Του Νίκου Λακόπουλου
Η θριαμβευτική επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική σκηνή με την αναγγελία ενός “κινήματος” για την ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης με πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης θύμισε τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1974 -μόνο που εκείνος μιλούσε τότε για σοσιαλισμό κι όχι για “δημοκρατικό καπιταλισμό”.
«Η χώρα έχει ανάγκη από μια νέα Μεταπολίτευση. Όχι με την έννοια της αλλαγής του Συντάγματος ή πόσο δε μάλλον του πολιτεύματος. Αλλά με την έννοια ενός μεγάλου πολιτικού Big Bang που θα αναδιατάξει ριζικά τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους πολιτικούς σχηματισμούς. Με την έννοια της επιστροφής των πολιτών στην πολιτική” είπε ο Αλέξης Τσίπρας.
Η χώρα χρειάζεται “ένα σοκ Δημοκρατίας”, ένα πειστικό προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο, που θα συνιστά ταυτόχρονα μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης». “Μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου” για “να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες. Ώστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου στις επόμενες εκλογές».
Ο Αλέξης Τσίπρας ‘υπερήφανος και αμετανόητος” επιστρέφει γιατί “η πατρίδα μας σήμερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, μια νέα ηθική της διακυβέρνησης, ένα σχέδιο ρήξεων με μεγάλα συμφέροντα, ένα ολιστικό Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης, με τέσσερις πυλώνες: Την ανάπτυξη, την αναδιανομή, την ασφάλεια και την ανθεκτικότητα».
Οι πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης
Το ‘Κίνημα” του Αλέξη Τσίπρα φαίνεται πως θα οργανωθεί “σε κάθε πόλη, γειτονιά, περιοχή, χώρο εργασίας ή φοίτησης” από “πρωτοβουλίες επανίδρυσης, δικαιοσύνης και αλλαγής», «πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης» -αν και είναι ασαφές τι σημαίνει μια “πρωτοβουλία δικαιοσύνης”.
Ο Αλέξης Τσίπρας που εμφανίστηκε κάποτε -χωρίς γραβάτα- με μια πικέτα ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων που έλεγε ‘Να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας” ξεκινά από την αρχή να διεκδικήσει την κυβέρνηση με ένα κίνημα που δεν υπάρχει ακόμα, ένα προσεκτικά ασαφές πρόγραμμα, με υλικά τον πατριωτισμό, την ηθική και τη δικαιοσύνη.
Πιθανόν το βασικότερο πρόσωπο της εκδήλωσης στο Παλλάς, μετά τον ίδιο που εμφανίστηκε μόνος στη σκηνή, να ήταν ο σεκιουριτάς που ξεχώριζε όσους πήγαν στην παρουσίαση αν ήταν για την πλατεία ή για τον… εξώστη. Το νέο κόμμα θα αυτοοργανωθεί, αλλά θα διαθέτει… “πόρτα” και facecontrol!
Όπως ο ίδιος ξεκαθάρισε στην ομιλία του πως οι “Πρωτοβουλίες θα είναι ανοιχτές στην επιθυμία όλων να είναι συνεπιβάτες στο ταξίδι, μα αδιάβατες στην επιθυμία κάποιων να ταξιδεύουν πάντα στην πρώτη θέση. Από εδώ και στο εξής θα έχουμε προσκλήσεις για όλους αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ στη πρώτη θέση για κανέναν”.
Ανάμεσα στα πρόσωπα που πήγαν στην εκδήλωση, αλλά βρέθηκαν στον εξώστη ήταν ο Σωκράτης Φάμελος, ο Αλέξης Χαρίτσης και η Έφη Αχτσιόγλου και βέβαια δεν πήγαν ο Πολάκης, ο Τσακαλώτος και η ‘Ομπρέλα”. Ήταν εκεί οι περισσότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, ο Πέτρος Κόκκαλης, η Λούκα Κατσέλη, ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Χρήστος Σπίρτζης, ο Νίκος Μπίστης, ο ναύαρχος Αποστολάκης, ο Γιάννης Δραγασάκης, ο Στέφανος Τζουμάκας, η Ρένα Δούρου και ο Νίκος Παππάς.
Η Ιστορία, το ‘Χρέος” και το Λάθος
Ο Αλέξης Τσίπρας όπως είπε για την “Ιθάκη“ ήταν ένα βιβλίο “κάθαρσης, αυτογνωσίας, επαναπροσέγγισης της αλήθειας και των γεγονότων” εμφανίζεται σαν οδηγός που πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και κατηγορεί τους άλλους πώς πορεύονται αντίθετα. Κατηγορεί την αντιπολίτευση ως ανύπαρκτη, αλλά ήταν ο ίδιος που ως αντιπολίτευση με 32% έφτασε το κόμμα του στο 17,8%.
