Eσωτερική λογοδοσία, εξωτερική αξιοπιστία

Του Γιάννη Πανούση

Δεν αρνούμαι σε κάποιον το δικαίωμα να επιθυμεί ηρωισμούς…Όχι, όμως, όταν δεν είναι έτοιμος να αναλάβει και να υποστεί ατομικά το κόστος και τις συνέπειες αυτών των επιλογών…

Θ. Διαμαντόπουλος, Ο Δικαστής

Ο οιονεί-ανιμισμός πολλών κομματικών μηχανισμών[και ηγετικών ψυχών;],που διαθέτουν υπερφυσική δύναμη πρόγνωσης, δεν εξαιρεί  τους μάγους –αρχηγούς φυλών,από την υποχρέωση της λογοδοσίας. Η στιγμή της κρίσης έρχεται για όλους ακόμα κι αν ορισμένοι έχουν εξαρχής εξασφαλίσει το σχετικό συγχωροχάρτι.

Δεν είναι π.χ αποδεκτό κάθε πολιτικός σχηματισμός να κρίνει μόνος του[sic]τους επίορκους κι ‘αμαρτωλούς ‘ του [και συνήθως να τους αθωώνει], καταγγέλοντας ταυτόγχρονα τους πολιτικούς αντιπάλους για ‘σκευωρίες’.

Αναρωτιέμαι για το ‘ποιος κοροϊδεύει ποιον’ στο πολιτικό παίγνιον μεταξύ των κομμάτων αλλά και στο εσωτερικό κάθε κόμματος ως προς την τήρηση των κανόνων της ηθικής [κι όχι βέβαια  της πειθαρχίας  επί των μη-ηθικών εντολών].

Σε ποιό βαθμό οι πραγματικές σκοπιμότητες ή  και τα κατασκευασμένα ψευτοδιλήμματα δικαιολογούν αποκλίσεις από τον αυτοέλεγχο,την αυτοκριτική και την αυτοκάθαρση;

Αν ‘πολιτική κουλτούρα’ είναι το νόημα που δίνουν στην Πολιτική τόσο οι πολίτες ,όσο και οι πολιτικοί και αν η σύγχρονη πολιτική ταυτότητα προϋποθέτει κι εμπεριέχει ήθος, σκέψη, έκφραση δημοκρατικότητας και διαφάνειας, δεν νοείται οποιαδήποτε συμπαιγνία συμψηφισμού ανομιών κι [αλληλο]απαλλαγής των ενόχων.

Αν η Πολιτική συνίσταται στην αέναη αναζήτηση της αλήθειας και στην άσκηση αρετής και δεν περιορίζεται απλώς στην κατοχή της εξουσίας,τότε ο ηθικός άνθρωπος καλείται να γίνει πολιτικός για να μην υπάρξουν [ή και γιατί υπάρχουν ήδη] ‘κακώς κείμενα’.

Όταν όμως το πολιτικό σύστημα δεν δείχνει να έχει ανάγκη από  ανθρώπους με όρια συνείδησης αλλά προτιμάει κομματικούς-στρατιώτες,τούτο σημαίνει ότι οι ηθικοί άνθρωποι ή δεν κάνουν για την ισχύουσα πολιτική κατάσταση  ή  υποκύπτουν κι αυτοί στους κανόνες σιωπής [και συνενοχής] κι αφομοιώνονται από το σύστημα,οπότε καθίστανται διπλά βλαβεροί. Είτε [αυτο]διαψεύδονται.είτε διαψεύδουν τους άλλους η ζημιά είναι μεγάλη  γιατί αρκετοί πολίτες βγάζουν το αβάσιμο συμπέρασμα ‘ότι όλοι ίδιοι είναι’.Οι συγκαλύψεις εαυτών και αλλήλων,ανεξάρτητα από την ηθική εκάστου,διαβρώνει σε επικίνδυνο βαθμό την πολιτική ηθική και την εικόνα της Δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση οι duplex τύποι, οι οποίοι και καταναλωτές ωφελημάτων είναι και αρνητές των ανισοτήτων και των προνομίων δηλώνουν,δεν αποτελούν παράδειγμα για τίποτα και για κανένα. Το γεγονός ότι έχουν πεθάνει τα Μεγάλα Αφηγήματα δεν σημαίνει ότι πρέπει ν’απο-δεχτούμε τη νεκρανάσταση τζουμπέδων ,επαναστατών-μαϊμού ή ισοβασιλέων υπεράνω κριτικής κι αμφισβήτησης.

Άπαντες, πρώην, νυν και αεί δημόσιοι λειτουργοί οφείλουν ν’ απολογούνται καθημερινά στον ελληνικό λαό κι όχι να χρησιμοποιούν το σαθρό επιχείρημα ότι κρίνονται κάθε τετραετία. Είναι άλλο πράγμα η ψήφος στις εκλογές κι άλλο η συλλογική επιδοκιμασία  για την ηθική  και αξιοπρεπή στάση ενός πολιτικού.

ΥΓ: Κατά τη γνώμη μου ο πλέον ασφαλής τρόπος για να δια-σωθούν ο Παπανδρεϊσμός και ο Καραμανλισμός,τουλάχιστον μέχρι να εμφανιστεί κάποιος νέος ηγέτης στους χώρους τους, είναι να ‘ελεγχθεί’ η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και να βρίσκεται πάντοτε ο-  υπό αστικό μετασχηματισμό- ΣΥΡΙΖΑ ante portas.

Γι’αυτό άλλωστε ο Τσίπρας καταγγέλει τον Μητσοτάκη κι όχι το αστικό καθεστώς της Μεταπολίτευσης με τους γνωστούς αρχηγούς των πολιτικών οικογενειών. Kαι ο νοών ,νοείτω…