Toυ Ιωάννη Δαμίγου
“Η ματαιοδοξία του ανθρώπου μπορεί κάλλιστα να προσεγγίζει το άπειρο σε χωρητικότητα, αλλά η γνώση του παραμένει ατελής και όση αξία και αν δίνει ο ίδιος στην κρίση του, τελικά υποχρεώνεται να την υποβάλει σε κάποιο ανώτερο δικαστήριο. Και εκεί δεν μπορεί να αξιώσει ιδιαίτερη μεταχείριση. Εκεί σκέψεις περί ισότητας, εντιμότητας και ηθικής ορθότητας καθίστανται κενές και αδικαιολόγητες και εκεί οι απόψεις των διαδίκων περιφρονούνται. Αποφάσεις ζωής και θανάτου, για το τι θα γίνει και τι όχι, αψηφούν κάθε ερώτημα περί δικαίου. Μπροστά σε επιλογές τέτοιας σπουδαιότητας, όλες οι υποδεέστερες, ηθικές, πνευματικές ή φυσικές, επισκιάζονται”.
Αυτά είναι τα λόγια του “Δικαστή”, ενός κύριου ήρωα, μετά το δεκατετράχρονο “αγόρι”, που όλα τα γεγονότα στα μέσα του 19ου αιώνα στις ΗΠΑ, περιστρέφονται γύρω από αυτό. Τα τοποθετεί στο στόμα του “Δικαστή” ο μυθιστοριογράφος Cormac MacCarthy, περιγράφοντας την ιστορία των ΗΠΑ, στο βιβλίο του “Αιματοβαμμένος Μεσημβρινός”, μέσα από την διαβόητη συμμορία “Γκλάντον” και τις ατελείωτες και απερίγραπτες ωμότητες που διέπραττε, όσο και άλλων πολλών παρόμοιων. Η καταβύθιση στα απώτατα όρια της φρίκης, που διαδραματίζονται στα σύνορα του Τέξας με το Μεξικό, αλλά και στην ευρύτερη αχανή έκταση της Δύσης. Οι περιοχές όπου ζούσαν οι αυτόχθονες, μετατρέπονται σε κόλαση και ξεπερνά κάθε φαντασία το ανελέητο κυνήγι θανάτου των ινδιάνων. Επικηρυγμένοι δολοφόνοι και λογής αποβράσματα, της κουλτούρας της επιβολής του “κολτ” και της κομμένης δίκαννης καραμπίνας, αμείβονταν επίσημα και με τελετουργίες των αρχών με χρυσάφι, για τα αμέτρητα “σκάλπ” που κουβαλούσαν μαζί τους, τόσο Μεξικανών όσο και Απάτσι. Για το επίκαιρο του δράματος της συνεχιζόμενης γενοκτονίας και δολοφονίας μωρών της Γάζας από τους Ισραηλινούς, οι κρατικές συμμορίες των ΗΠΑ έσπαγαν τα κρανία των μωρών στα βράχια και επιδίδονταν σε σοδομισμό, ακόμα και σε νεκρά ή ετοιμοθάνατα κορίτσια. Αποδεκάτιζαν φτωχούς και ήσυχους χωριάτες από κέφι και μόνο, καίγοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Αν αλλάξει κανείς τις ημερομηνίες με το σήμερα, η ίδια κουλτούρα πολιτικής επικρατεί από τις αρχές των ΗΠΑ και των υπολοίπων δυτικών, μόνο που στην θέση του Γκλάντον, μπορείς να βάλεις τα ονόματα των Αμερικανών προέδρων και των Ευρωπαίων ακολούθων των. Μα ακριβώς! Χωρίς να αλλάζουν καν οι λεπτομέρειες, όπου “σκαλπ” κυνηγημένοι πρόσφυγες και μετανάστες, φτηνά εργατικά χέρια και αυτούς που περισσεύουν, είτε τους “πνίγουν” είτε τους εξαναγκάζουν στην λιμοκτονία, αδιάφορα.
Με την καταστροφική αυτή κουλτούρα της Δύσης, που επικράτησε παγκοσμίως ως τρόπος ζωής, με το δέλεαρ της όρασης υποταγμένο στην ύλη, στην επιτυχία, στην εξουσία και στην δύναμη, πορευόμαστε άρρωστα, με γνώθι σαυτόν σίγουρα και από εθισμό, σ’ ένα αβέβαιο και φρικτό μέλλον. Το πνεύμα, η γνώση του ανθρώπου για τον άνθρωπο, επισκιάζονται όπως έγραψε και ο συγγραφέας, από τις “αξίες” του εδώ και τώρα και της ρήσης “εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν”. Ελπίζοντας ή πιστεύοντας από ανάγκη, πως δεν θα είμαστε εμείς οι αυτόχθονες, που τα μαυρισμένα αυτιά των θα κρέμονται περιδέραιο, στον λαιμό του δολοφόνου κάθε αυτόκλητου “Δικαστή” ή “λοχία”, ως τρόπαιο.