Του Ιωάννη Δαμίγου
Τα κόμματα λειτουργούν, αν αυτό καλείται λειτουργία, κάτω από το καθεστώς της δεσποτικής αρχηγίας του ενός. Εφόσον εκλέγεται τάχα μέσω προσωπικής προβολής ικανοτήτων και δεξιοτήτων, είναι ο μόνος που φαίνεται να διοικεί και ν’ αποφασίζει κατά το δοκούν. Μόνο που όλοι γνωρίζουν πως είναι αυτός που πρέπει να υπογράφει σαν μπροστάρης, μια και υπακούει πιστά στην αόρατη ομάδα αναθέσεων, που κι αυτή με την σειρά της γίνεται εντολοδόχος αποφάσεων της εγχώριας ελίτ σε συνδυασμό με αυτές της παγκόσμιας μαφίας που έχει προτεραιότητα ασφαλώς.
Τα όργανα ελέγχου και λοιπών ανάλογων αρμοδιοτήτων, πέρα από το ότι τοποθετούνται επιλεκτικά και όχι κάτω από συνθήκες ικανότητας και αποτελεσματικότητας, τελούν υπό τον πλήρη έλεγχο του πρωθυπουργού. Κυρίως δηλαδή απολαμβάνουν επιπλέον μισθό ως σύμβουλοι και κύρος που τους βοηθά στις προσωπικές τους υλικές φιλοδοξίες, ως επιχειρηματίες μέσω συγγενικών των προσώπων. Διακοσμητικός ο ρόλος, με κλειδί που ανοίγει άλλες χρήσιμες πόρτες. Φορές σε κάποια εξόφθαλμη αρχηγική αστοχία, εντόπιων θεμάτων, είναι και αυτοί που αναλαμβάνουν την ευθύνη ως δήθεν υπαίτιοι καταθέτοντας το ελαφρύ κόστος, παραμερίζουν μέχρι να ξεχαστεί και να ησυχάσει η αναταραχή, επανερχόμενοι αργότερα.
Η πιστή υπακοή σ’ αυτό το σύστημα λήψης και εκτέλεσης εντολών, δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση μα επεκτείνεται και στους κόλπους, τόσο της αξιωματικής όσο και της υπόλοιπης αντιπολίτευσης πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, για να μην γράψω μιας, αυτής του ΚΚΕ. Που κατά καιρούς έχει κάνει και αυτό τα δικά του “λάθη” ανταποκρινόμενο, προς ίδιον πρόσκαιρο όφελος. Αλλά αυτή είναι μια άλλη δύσκολη ιστορία.
Δεν είναι συνεπώς τυχαίο αυτό που συμβαίνει εδώ και καιρό στους κόλπους τους πολλούς και τα κόλπα, της αντιπολίτευσης γενικά. Από την μια ο εξευτελισμός της “αριστεράς”, μετά την εκούσια προσφοράς της στην τήρηση των μνημονίων, που μόνο αυτή θα μπορούσε να φέρει αισίως σε πέρας και από την άλλη η δύσκολη προσπάθεια ανάνηψης του σε κώμα ευρισκόμενου κόμματος του ΠΑΣΟΚ. Πόσο όμορφα ταιριάζουν όλα ώστε να συνεχίζει έστω και προβληματικά όσο δεν πάει, να κυβερνά (διαχειρίζεται) η δεξιά υπό την “ηγεσία” του κυρίου Μητσοτάκη.
Και μαίνεται ο εμφύλιος των ελεύθερων από ανοησία πολιορκημένων στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, για τα μάτια του κυρίου Κασσελάκη, αγνοώντας, αλίμονο, αυτές τις περίφημες εντολές, τις ίδιες που ακολούθησε και τήρησε επάξια ο προκάτοχός του. Καθώς το ΠΑΣΟΚ ,δεν θα μπορούσε να υποστεί αυτήν την βάσανο αλλαγής προέδρου, μιας και ο κύριος Ανδρουλάκης έχει αποδειχθεί άξιος εμπιστοσύνης ως εντολοδόχος. Εδώ λοιπόν ταιριάζει το «έκαστος εφ’ ω ετάχθη».
Και συνεχίζουν έτσι ενδιαφερόμενα και αγωνιώντα δήθεν τα ΜΜΕ, στο πολιτικό κοτέτσι που αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες.