμοποιήθηκε, καθώς στην καθημερινή πρακτική των διώξεων δεν άλλαξε τίποτα. Με αυτά και με εκείνα, προσπάθησαν και κράτησαν την “δημοκρατία” τους ελεγχόμενη, πότε κουτσή και πότε στραβή, πότε κουφή και πότε εκδικητική, μα πάντα σκληρή και δεξιά, που να ταιριάζει στην “ιδιοσυγκρασία” του νεοέλληνα συντηρητικού και μπερδεμένου πολίτη. Η αμάθεια ήταν και είναι ένας σπουδαίος και πιστός σύμμαχος της δεξιάς και δη της σκληρής.
Από τότε μέχρι και σήμερα, ότι πέρασε, συνέβη και έδρασε, ήταν μισό, άρρωστο και χωρίς σταθερές αξίες για να έχει διάρκεια. Πρόσκαιρες αναλαμπές του πολιτικού συστήματος που εντυπωσίαζαν αρχικά, μια και η πείνα για ελευθερία αποτέλεσε μια καλή παγίδα εγκλωβισμού, μα που στην συνέχεια απογοήτευσαν τα μάλα τους αδαείς, προετοιμάζοντας από τότε την σημερνή κατάσταση αδιαφορίας. Βασικοί πυλώνες όπως τους αποκαλούν της δημοκρατίας, η δικαιοσύνη λόγου χάρη δεν λειτούργησε ποτέ για την υπεράσπιση του αδύναμου πολίτη. Οι δυνάμεις ασφαλείας δε, λειτουργούσαν μόνο ενάντιά του. Οι κοινωνικές δομές και υπηρεσίες, από μια υποτυπώδη λειτουργία, πέρασαν σταδιακά σε αδράνεια, προς εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων. Και όλα δούλεψαν και εξακολουθούν να δουλεύουν για τον συνεχή ευτελισμό και απαξίωση, επιτήδεια και ευθαρσώς. Μονότονα και ελεγχόμενα ΜΜΕ, γκέτο στην τέχνη, στον αθλητισμό και αναβάθμιση μαφίας, από υπόγεια μέχρι ανώτερα και ανώτατα κοινωνικά επίπεδα. Σταδιακή και μεθοδευμένη η υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής, με προτεινόμενα life style μοντέλα αρπαχτής και καπατσοσύνης ξεβλαχέματος. Λαϊκισμός σε επίπεδο πρωταθλητισμού και τεράστιες εκπτώσεις στην γραφή και την λόγο της ελληνικής γλώσσας. Η ανάδειξη της μετριότητας ως μέτρο και επικράτησή του, σε θέσεις κλειδιά, με προκλητική αποδοχή. Μα κυρίως, η ραγδαία πτώση παιδείας, η αρχή όλων των δεινών
Αυτά και όχι μόνο, θα εορτάσουν οι συστημικοί αξιωματούχοι του πολιτικού γκέτο της χώρας, με το δίκιο τους, με κάθε επισημότητα και με τους ίδιους πληκτικά εκφερόμενους λόγους περί της αξίας της δημοκρατίας των. Η περιφορά της μετριότητας, μέσα κι έξω από το Μαξίμου, σε δημόσιες σχέσεις και business as usual με το ποτό στο χέρι και στην … τσέπη. Από τηλεοράσεως θα εορτάσει τα πενήντα χρόνια “αποκατάστασης” της δημοκρατίας και ο όχλος. Παράξενο όμως, να εορτάζουν για δημοκρατία, κάτι που ποτέ δεν συνέβη σε αυτόν τον τόπο, μα και ούτε θα συμβεί. Ο εορτασμός τους πάντως έχει λογική αλίμονο, καθώς δεν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία μας απ’ όλα τα προηγούμενα καθεστώτα, μια και από πάντα είχαμε την δική τους “δημοκρατία”. Για να ακούγεται πιο ευπρεπές, την ονόμασαν μεταπολίτευση. Επειδή όμως προχωράμε, στο εξής θα μιλάμε για “μεταπολιτική”!