Για να μπορέσει κάποιος να παρακολουθήσει τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να μη δίνει καμμιά σημασία σε όσα λέει ο Τραμπ. Η συνήθης πολιτική είναι έτσι κι αλλοιώς η τέχνη της εξαπάτησης των πολλών από τους λίγους, και πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί για όσα λένε οι πολιτικοί, αφού συχνά εννοούν το αντίθετο από αυτό που λένε. Αλλά στην περίπτωση του ανισόρροπου και εν παρακρούσει τελούντος τώρα Ντόναλντ Τραμπ, απουσιάζει οποιαδήποτε λογική και στοιχειώδης συγκρότηση, συνοχή και συνέπεια σε όσα λέει.

Βρισκόμαστε τώρα στα πρόθυρα  σχεδόν μιας αρκετά πιθανής σοβαρής νίκης του Ιράν και μιας αντίστοιχης βαριάς ήττας των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Λέμε σχεδόν γιατί βέβαια είναι δύσκολο να είμαστε σίγουροι για το τι μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή σε μια κρίση στην οποία εμπλέκονται τα πιο ζωτικά συμφέροντα ενός αριθμού υπερδυνάμεων, ο πλανήτης ταλαντεύεται επικίνδυνα δίπλα στην άβυσσο και δύο βαθιά διαταραγμένες προσωπικότητες, όπως οι Τραμπ και Νετανιάχου παίζουν πιθανώς το πολιτικό τους κεφάλι.

Αν και, αν κρίνουμε από όσα λένε τα ανώτατα όργανα του παγκόσμιου Καπιταλισμού, όπως το ΔΝΤ, το μεγάλο Κεφάλαιο έχει ήδη αποφασίσει ότι δεν γίνεται να συνεχιστεί ο πόλεμος κατά του Ιράν (και όχι του Ιράν όπως τον αποκαλούν τα μέσα μας). Βέβαια, όπως είπε και ο Φάουστ, δείξε μου τον σκοπό, δείξει όμως και τον δρόμο!

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες από αξιόπιστες ιρανικές και άλλες διεθνείς πηγές, η εκεχειρία στον Λίβανο ήταν το αποτέλεσμα τελεσιγράφου του Ιράν προς τις ΗΠΑ, μέσω του Πακιστάν ότι, αν δεν σταματήσουν οι επιθέσεις των Ισραηλινών στη χώρα αυτή εντός 24 ωρών, θα πλήξει το ίδιο το Ισραήλ με ένα «χωρίς προηγούμενο και το ισχυρότερο» που εξαπολύθηκε έως τώρα μπαράζ πολύ ισχυρών πυραύλων.

Ο Τραμπ κατάλαβε ότι μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε σε κατάρρευση τις «συνομιλίες του Χορμόζ» και σε μια καταστροφική εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου. Πϊεσε τον Νετανιάχου κι αυτός συμφώνησε από το τηλέφωνο χωρίς να προκαλέσει , ως όφειλε, συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου για να πάρει εκείνο την απόφαση. ‘Εσωσε με τον τρόπο αυτό το Ισραήλ από πολύ μεγάλη καταστροφή και την παγκόσμια οικονομία από πολύ μεγάλη κρίση.

Η κατάληξη συνιστά διπλωματικό θρίαμβο Κίνας, Πακιστάν και Ιράν. Επιπλέον φαίνεται ότι έσωσε και τον ίδιο τον Λϊβανο από τη διχοτόμηση που απεργαζόταν η ηγεσία του και ισχυροί λιβανικοί και λιβανο-αμερικανικοί επιχειρηματικοί κύκλοι σε συνέργεια με το Ισραήλ.

Θα δούμε βέβαια και το πως θα εξελιχθούν οι επικείμενες διαπραγματεύσεις και αν θα μπορέσουν να καταλήξουν σε συμφωνία και κατά πόσον η συμφωνία θα τηρηθεί. Δεν μπορούμε στις σημερινές συνθήκες παρά να διατηρούμε όλες τις επιφυλάξεις, μιας και, όπως ο Σόλων προειδοποίησε, μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

