Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Το ζήσαμε ή όνειρο ήταν και πέρασε; Υπήρξε πράγματι αυτό που μεταδόθηκε, με φόντο τη Ακρόπολη, ως «ίδρυση του κόμματος Τσίπρα»;
Έβαλαν στα σοβαρά τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Χειλάκη και Τουμασάτου να απαντήσουν στη δημοσιογράφο Βαρβιτσιώτη και τον Γιούνκερ και να πετάνε σπόντες στην Καρυστιανού;
Ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας- ή το άβατάρ του- που βολτάριζε στη στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο, διάβαζε το κείμενό του στο ότο κιου και παρίστανε τον Ανδρέα Παπανδρέου;
Θα υπάρχει πράγματι στις επόμενες εκλογές «αριστερό» κόμμα που θα περιμένει να προτιμηθεί από τους ψηφοφόρους επειδή στη μαρκίζα γράφει ΕΛΑΣ- όποιος και αν είναι ο συνειρμός;
Θα το μεταφράσουν και στα αγγλικά για να χαρεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο γέρο-Σάντερς
Αν όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, ποιος έβαλε έναν χαρισματικό πολιτικό να αντικαταστήσει τους παλιούς συμβούλους του -που εμπνέονταν από την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλά είχαν πέντε γραμμάρια μυαλό- με επικοινωνιολόγους που νομίζουν ότι η πολιτική είναι θέαμα;
Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι αυτοί που τον σκηνοθέτησαν στο Θησείο, υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που κυβέρνησε -με θετικό πρόσημο- αυτή τη ρημαδοχώρα να επικαλείται ως πολιτικό μοντέλο τη… Μπαρτσελόνα; Όπως παλαιότερα θα κέρδιζε τον Δήμο Αθηναίων με έναν «άχαστο» μπασκετμπολίστα…
Θα περίμενε κανείς ότι εφόσον ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να το ανακοινώσει«το τιμημένο» θα άρχιζε από δυο πράγματα -που θα έκλειναν έναν λογαριασμό και θα άνοιγαν έναν άλλο:
Το πρώτο θα ήταν η αυτοκριτική του για τις επιλογές του από τον Καμμένο ως Κασσελάκη, για να λάθη που έφεραν την πρόωρη ήττα το 2019 και για την αδράνεια που ακολούθησε την εντολή να ηγηθεί της ανασυγκρότησης του χώρου που οδήγησε σε συντριβή.
Προτίμησε να παρουσιάσει τον εαυτό σε συσκευασία νέου προϊόντος, σαν να απευθυνόταν σε χρυσόψαρα.
Το δεύτερο θα ήταν να δείξει διάθεση συνεννόησης με τις λοιπές δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης. Όχι να εμφανίζεται ως κομιστής της μαρμάρινης πλάκας με τις συνταγές ανατροπής του Μητσοτάκη- και να τον συναγωνίζεται αλαζονεία «υπεροχής».
Αντί να αναλάβει πρωτοβουλία για το «ελληνικό Επινέ» και να θέσει τον εαυτό του- και τα προσόντα του που θα έλεγε ο Βενιζέλος- στη διάθεση όσων σπεύσουν στην πανδημοκρατική στρατιά, χρίσθηκε ηγέτης- χωρίς καν οπαδούς- και ανέλαβε την κυβερνητική προοπτική της παράταξης, ως εργολαβία που δεν του ανέθεσε κανείς.
Κληρονομεί τον εαυτό του
Άλλοι κληρονόμησαν στην πολιτική τους ανιόντες τους, αυτός κληρονομεί τον εαυτό του.
Αντί να εμφανιστεί ως κήρυκας ενότητας, λειτουργεί ως φορέας διχασμού και περαιτέρω παραταξιακού κατακερματισμού, Ώστε να μην υπάρχει ισχυρός αντίπαλος της Δεξιάς στις επόμενες εκλογές. Με τον υπολογισμό ότι θα δρομολογηθεί ο ίδιος για τις… μεθεπόμενες εκλογές.
Αντί να μιλήσει με ευγνωμοσύνη για τους δημοκρατικούς πολίτες που τον ανέδειξαν Πρωθυπουργό, τους αντιμετωπίζει από καθέδρας ως… ακολούθους του, που πρέπει να τον ψηφίσουν και τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει αυτός. Όπως ανέλαβε το σκάνδαλο της Νοβάρτις….
Αντί να μιλήσει με εκτίμηση για το κόμμα με το οποίο έφτασε στο ρετιρέ της πολιτικής, το διασύρει. Αντί να δείξει σεβασμό στο ΠΑΣΟΚ και το ιστορικό φορτίο του, εμφανισθηκε ως …κληρονόμος του Ανδρέα Παπανδρέου. Αντί να τιμήσει όσους αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια που ο ίδιος κάνει τουρισμό κατά του Μητσοτάκη, τους αντιμετωπίζει με περιφρόνηση…
Πολιτικό μάρκετιγκ
Ο νέος Τσίπρας δεν κάνει πολιτική. Κάνει επικοινωνία. Δεν βασίζεται στην ακτινοβολία μιας ιδεολογίας, αλλά στο πολιτικό μάρκετινγκ. Δεν θέλει δίπλα του πολιτικά στελέχη, αλλά σκηνοθέτες της δημόσιας παρουσίας του. Δεν αναζητά ισχύ απο τους πολίτες, αλλά από τους ισχυρούς του οικονομικού και μιντιακού στερεώματος.
Η αρχή του κόμματος του υπήρξε μια κακή αρχή. Στην ουσία είναι χειρότερη αν δει κανείς ποιοι έσπευσαν και ποια μέσα να τον καταστήσουν «θέμα προς συζήτηση». Η «ιδρυτική» συμπεριφορά του συνιστά αρνητική παιδαγωγική στο δημόσιο βίο.
Προφανώς δεν θέλει να ηγηθεί ενός προοδευτικού πολιτικού ρεύματος, αλλά μιας παρέας που με τη συνδρομή ίματζ μέικερς θα τον προβάλουν, με τρόπο που θα περιορίζει την επιρροή του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλες ομάδες θα κάνουν το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ εναντίον του. Το σχέδιο Μητσοτάκη για την επικράτησή του δεν είναι και τόσο πολύπλοκο: αρκεί να μην οι αντίπαλοι.
Ο πρώην πρωθυπουργός είδε το τυρί και ορμάει, αλλά δεν βλέπει τη φάκα: κάποιοι τον χρησιμοποιούν διαπραγματευτικά απέναντι στο «σύστημα Μητσοτάκη». Απευθύνεται σε λάθος κοινό, με λάθος τρόπο και λάθος κόμμα, για λάθος λόγους.
Ένας εμπριμέ μπερντές
Η Κεντροαριστερά δεν είναι λίγο Κέντρο και λίγο Αριστερά. Λίγο Δημοκρατικός Καπιταλισμός και λίγο οικολογία. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το κόμμα μου. Έχει ιστορία, παράδοση, ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, απευθύνεται σε συγκεκριμένα λαϊκά στρώματα με συγκεκριμένο ύφος και ήθος. Η επίκλησή της δεν προσφέρεται για καριέρα…
Αυτό που πάει να σχηματίσει ο Τσίπρας είναι ένας εμπριμέ μπερντές, στον οποίο ο ίδιος θα κρύβει τους συνομιλητές, τους συνεργάτες του και τους στόχους του. Στο Θησείο είδαμε μόνο τον έναν, οι άλλοι δεν «υπάρχουν» ως διαμορφωτές πολιτικής.
Ότι διέλυσε ως μαριονετίστας τον ΣΥΡΙΖΑ δικό τους θεμα. Άλλωστε αν θέλουν μπορούν να σώσουν τη παρτίδα. Αλλά ότι δίνει το τελειωτικό χτύπημα στη Δημοκρατική Παράταξη, είναι ασυγχώρητο. Γιατί μόνο ως σανίδα σωτηρίας προς τον Μητσοτάκη μπορεί νοηθεί αυτό που επιχειρεί…
Ο Παπανδρέου και ο Ζαχαριάδης
Το 1946 το ΚΚΕ πήγε αυτή την Παράταξη, με τη μέγα ΕΑΜική κληρονομιά της, δεκαετίες πίσω. Με κάποια αναλαμπή το 1981 μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια της ως κυβερνώσα δύναμη, χάρη στον Ανδρέα Παπανδρέου. Που ήταν λαϊκός ηγέτης με επάρκεια, συγκρουσιακή κουλτούρα και εμπροσθοβαρή αντίληψη των πραγμάτων και όχι «επιτυχημένη φίρμα» προς μίμηση και αντιγραφή.
Η κεκτημένη ταύτιση που έδωσε στην παράταξη έφτασε ως το δικό του 2015. Αυτό που δημιούργησε ο Παπανδρέου τον έφτασε στη νίκη. Αλλά το μοιράσθηκε με τον Καμμένο και με το σόφισμα «πρώτη φορά Αριστερά».
Με αποτέλεσμα να διαλύσει το κόμμα του, να ακυρώσει την πλειοψηφική ταυτότητα της παράταξης και στο τέλος να παραδώσει στον Μητσοτάκη που όχι μόνο τον νίκησε ως αντιπολίτευση, αλλά τον ξετίναξε ως κυβέρνηση. Πρακτικά είναι ο δημιουργός και τροφοδότης του Νεομητσοτακισμού.
Ενώ τον άφησε ατουφέκιστο μετά το 2023, εμφανίζεται τώρα ως προνομιούχος αντίπαλός του -χωρίς πολιτικό φορτίο, ιδεολογία και στελέχωσή που μπορεί να αναμετρηθεί όχι μόνο με τον σημερινό αρχηγό της Δεξιάς, αλλά και με όποιον ενδέχεται να βάλουν στη θέση του οι χορηγοί της…
Μετά και την παράσταση του Θησείου κανείς δεν πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα μπορούσε ποτέ να γίνει Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί όμως διαπιστώνουν ότι γίνεται ήδη Ζαχαριάδης…
