Του Γ. Λακόπουλου
Το σενάριο “ο Βενιζέλος αρχηγός της νέας Κεντροδεξιάς στη θέση της ΝΔ” είναι γνωστό- από το ΑΠ. Παράγοντες του κατεστημένου- που έχουν λόγο στα εσωτερικά του εκάστοτε πολιτικού φορέα της συντηρητικής παράταξης, από την προδικτατορική περίοδο ακόμη- έχουν απογοητευτεί από τις επιδόσεις, αλλά και από τις προθέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και μεθοδεύουν την μετά από αυτόν εποχή.
Αν δεν υπήρχε το “δόγμα” Καραμανλή “αυτόν βγάλατε, με αυτόν θα πάτε στις εκλογές”, το σχέδιο “να το κάνουμε όπως το 1984 με τον Κώστα Μητσοτάκη”- ήτοι με …εισαγόμενο αρχηγό θα είχε τεθεί ήδη σε εφαρμογή.
Τώρα μετατίθεται για αμέσως μετά τις εκλογές- καθώς κανείς σ’ αυτούς τους κύκλους δεν πιστεύει ότι η ΝΔ θα αναδειχθεί αυτοδύναμη, ώστε να εδραιωθεί ο Μητσοτάκης. Σε κάθε περίπτωση, με μικρή διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ ενεργοποιεί το σενάριο και ασφαλώς σε περίπτωση ήττας το ενεργοποιεί το ίδιο βράδυ.
Σ’ αυτή τη λογική κινείται ήδη ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, που τοποθετείται διαρκώς ως “θεσμικός” διαμορφωτής της στρατηγικής της Κεντροδεξιάς, με συγκεκριμένες υποδείξεις και στόχους μετεκλογικών επιδιώξεων. Εκ παράλληλου επισημαίνει διαρκώς ότι ο κεντρικός αντίπαλος του Αλέξη Τσίπρα είναι ο ίδιος και ότι αυτόν θεωρούν ως αντίπαλο που φοβούνται στον ΣΥΡΙΖΑ.
Εν τω μεταξύ ανακοίνωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος βουλευτής στη Θεσσαλονίκη, χωρίς να διευκρινίσει σε ποιο ψηφοδέλτιο θα υπάρχει -και αν θα υπάρχει -το όνομά του. Η διακινουμένη πληροφορία ότι θα τον τοποθετήσει η Γεννηματά επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Κινάλ, δεν επιβεβαιώνεται από το περιβάλλον της. Το αντίθετο: ο Βενιζέλος θεωρείται φυσικός αντίπαλός της και θεωρούν ότι ο διορισμός του στη Βουλή θα σημάνει απώλεια της έδρας για το κόμμα της. Δεν είναι όμως και σίγουρο ότι ο Βενιζέλος πιστεύει ότι το Κινάλ θα μπει οπωσδήποτε στη Βουλή, ώστε να τον ενδιαφέρει.
Όπως δείχνουν τα πράγματα αυτοί οι σχεδιασμοί είναι σε γνώση του Κυριάκου Μητσοτάκη που σκληραίνει τη θέση στα εσωκομματικά και προσπαθεί να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν καλύτερο προσωπικό συσχετισμό στη νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ταυτόχρονα εντείνει την επικοινωνιακή καμπάνια του για … θρίαμβο με αυτοδυναμία και κάποιες τελευταίες αποστροφές των λόγων του υποδηλώνουν ότι αντιμετωπίζει -και- τον Γεωργιάδη πλέον ως απειλή.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι τελευταία “προειδοποιεί” κάποιους επιχειρηματίες, δίνοντας την εντύπωση ότι τους θεωρεί οργανωτές των παρασκηνιακών κινήσεων εναντίον του. «Τα μηνύματά μου τα έστειλα με την ομιλία μου στη Βουλή στον καθένα χωριστά» είπε πρόσφατα στον δημοσιογράφο Μαν. Κοττάκη.