“Δεν είναι rebranding, είναι reload. Ξαναγέμισα τις μπαταρίες μου” έχει πει και προσπαθεί να αγνοήσει τον χρόνο καθώς θεωρεί πως έχει ένα “χρέος του προς την Ιστορία”. Η “πρώτη φορά αριστερά “ήταν ένας “άτακτος στρατός” που “οδήγησε στην “διολίσθηση του κόμματος σε έναν συνασπισμό προσωπικών στρατηγικών και ιδιοτέλειας.” -εμφανίζει τον εαυτό του θύμα των συνεργατών που ο ίδιος επέλεξε, παγιδευμένος από το ίδιο του το κόμμα του που εγκατέλειψε.τελικά έστω αργά εγκαταλείπει με ποιήματα για νέες θάλασσες, ως Οδυσσέας που ψάχνει την Ιθάκη του. Εκλεκτός της Ιστορίας που πιστεύει ότι θα του δώσει μια νέα ευκαιρία γιατί την πρώτη φορά ήταν ανώριμος, γεμάτος αυταπάτες, αλλά αθώος.
Πιστεύει πως η Ιστορία τον περιμένει σε ένα νέο ραντεβού, αν και μετά από τόσες ήττες τον έχει προσπεράσει. Μπορεί να είναι μια βολονταριστική πράξη που κινείται ανάμεσα στα όρια του θράσους που ο ίδιος θεωρεί γενναιότητα και ιστορικό χρέος παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως Παράκλητο σε μια δεύτερη παρουσία.
Δεν πρόκειται να αφήσει την Ιστορία στους νικητές λέει -“η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές”- και δηλώνει “υπερήφανος” και “αμετανόητος” σε ένα κρεσέντο αλαζονίας και ναρκισσισμού με στοιχεία μεγαλομανίας.
Το ερώτημα είναι αν και πόσοι πολίτες θα τον ακολουθήσουν στο νέο του ταξίδι και αν η Ιστορία θέλει να της εξοφλήσει το χρέος που λέει ότι έχει απέναντί της. Υπήρξε ένας ηγέτης που πήρε ένα κόμμα από το 4% και το πήγε στο 25% κι έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός της νεότερης Ελλάδας -με εξαίρεση τον Επαμεινώνδα Δεληγιώργη.
Εκείνος έγινε έξι φορές πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας διεκδικεί μια δεύτερη θητεία ως “άνδρας πλέον ώριμος”, όπως γράφει στο Βήμα ο Γιώργος Βέλτσος, που “παγίδευσε την Δημοκρατία καζάν-καζάν” κι “όπως κάθε άνθρωπος είναι μετατρέψιμος σύμφωνα με την γενετική του φόρμουλα”.
“Είναι λοιπόν και θα είναι “παρών”, διότι τίποτα δεν εξαφανίζεται πλέον εντελώς από το τέλος ή από τον θάνατο, αλλά από αναδιπλασιασμό, ώστε να μην ξέρεις για ποιά εικόνα του Τσίπρα πρόκειται και για ποιό μακιγιάζ¨.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποδέχεται την ήττα του και υπόσχεται πώς θα οδηγήσει ξανά τον λαό στη νίκη. Θα πρέπει όμως να μιλήσει και ο ίδιος ο λαός που θα κρίνει αν ο Αλέξης Τσίπρας θα ξαναγίνει πρωθυπουργός -η ηγεσία της Αριστεράς δεν του φτάνει- ή αν πήρε ένα μικρό αριστερό κόμμα και το οδήγησε στην κυβέρνηση κι ύστερα το διέλυσε για να ηγηθεί ξανά σε ένα μικρό κόμμα.
Η αλήθεια που αναζητά με το βιβλίο του ο Αλέξης Τσίπρας νιώθοντας “χρέος” απέναντι στην Ιστορία θα είναι μια ιστορική δικαίωση αφού “εμείς τελικά πετύχαμε εκεί όπου αυτοί αποτύχανε“. Κάπου εδώ υπάρχει μια ιστορική παρεξήγηση, κάποιο ιστορικό λάθος. Κι ο Aλέξης Τσίπρας επιστρέφει “υπερήφανος” και “αμετανόητος” για να αποδείξει βασικά ότι η Ιστορία δεν έκανε λάθος.