Πάντως τα όσα συμβαίνουν έως τώρα συνιστούν ήδη ένα μεγάλο χαστούκι για τον αμερικανο-ισραηλινό άξονα, με πολύ μεγάλες συνέπειες για τους Αμερικανούς, για το  Ισραήλ και για όλο τον κόσμο. Αλήθεια τι έχουν να πουν οι προπαγανδιστές της ελληνοϊσραηλινής δήθεν «συμμαχίας», δηλαδή της παράδοσης της Ελλάδας και της Κύπρου στο Τελ Αβίβ και τα Predator, μιας πολιτικής που υποστήριξε σχεδόν όλη η πολιτική τάξη της χώρας και της Κύπρου; Τι έχουν να πουν όσοι μας δίδασκαν ότι μόνο το δίκαιο του ισχυρού υπάρχει (ο «Θουκυδίδης των Λαμογίων»), ερχόμενοι σε σύγκρουση με όλη την ελληνική ιστορία και ανυψώνοντας τη δική τους ανηθικότητα και ραγιαδισμό σε είδος «κατηγορικής προσταγής» μιας πολύ ιδιόμορφης «φιλοσοφίας της Ιστορίας»; Τι έχουν να πουν οι τόσο πολλοί υμνητές του Ντόναλντ Τραμπ και χειροκροτητές του Μπέντζαμιν Νετανιάχου; Πως θα σταθούν σε μια διεθνή σκηνή έχοντας φορτώσει στην καμπούρα της χώρας σύμπραξη σε πρωτοφανείς τερατωδίες;

Τι έχουν να πουν  όσοι μας παρέσυραν σε τυχοδιωκτισμούς όπως ο EastMed που, άνευ της παραμικρής πιθανότητας υλοποίησης, οδήγησαν στη Γαλάζια Πατρίδα και σε ένα νέο και καταστροφικό ανταγωνισμό εξοπλισμών, παρολίγο να οδηγήσουν σε πόλεμο και, εν τέλει, περιόρισαν την Ελλάδα αυστηρά στα 6 ναυτικά μίλια; Τι έχουν να πουν οι πολιτικοί και στρατιωτικοί οπαδοί των ηλιθίων μεν, αλλά, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο πολύ επικίνδυνων προληπτικών πληγμάτων και πολέμων, αυτοί που έκαναν λόγο για στρατιωτική απελευθέρωση της Κύπρου, αυτοί που παρέδωσαν όλη την ελληνική και κυπριακή άμυνα και ασφάλεια στο Ισραήλ;

Εδώ και 15 και πλέον χρόνια, από την εποχή της «ΑΟΖολογίας» αλλά και πιο πριν, προειδοποιούμε, συχνά σχεδόν μόνοι, εις ώτα μη ακουόντων πολιτικών, ή μάλλον ακουόντων το δικό τους ιδιαίτερο συμφέρον, για τις συνέπειες της  πολλαπλώς καταστροφικής και βαθειά ανήθικης ταύτισης της επίσημης Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ (*). Δεν χαιρόμαστε για την επιβεβαίωσή μας. Αντίθετα, τρέμουμε τον λογαριασμό που θα κληθεί να πληρώσει ο ελληνικός λαός και ότι έχει απομείνει από το κράτος του (και το κυπριακό κράτος) για τις επιλογές της διεφθαρμένης, ασυνάρτητης και, εν τέλει, εν τοις πράγμασι ανθελληνικής πολιτικής, οικονομικής και εκδοτικής «ελίτ» που διαθέτουμε.

Σημειώσεις

(*) Η ελληνική άρχουσα τάξη διακρίνεται για τόση δουλοπρέπεια, που τελικά, δεν μπορεί να συνάψει ισορροπημένες σχέσεις με κανένα. Αποδεχόμενη ότι της ζητάνε οι προστάτες, καταστρέφει τελικά κα τις σχέσεις μαζί τους, γιατί τους αφήνει ελεύθερους να οργιάσουν εις βάρος της χώρας, καθιστώντας κάποιας μορφής σύγκρουση αναπόφευκτη. Συνέβη με τους Εγγλέζους, με τους Αμερικανούς, με τους Γερμανούς και την ΕΕ, θα συμβεί πιθανώς και με το Ισραήλ, αν βέβαια έχει απομείνει κανένας ‘Ελληνας να πει και σ’ αυτούς ένα ‘Όχι.

(**) Το άρθρο αυτό γράφτηκε το πρωί του Σαββάτου. ‘Ηδη όμως έχουμε νέες σοβαρές εξελίξεις που θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο καινούριου άρθρου. Το Ιράν θεώρησε ότι οι ΗΠΑ έχουν υπερβολικές αξιώσεις, στο θέμα των πυρηνικών υλικών και της εγκατάλειψης των συμμάχων της Τεχεράνης ΚΑΙ σταμάτησαν τις διαπραγματεύσεις, ενώ επιστρέψαμε στον ιρανικό αποκλεισμό του Ορμόζ.  Η λιβανέζικη εκεχειρία παραπαίει λόγω της πρόθεσης του Ισραήλ να διατηρήσει υπό μόνιμη κατοχή το νότιο Λίβανο και να τον μετατρέψει σε Γάζα.

ΑΠΟ ΤΟ MILITAIRE.GR