Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Με το επιχείρημα του ορίου στη βουλευτική θητεία, το ΠΑΣΟΚ μεταφέρει στις γραμμές του μια παλιά πατέντα.
Δεν είναι αυτό που νομίζετε: δεν «σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν», στο ΠΑΣΟΚ. Στην «Επιτροπή Διεύρυνσης» οι μισοί βαίνουν προς το κλείσιμο της ογδόης δεκαετίας του βίου τους.
Τότε γιατί ολόκληρο συνέδριο αποφάσισε να μην επιτρέψει σε κάποιον που έχει ήδη εκλεγεί βουλευτής πέντε φορές -ή αθροιστικά για 20 χρόνια-, να συνεχίσει; Πόσο μάλλον, όταν είναι από τους καλύτερους κοινοβουλευτικούς της κομματικής διαδρομής.
Κακή χημεία με τον πρόεδρο; Πάντως στις προηγούμενες εκλογές, ο Νίκος Ανδρουλάκης κράτησε για τον εαυτό του τη μοναδική έδρα στην Α’ Θεσσαλονίκης – που κέρδισε στην κάλπη ο Χάρης Καστανίδης– ακολουθώντας το σερί του από το 1981.
Το είχαν κάνει παλαιότερα ο Γ. Παπανδρέου και ο Βαγγέλης Βενιζέλος -που ήταν η περιφέρειά του- αλλά με την «αρχάρια» Εύα Καϊλή και σε εποχές που είχαν περισσότερες έδρες στη συγκεκριμένη περιφέρεια.
Το 2023 απλώς κέρδισε έδρα ένας συμπατριώτης του Ανδρουλάκη στο Ηράκλειο – του οποίου την ύπαρξη θα αγνοούσαμε ακόμη, αν δεν είχε ακουστεί, αδίκως, το όνομά του στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Πρακτικά η Θεσσαλονίκη δεν είχε βουλευτή στην τρέχουσα τετραετία. Όπως και η Αχαΐα με τον -δεύτερο κατά σειρά- διορισμό του Γ. Παπανδρέου – ως πρώην Πρωθυπουργού.
Αν η «ρήτρα Ανδρουλάκη» δεν τον αποκλείει από την επόμενη Βουλή, εξίσου με τον Καστανίδη, το παιχνίδι παίζεται με σημαδεμένα χαρτιά.
Τον Σκανδαλίδη, που έφερε ως παράδειγμα ο πορτ παρόλ Τσουκαλάς, δεν τον έπιασε το όριο στην Α’ Αθήνας. Απλώς εγκατέλειψε, όταν έχασε – από τον Γερουλάνο. Όπως και η Διαμαντοπούλου, όταν είχε χάσει από τον Σκανδαλίδη…
Το αφεντικό της Χαρ. Τρικούπη, σχολιάζοντάς όσα του καταλόγισε ο παραιτηθείς από το «ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη», το παρουσίασε περίπου σαν… τιμωρία – για όσα έκανε στους… τρεις πρώτους προέδρους και πρωθυπουργούς του κόμματος:
– «Έχει επιτεθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου που τον διέγραψε, τον απέπεμψε ο Κώστας Σημίτης και διέσπασε το ΠΑΣΟΚ επί προεδρίας Γιώργου Παπανδρέου». Μισές αλήθειες.
Με τον παλιό Παπανδρέου δεν ήταν ο μόνος που ζητούσε το 1992 να «ανοίξει τον δρόμο» για τη διαδοχή του – όπως επιδίωκε ο… Σημίτης!
Για τον νεότερο Παπανδρέου, είναι αστείο να εμφανίζεται ως θύμα… διάσπασης: ο ίδιος διέσπασε το κόμμα του πατέρα του – που τον έκανε πρόεδρο και Πρωθυπουργό, για να τιμωρήσει τον νόμιμο διάδοχό του.
Μπορεί το 2012 να διέγραψε τον Καστανίδη επειδή, μαζί με άλλους, δεν ψήφισε το δεύτερο Μνημόνιο -που είχε ήδη «φάει» τον Παπανδρέου από την ηγεσία- αλλά τρία χρόνια αργότερα, τον είχε δίπλα του στο ΚΙΔΗΣΟ.
Με τον Σημίτη είναι πιο σοβαρά τα πράγματα. Ο Καστανίδης υπήρξε ο πρώτος «σημιτικός» βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μέλος της «ομάδας των λοχαγών» που τον στήριξε στην κούρσα του 1996.
Αλλά το 1997 παραιτήθηκε επειδή, ως υπουργός Μεταφορών, δέχθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου, πιέσεις να υιοθετήσει μια σύμβαση με «τρύπες». Μάλλον τίτλος τιμής ήταν, και πάντως κίνηση αυτοπροστασίας: ο διάδοχός του που υπέγραψε, βρέθηκε στη φυλακή.
Με το επιχείρημα του ορίου στη βουλευτική θητεία, το ΠΑΣΟΚ μεταφέρει στις γραμμές του μια παλιά πατέντα: κομματικές ηγεσίες βάζουν «κόφτη» σε βουλευτές, όταν φοβούνται ότι θα… επανεκλέγουν – και δεν τους θέλουν.
Δεν είναι όμως καλή ιδέα, απέναντι στους ψηφοφόρους της συμπρωτεύουσας, η αντικατάσταση του έμπειρου Καστανίδη, με τη νεόκοπη Θρασκιά -που ψήφισαν οι Συριζαίοι, ως ανακάλυψη του… Τσίπρα- και μετά τους γύρισε την πλάτη!
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
