Του Βασίλη Κόκκα
Οί ευρωπαϊκές κοινωνίες κατάφεραν μετά τόν πόλεμο νά ζήσουν μερικές δεκαετίες περιορισμού τής κοινωνικής καί οικονομικής
ανισότητας καί μεγαλύτερης μέριμνας γιά τίς κοινωνικές ανάγκες και τούς συλλογικούς στόχους. Ήρθε όμως ή στιγμή πού ό δράκος τού νεοφιλελευθερισμού κυριάρχησε θριαμβευτικά καί άρχισε νά παίρνει τήν εκδίκηση του…
Στά μέσα τής δεκαετίας τού 90, υπήρξε μία μορφή αποδοχής από τήν πολιτική κεντροαριστερά πολλών από τά αξιώματα τού νεοφιλελευθερισμού.Οί περισσότεροι σάστισαν μέ τήν αλλαγή!!! Σιγά σιγά άρχισαν νά αντιλαμβάνονται καί νά συνειδητοποιούν ότι ό επίσημος ανταγωνισμός μεταξύ τών κατεστημένων κομμάτων συχνά κενώνεται από νόημα- έν μέρει επειδή όλα τά κόμματα ακολουθούν μία εταιρική ατζέντα….Ή εταιρική εξουσία καί οί βαρώνοι τού χρήματος κατόρθωσαν σέ μεγάλο βαθμό νά σφετερίζονται τά κράτη καί τούς θεσμούς, πού από πηγές μιάς εξισορροπητικής εξουσίας απέναντι στίς αδηφάγες αγορές μεταλλάχθηκαν σέ πιστούς συμμάχους τών πολυεθνικών γιγάντων καί τών απανταχού billionaires. Ανεξάρτητα από τίς ιδεολογικές ρίζες τών κομμάτων πού κυβερνούν…..
Οί ευρωπαϊκοί θεσμοί γιά τούς οποίους κάποτε καυχώμεθα, χάνουν καθημερινά τήν ισχύ τους καί αποδυναμώνονται.Οί κοινωνίες έχουν κατακερματισθεί καί δέν μπορούν να διασφαλίσουν ούτε τόν στοιχειώδη έλεγχο στίς οικονομικές ελίτ. Οί δύο κύριοι μηχανισμοί πού λειτουργούν ώς μεσολαβητές ανάμεσα στίς κοινωνίες καί τούς ισχυρούς, τά πολιτικά κόμματα καί τά ΜΜΕ αδυνατούν κατάφωρα νά υπηρετήσουν αυτήν τήν αναγκαιότητα! Τά κόμματα έχασαν τούς πρωτογενείς δεσμούς τους μέ τούς απλούς καθημερινούς ανθρώπους ενώ τά μαζικά μέσα ενημέρωσης αποτελούν όλο καί περισσότερο δημιουργήματα τών πάρα πολύ πλούσιων πού συνηθίζουν νά χρησιμοποιούν τόν ιδιωτικό πλούτο καί γιά τή διαμόρφωση καί λήψη δημόσιων αποφασεων. Υπάρχει πιά μία καταφανής ασσυμετρία ανάμεσα στίς κυβερνήσεις καί στούς πολίτες πού αναζητούν απεγνωσμένα πραγματικές εναλλακτικές επιλογές. Πόσο δέ μάλλον πού φαίνεται ότι τά μεγάλα ψάρια είναι έτοιμα πρός χάριν τής πολεμικής οικονομίας νά θυσιάσουν ακόμα καί τήν πρωταρχική συνθήκη καί πάνδημη απαίτηση γιά ειρήνη καί αποφυγή νέων αιματοκυλισμάτων.
Τί έχει μείνει λοιπόν σήμερα από τήν αριστερά; Σχεδόν τίποτα! Αποκαίδια….
Τί έχει μείνει όμως καί από τήν παραδοσιακή δεξιά μετά τήν πρωτοφανή επέλαση τών ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού πού γιά πολλούς είναι ό νέος σταλινισμός;Λίγα πράγματα….
Δείτε στόν τόπο μας.Όχι μόνο τά χάλια τής αριστεράς καί τίς ντροπές τών ακροκεντρώων.Δείτε πώς κατάντησε καί τό κόμμα τών νοικοκυραίων,τών συντηρητικών καί μετριοπαθών Ελλήνων,τών παραδόσεων, τής λαικής δεξιάς και τών υποστηρικτών τής ελεύθερης οικονομίας.Ένα κακέκτυπο….
Αυτή είναι ή σκληρή καί αδυσώπητη αλήθεια.Όσο κι άν κάποιοι επιμένουν ν’ αποστρέφουν τό πρόσωπο από τήν πραγματικότητα στό όνομα μιάς δήθεν σταθερότητας….Επιλέγοντας ασυλλόγιστα νά εκλογικεύουν ασυγχώρητα λάθη καί νά καταπίνουν ευτελείς δικαιολογίες.
Άραγε μάς έχει απομείνει κάτι από τήν αναζήτηση τών αξιών πέρα από αριστερά καί δεξιά ιδεολογήματα;Μπορούμε ακόμα νά μιλάμε καί νά επισημαίνουμε τήν ανάγκη γιά αξίες πού ασπάζονται συλλογικούς καί δημόσιους στόχους; Άν ή απάντηση είναι ναί, τότε άς συνομολογήσουμε ότι οί αξίες μπορούν νά αναδυθούν μόνον μέσα από τήν αντιπαράθεση καί τόν αγώνα!
Ή διάβρωση τής θεσμικής ακεραιότητας καί ή πανταχού παρούσα διαφθορά πού συχνά απολαμβάνει προστασίας είναι πού κρατάνε τήν πατρίδα μας αρχαική καί τέμνονται μέ τήν πολιτική πού ηγεμονεύει στίς μέρες μας.
Άς αναμετρηθεί ό καθένας μας μέ τίς ευθύνες του γιατί μέ αυτά τά μυαλά καί τήν αμετροέπεια τών κυβερνώντων οδηγούμαστε μέ μαθηματική ακρίβεια στήν νέα χρεοκοπία ενώ ακόμα δέν έχουμε συνέλθει καλά καλά από τήν προηγούμενη…..