Ωστόσο, αντί για υποχώρηση των παρασκηνιακών σχεδιασμών εναντίον του, ένα νέο σενάριο αρχίζει να διακινείται -εντός του κόμματος πλέον-με φόντο την ορατή πλέον εσωκομματική σύγκρουση μεταξύ Σαμαρικών και Καραμανλικών-, όπως προσωποποιήθηκε στη δημόσια αναμέτρηση Δένδια – Γεωργιάδη, αλλά και στις επίμονες διαφοροποιήσεις της Ντόρας Μπακογιάννη.
Αυτό το σενάριο θεωρεί ότι η ΝΔ, λόγω κακών πολιτικών επιλογών και προσωπικών αδυναμιών του Μητσοτάκη, οδεύει προς αναιμική νίκη,- αν όχι ήττα- από τον επελαύνοντα το τελευταίο διάστημα Τσίπρα. Ακριβώς επειδή αυτό αποδίδεται στην ελλειμματική ηγεσία του Κυριάκου προετοιμάζει νέο καθεστώς στη ΝΔ. Απομάκρυνση Μητσοτάκη- ως αποτυχόντα- και επιβολή διαρχίας με τον Αντώνη Σαμαρά υποψήφιο Πρωθυπουργό και τον Άδωνι Γεωργιάδη πρόεδρο του κόμματος.
Ο Αντώνης Σαμαράς φέρεται να σχεδιάζει την επιστροφή του από πολύ καιρό, με συγκεκριμένες κινήσεις και προσωπική κινητικότητα ανά την επικράτεια. Μετά το πρώτο συλλαλητήριο για το Μακεδονικό έλεγε σε φίλους του ότι ο ίδιος “έχει την εντολή του συλλαλητηρίου με το ένα εκατομμύριο κόσμο” -υπαινισσόμενος τους μόνο 73.000 που ψήφισαν για την ηγεσία τον Κυριάκο Μητσοτάκη το 2016- τους οποίους θεωρεί κατά κύριο λόγο δικούς του. Οι άνθρωποί του άλλωστε διαρκώς τονίζουν ότι “ο Σαμαράς τον έβγαλε” -άποψη που δεν απορρίπτουν ούτε στενοί φίλοι του Κυριάκου.
Σ’ αυτό το κλίμα ο Σαμαράς διακινεί ότι “πρέπει να επιστρέψει για να δικαιωθεί”. Όσοι μιλούν μαζί του, ξέρουν ότι αυτό ακριβώς θα διεκδικήσει σε περίπτωση που η ΝΔ έλθει πρώτο κόμμα αλλά δεν σχηματίζει κυβέρνηση: να αποχωρήσει ο Κυριάκος και να προταθεί ο ίδιος ως εντολοδόχος πρωθυπουργός. Εκ παραλλήλου θα κινηθούν οι διαδικασίες για να αναδειχθεί ο Άδωνις Γεωργιάδης πρόεδρος της ΝΔ -υιοθετώντας τη διαρχία “άλλος πρόεδρος, άλλος Πρωθυπουργός” που απέτρεψε στο ΠΑΣΟΚ ο Σημίτης το 1996.
Στο βαθμό που αυτοί οι μάλλον υβριδικοί σχεδιασμοί προχωρήσουν και το εκλογικό αποτέλεσμα τους διευκολύνει δεν αποκλείεται οι εκδοχές για τον Βενιζέλο και τον Σαμαρά να συμπτυχθούν και να τους δούμε να επιδιώκουν εκ νέου την από κοινού διακυβέρνηση, καθώς οι σχέσεις τους γίνονται όλο και πιο στενές.
Σ’ αυτή τη περίπτωση, τα δεδομένα της μετά Μητσοτάκη εποχής στη ΝΔ θα κριθούν από την -κοινοβουλευτική κυρίως- ισχύ της “καραμανλική συνιστώσας”, αλλά χωρίς τον Καραμανλή που δεν δείχνει διατεθειμένος να αναμειχθεί στα εσωκομματικά της ΝΔ, όποια τροπή και αν πάρουν.
