Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Οι διασυνοριακές εντάσεις έχουν την αρχιτεκτονική τους- όπως τη διαμορφώνουν τα γεωπολιτικά δεδομένα στην ευρύτερη περιοχή και οι εκατέρωθεν σχέσεις με τρίτους.
Στα ελληνοτουρκικά, η επιβουλή των γειτόνων – δια της αμφισβήτησης των Συνθηκών – κατέστησε ρυθμιστή τον αμερικανικό παράγοντα. Και στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρονια «ρύθμιση» ήταν η αναλογία «εφτά προς δέκα» στον εξοπλισμό απο τις ΗΠΑ.
Ο Καραμανλής ανέδειξε ως πραγματική εγγύηση την ένταξη της Ελλάδας στο κοινοτικό οικοδόμημα της Ευρώπης. Η ολοκλήρωση με την ένταξη και της Τουρκίας, ανατινάχθηκε από τον Ερντογάν που θα την υλοποιούσε.
Για δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις έβαζαν στην ισορροπία και τις σχέσεις με τις όμορες χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού»- χάρη και στην παραδοσιακή καλή σχέση με τη Μόσχα, που αφρόνως κατεδαφίσθηκε από το 2022: η Ελλάδα στη Βουλγαρία απευθύνθηκε τον δραματικό Μάρτιο του 1987.
Οι καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, με αντάλλαγμα τη στήριξη στην «Παλαιστινιακή υπόθεση» ολοκλήρωναν τον εθνικό αμυντικό σχεδιασμό. Στον οποίο δεν υπήρχε το κράτος του Ισραήλ, λόγω της αποσταθεροποιητικής δράσης του στην περιοχή και της συμμαχίας του με την… Τουρκία.
Η Ελλάδα καταψήφισε στον ΟΗΕ την ίδρυσή του και για σαράντα χρόνια κράτησε τις σχέσεις της με το Τελ Αβίβ σε χαμηλό επίπεδο- πλην της χούντας. Κι ύστερα ήλθαν οι Μητσοτάκηδες.
Ο πρώτος το 1990, πριν καν σαραντίσει ως Πρωθυπουργός, αναγνώρισε το Ισραήλ. Τριάντα χρόνια αργότερα ο δεύτερος – που εγκαινίασε την ανάδειξή του στην ηγεσία της ΝΔ με… οικογενειακή επίσκεψη στο Τελ Αβίβ- αναβάθμισε επεκτατικά τις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις.
Ήδη ο έτερος κληρονόμος είχε φέρει -πατροκτονικά- στην Αθήνα τον… Νετανιάχου. Με τον οποίο ο νεότερος Μητσοτάκης διατηρεί ένα είδος «αδελφοποίησης». Που δεν διαταράχθηκε όταν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο τον κήρυξε εγκληματία πολέμου και η Ισραηλινή Δικαιοσύνη υπόλογο για διαφθορά.
Η ελευθερία της Ελλάδας και το Ισραήλ
Δια του αντιπροέδρου της ΝΔ και υπουργού του -με το αντισημιτικό παρελθόν – ο Πρωθυπουργός διεμήνυσε ότι η κυβέρνηση του «θαυμάζει το δημοκρατικό Ισραήλ» και η συμμαχία μαζί του «εξασφαλίζει την ελευθερία του ελληνικού κράτους». Ποια Ευρώπη και ποιο ΝΑΤΟ !
Ανιστόρητο και ρίσκο, δεδομένου ότι οι κακές σχέσεις Ισραήλ- Τουρκίας είναι σχετικά πρόσφατες. Ο άξονας που για δεκαετίες υπήρχε μεταξύ τους μπορεί να ανασυνταχθεί, όταν εκλείψουν οι σημερινές μεγαλομανιακές ηγεσίες τους.
Αυτό αγνοήθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη -που έχει μετατρέψει την πολεμική βιομηχανία του Τελ Αβίβ στον τρίτο προμηθευτή της Ελλάδας, μετά τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Με κερασάκι τα τρία δισ. ευρώ για την περίφημη «Ασπίδα του Αχιλλέα».
Πρακτικά δίνει τα κλειδιά της εθνικής προστασίας στις ισραηλινές κυβερνήσεις, που -δεν είναι μυστικό- διατηρούν τον έλεγχο των οπλικών σύστημα που εμπορεύονται. Ακόμη και διπλωματικά η ελληνοτουρκική προσέγγιση θα εξαρτάται από την σχέση Τουρκίας- Ισραήλ. Το αμυντικό κοκτέιλ παραγίνεται βαρύ για την Ελλάδα.
Σ’ αυτό σημείο πέρασε απαρατήρητη μια ανάρτηση -διατεταγμένη ή από απειρία- από την κυρία Πνινάτ Γιανάι. Νεα πρέσβειρα του Ισραήλ στην Αθήνα- στη θέση του κυρίου που ζητούσε απο τον δήμαρχο Δούκα να διαγράφει από τους τοίχους τα συνθήματα που δεν του άρεσαν.
Συνδέοντας τον Αριστοτέλη και τον Δημόκριτο με την «ισραηλινή τεχνολογική αριστεία» ανακάλυψε «δυο έθνη με κοινές αξίες, συμφέροντα και προκλήσεις» και όρισε τη μεγαλύτερη πώληση όπλων στην ιστορία της χώρας της ως εξής:
«Οι ισραηλινές αμυντικές τεχνολογίες θα συμβάλουν στην προστασία του ελληνικού εναέριου χώρου και των πολιτών της χώρας από εναέριες απειλές…»!
Όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει. Τουλάχιστον η Αμερικανίδα συνάδελφός της προτιμάει τα κοκτέιλ στα πάρτι της νυχτερινής Αθήνας.
