Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Δεν υπάρχει χειρότερο για πολιτικό από την έλλειψη σεβασμού σε συνεργάτες του που βρίσκονται σε δύσκολη θέση, ειδικά σε θέματα της υγείας τους. Και αυτό το χειρότερο εκδηλώθηκε με απεχθή τροπο στη Βουλή, από τον Κυριάκο Μητσοτάκη με θύμα τον Γιώργο Μυλωνάκη.
Την ώρα που ο υφυπουργός στον Πρωθυπουργό έγινε- με τη συμπαράσταση όλης της Βουλής -μάχη για τη ζωή του στην εντατική του Ευαγγελισμού, ο πολιτικός του προϊστάμενος τον χρησιμοποιούσε ως ασπίδα για τον εαυτό του, απέναντι στον καταιγισμό της αντιπολιτευσης για την κατακρεούργηση του κράτους Δικαίου και τα λοιπά σκάνδαλά του.
Ο Πρωθυπουργος αυτοχρίσθηκε γιατρός και γνωμάτευσε ότι το εγκεφαλικό επεισόδιο δεν πρόκυψε από ανεύρυσμα -που προϋπάρχει πάντα- αλλά από τα δημοσιεύματα της εφημερίδας… Documento.
Με όλο το σεβασμό στην κατάσταση του ανθρώπου, αν ως δημοσιογράφος ο Βαξεβάνης ήταν σε θέση να προκαλεί εγκεφαλικά θα τα είχαν πάθει άλλοι, εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά ο ίδιος και η εφημερίδα του δεν έκαναν παρά το αυτονόητο για ένα μέσο ενημέρωσης: Ασχολήθηκαν με ένα σκάνδαλο που συγκλονίζει την Κύπρο, στο οποίο αναφέρεται και το όνομα του πρωθυπουργικού συνεργάτη.
Μομφή αρμόζει στα ΜΜΕ, που έκαναν ότι δεν το πηραν είδηση, και όχι σε όσα έπραξαν ό,τι οφείλουν απέναντι στο αναγνωστικό κοινό.
Ο Γιώργος Μυλωνάκης εξέδωσε ανακοίνωση για να υπερασπιστεί τον εαυτό του – και προφανώς θα συνέχιζε να το κάνει, αν το έκρινε αναγκαίο, αν δεν συνέβαινε το περιστατικό με την υγεία του.
Μόνο εκ του πονηρού μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτό το περιστατικό οφείλεται σε δημοσιεύματα που τον αφορούσαν. Ή κάποιος αδίστακτος, όπως αποδείχθηκε, εν προκειμένω ο άνθρωπος που θα έπρεπε να δείχνει τη μεγαλύτερη ευαισθησία, μετά την οικογένειά του.
Ο Πρωθυπουργός, αντί να απαντήσει σε όσα του έθεσαν ο Ανδρουλάκης, ο Φάμελλος και ο Κουτσούμπας άρχισε από τις πρωτες παραγράφους την αμπελοφιλοσοφία για την “τοξικότητα -η οποία αναδύεται συνολικά από τον δημόσιο διάλογο- στις πολιτικές συμπεριφορές, αλλά και στις προσωπικές ζωές όσων επιλέγουν να ασχολούνται με την πολιτική”.
Οι βαρύτατες κατηγορίες σε βάρος του δεν απαντήθηκαν σε καμία από τις τρεις φορές που πήρε το λόγο. Αλλά στο τέλος της πρώτης είχε ετοιμάσει μια παράστασή που κάθε άλλο τιμά έναν πολιτικό που φέρει υψηλό δημόσιο αξίωμα.
Μίλησε, όπως είχε προϊδεάσει για “τοξικότητα η οποία εκπορεύεται από συγκεκριμένα κόμματα και συγκεκριμένους αρχηγούς εντός του κοινοβουλίου. Είναι ένας δολοφονικός «βούρκος», ο οποίος πνίγει την αξιοπρέπεια”. Συνεχίζοντας τις αερολογίες ότι “οι συμπεριφορές και οι λέξεις μπορεί να γίνονται «σφαίρες» και να δημιουργείται μία «ζούγκλα» αθλιότητας που απωθεί τον καθένα από το να ασχοληθεί με την πολιτική”.
