Βαλκανικός σουρεαλισμός

Στις 25 και 26 Μαρτίου 1949 στην εκκλησία του χωριού Ψαράδες, κοντά στις Πρέσπες, συνήλθε το Δεύτερο Συνέδριο του ΝΟΦ, που διακήρυξε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης και εθνικής αποκατάστασης του μακεδονικού λαού, σύμφωνα με την απόφαση της Πέμπτης Ολομέλειας (Ιανουάριος 1949) του ΚΚΕ για το Μακεδονικό. Στην ίδια περιοχή, στις 17 Ιουνίου 2018, μπήκαν οι βάσεις για μια νέα εποχή στις σχέσεις Ελλάδας-ΠΓΔΜ.

Του Νίκου Λακόπουλου

Η κατάσταση είναι μάλλον σουρρεαλιστική, θυμίζει ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα που κάποτε κάλεσε σε μονομαχία τον , αρχηγό του εθνικιστικού κόμματος της Σερβίας, καταμεσήμερο, με όποιο όπλο διάλεγε εκείνος. Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε.

Ο Ζάεφ έκανε ένα δημοψήφισμα με ένα ερώτημα στο οποίο δεν υπήρχε καν το όνομα Βόρεια Μακεδονία, από το οποίο απείχε η πλειοψηφία ενός λαού που θέλει να ονομάζεται Μακεδόνας, αν και είναι άλλης εθνότητας.

Η Ελλάδα και η Ευρώπη έσπευσε να αποδεχθεί το αποτέλεσμα ως Ναι, υπήρχε άλλωστε στην Αθήνα αντίστοιχη εμπειρία από δημοψηφίσματα. Η βαλκανική παράνοια περνάει τα σύνορα και φτάνει στην Ελλάδα.

«Εάν η συμφωνία ήταν τόσο ‘προδοτική’, εάν ήταν τόσο καλή για την ΠΓΔΜ και τόσο κακή για εμάς, όπως λένε όλοι οι πολέμιοί της εδώ, γιατί τότε οι γείτονες δεν την πήραν;» αναρωτιέται ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου. «Το δίδαγμα είναι ότι η βλακεία και η υποκρισία είναι ανίκητες».

Ο Ζάεφ θα πάει το θέμα στη Βουλή -για αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας- όπου μια χώρα καλείται να αλλάξει όνομα και ο νονός είναι -κατά το ήμισυ- ο γείτονάς του, που δέχεται να λέγεται η γλώσσα του μακεδονική, αρκεί να είναι σλαβική. Αλλά πώς να είναι σλαβική, αν είναι μακεδονική- και ο όρος σλαβομακεδόνας είναι μάλλον ένα ιστορική κατασκευή που αποτελεί έκτρωμα.

Η Ντόρα Μπακογιάννη, πρώην υπουργός Εξωτερικών, είχε εκφράσει την παράνοια με το ερώτημα: «Και πώς να τους λέμε, φούφουτους;». Ο νυν υπουργός Άμυνας σε ρόλο υπουργού Εξωτερικών πάλι έσπευσε να …ακυρώσει τη συμφωνία την οποία ωστόσο δεν είχε δεχθεί ποτέ ότι υπήρχε!

Η παλιότερη δήλωση ότι έχει μόνο την υπογραφή του υπουργού Εξωτερικών της δικής του κυβέρνησης- άρα δεν υπάρχει- ήταν μέρος του σουρεαλιστικού σκηνικού που ζούμε: ένας υπουργός της κυβέρνησης- για την ακρίβεια ο αρχιυπουργός συγκυβέρνησης- αμφισβητεί ότι υπάρχει η συμφωνία της κυβέρνησής του- και τον πρωθυπουργό κατά συνέπεια.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης του ζητά να ρίξει την κυβέρνηση και κείνος δηλώνει πως θα το κάνει, όταν έρθει στη Βουλή- πριν συζητηθεί, αλλά όπως υπαινίσσεται ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να το κάνει. «Η κυβέρνησή μου θα επιβιώσει, δεν ξέρω εάν θα επιβιώσει και ο συνασπισμός».

Προφανώς η αξιωματική αντιπολίτευση θέλει να χρησιμοποιήσει το θέμα- αλλάζοντας την πάγια θέση της- για να προκαλέσει εκλογές, αλλά αν καταφέρει να εκλεγεί δεν θα ακυρώσει, αλλά θα επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία- δηλαδή θα επιδιώξει μια νέα συμφωνία.

Αν η συμφωνία ψηφιστεί θα την σεβαστεί «ως εθνική δέσμευση». «Kυρωμένη συμφωνία παράγει διεθνή αποτελέσματα και δεν μπορεί να ανατραπεί». Όμως» αν τελικά η συμφωνία που υπέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ καταψηφιστεί από την ελληνική Βουλή, τότε θα πρέπει η άλλη πλευρά να γνωρίζει ότι η διαπραγμάτευση ξεκινά από την αρχή». Γιατί όμως να επαναδιαπραγματευθεί μια συμφωνία που δεν πέρασε και άρα δεν ισχύει;

Γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει μια συμφωνία, αλλά να την κάνει ο ίδιος κι όπως υπενθύμισε πρόσφατα ‘κανένας δεν θα θυμάται το όνομα». Γιατί πρέπει να πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και γιατί ο Πάνος Καμμένος δεν πρέπει να είναι μόνο μέλος μιας κυβέρνησης με την οποία διαφωνεί, αλλά θα πρέπει να μην υπάρχει χωρίς αυτόν.

Γιατί στα Βαλκάνια ο αέρας που διασχίζει τα βουνά, αιώνες τώρα, τρελαίνει κι η τρέλα αυτή περνά τα σύνορα, μερικές φορές με πολύ αίμα. Δεν είναι ταραγμένα, αλλά Διαταραγμένα Βαλκάνια. Μάλλον το όραμα του Ρήγα για βαλκανική ομοσπονδία ήταν μια τρέλα. Κι ο Τσίπρας με τον Ζάεφ θα το χάσουνε το Νόμπελ.