Θα νόμιζε κανείς ότι προτίθεται να κάνει αυτοκριτική για μέλη της κυβέρνηση του που ρυπαίνουν το δημόσιο χώρο. Έστω για τον αντιπρόεδρο του που με τις ανοίκειες επιθέσεις του στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επιβαρύνει διαρκώς τη θέση της χώρας, του πρωθυπουργού και κυρίως των βουλευτών της ΝΔ που ερευνώνται για εμπλοκή τους στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αλλού όμως το πήγαινε: “Πριν από δυο εβδομάδες η εφημερίδα «Documento» δημοσίευσε αυτό το πρωτοσέλιδο: «Σοκ και δέος με Μυλωνάκη». Και έδειξε ένα πρωτοσέλιδο που αφορούσε τον -νοσηλευόμενο σε κρίσιμη κατάσταση- Γιώργο Μυλωνάκη. Με στόχο που εν μέρει πέτυχε: εξασφάλισε στα φιλικά του μίντια, τίτλους άσχετους με το θέμα στης συνεδρίασης που τον οδηγούσε με την πλάτη στον τοίχο. Στη συνέχεια το έκανε -προσχεδιασμένα πάντα- χειρότερο.
“Αναφέρομαι και σε συγκεκριμένους πολιτικούς αρχηγούς, που με τόση άνεση επιτίθεστε με απαράδεκτους προσωπικούς χαρακτηρισμούς- το βάρος το ψυχολογικό στο οποίο υποβάλλετε τους πολιτικούς σας αντιπάλους και τις οικογένειές τους, για να φτάσει αυτός ο άνθρωπος σήμερα να παλεύει για τη ζωή του, με αυτές τις αθλιότητες”.
Και για να πιάσει πάτο συνέχισε με… αναδρομές στο παρελθόν και σύνδεση με τον Φάμελλο: “Το ίδιο «Documento» το οποίο «πυροβολούσε» τη γυναίκα μου, με έναν και μόνο σκοπό: να διαλύσει την οικογένειά μου, για να μπορέσετε εσείς να έχετε πολιτικό όφελος. Αυτοί είστε”.
Αναφέρονταν σε γνωστές υποθέσεις οικονομικού- και ασφαλώς δημοσίου- ενδιαφέροντος για τις οποίες ο ίδιος και η σύζυγός του δεν έδωσαν ποτέ τις οφειλόμενες εξηγήσεις, αλλά δεν διστάζει να τις εμφανίσει ως “αθλιότητες με σκοπό μία παράταξη, για να χτυπηθώ εγώ προσωπικά, οι συνεργάτες μου, η οικογένειά μου, οι βουλευτές μας”. Πού κολλάνε όλοι αυτοί με τις τρύπες στο δικό του “πόθεν έσχες”;
Και βέβαια που κολλάει η Hanna Arendt σε φράση της οποίας αναφέρθηκε -«η ηθική εξόντωση του άλλου είναι το πρώτο βήμα προς τον φασισμό»; Σαν να ήταν η εβραϊκής καταγωγής γερμανοαμερικανίδα φιλόσοφος και πολιτική επιστήμονας, όταν στηλίτευε τον ολοκληρωτισμό, ενταγμένη στο ιδεολογικό και πολιτικό στρατόπεδο ορισμένων υπουργών του. Ή και του ιδίου – ως φίλου του Νετανιάχου που μεταφέρει κατά των Παλαιστίνιων στη Γάζα τις ναζιστικές πρακτικές.
Για καταλήξει -ο φυσικός και πολιτικός κληρονόμος του ανθρώπου που έστησε εκτός από την Αποστασία του 1965 και το ‘βρόμικο 89’ -ότι “αυτή η παράταξη δεν χρησιμοποίησε ποτέ τέτοιους χαρακτηρισμούς”. Η παράταξη των Καραμανλήδων και του Ράλλη όχι. Των Μητσοτάκηδων συχνά….
Η πρωθυπουργική συμπεριφορά, που διανθίσθηκε και με διατυπωσεις κυνισμούς και ευτελούς αστεϊσμούς, στιγμάτισε το κοινοβούλιο. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε όσους βουλευτές της ΝΔ ήταν στην αίθουσα να τον χειροκροτούν. Περισσότερο μάλιστα, όταν αναφέρθηκε στο Documento, εκδηλώνοντας κάτι σαν “σύνδρομο οικογενειακής καταδίωξης”. Από μια εφημερίδα της οποίας ο εκδότης όσες φορές το “σύστημα Μητσοτάκη” σέρνει στα δικαστήρια, απαλλάσσεται.
