Του Παύλου Αλέπη
Κοινό μυστικό. Η Ευρώπη το έχει αντιληφθεί για τα καλά. Οι Ελληνικές οικογένειες που διαφεντεύουν τον τόπο, είναι το μείζον πρόβλημα ως προς την καθυστέρηση της Χώρας. Ο τρόπος που απομυζούν το κρατικό χρήμα, η απληστία και η εφαρμοζόμενη πολιτική, με τους εξαγορασμένους βραχίονες της, κρατά ακόμα την Ελλάδα έξω από την κανονικότητα του Ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.
Αν προτιμάτε άλλη διατύπωση, η οικονομική εξουσία κάνει σαφώς κουμάντο και στην ΕΕ αλλά με τακτ, κομψότητα και επιστημονικά καπιταλιστική αντίληψη στο όνομα της Δημοκρατίας. Αρέσει, δεν αρέσει στην χώρα μας αυτό το παιχνίδι γίνονται μπρούτα, χοντροκομμένα και προκλητικά. Ο φοβισμένος πολύπαθος ΑΛΛΑ και κουτοπόνηρος Λαος σιωπά, εκκωφαντικά.
Οι συζητήσεις στο Κοινοβούλιο,τα ΜΜΕ, η γενικότερη εκφορά του Δημοσίου λόγου, οι απαξιωμένες επιστημονικές συζητήσεις, ο Πανεπιστημιακός χώρος, η Επιχειρηματική ευθύνη, η αφόρητη ανομία της αγοράς, όλα τα καθημερινά, το αποδεικνύουν και προσπαθούν να κρύψουν κάθε κίνηση αποκατάστασης της Ευρωπαϊκής κανονικότητας με ελάχιστες εξαιρέσεις… Κομβικό φαινόμενο τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ.
Παντού υπάρχουν εμφανέστατα φαινόμενα με το πρόσωπο του Ιανού. Ελληνικόν ίδιον. Ναι, αλλά πια απροκάλυπτο παντού. Δεν γίνεται να μην βλέπουμε πώς πολιτεύονται τα ευρωπαϊκα κόμματα, πώς αντιδρούν, και πώς αξιολογούνται τα ημέτερα με τις καθημερινές συμπεριφορές τους. Δείτε την μάχη κατά του λαϊκισμού, ποιοι την δίνουν και ποιοι λένε πώς την δίνουν… Δείτε την χυδαιότητα ως καθημερινό πολιτικό εργαλείο παντού. Ξεκινά από τις ηγεσίες, τους χαρακτήρες και την λαθεμένη αντίληψη της πολυσυλλεκτικότητας… Δηλαδή ρόλος και ας ειναι ό,τι νάναι…
Η χρόνια διαστρωματική έλλειψη αξιοκρατίας, στερεί απο παντού τις στιβαρές φωνές όσων υπερασπίζονται την Δημοκρατία. Την ουσία της Δημοκρατίας, τον σεβασμό του άλλου. Καταδικάστηκε-λεκτικά- το πελατειακό σύστημα της κομματικής λειτουργίας, αλλα νάτο που ανασυγκροτείται με υπομονή και ελιγμούς ανακύκλωσης. Ποιος δεν το βλεπει;
Είναι η κρίση εφαλτήριο ανανέωσης; Η πολιτική μας σκηνή αναβαθμίσθηκε για να επιλύσει στιβαρά τα πολύπλοκα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας που χρεοκόπησε; Ο ηττημένος Ελληνας προσπερνά ή όχι το πολιτικό πελατειακό σύστημα με ποια αλλαγή νοοτροπίας; Με ποιο τρόπο αντικατέστησε την υπάρχουσα κατάσταση; Στον συνδικαλιστικό του χώρο, στον στενά εργασιακό, στον οικογενειακό ακόμα, ή πολύ περισσοτερο στον δημόσιο… Βλέπετε κάτι που εγώ δεν βλέπω; Έτσι την εννοούμε την κανονικότητα όλοι; Με προσπάθεια αναβάθμισης των οικονομικών μας; Όλα τα άλλα ρολόι;
Θα πείτε βεβαίως ότι χωρίς ηγεσίες, είναι αδιανόητες οι αλλαγές νοοτροπιών. Φυσικά και θα έχετε δίκιο, ώσπου κάποιος να σας το αντιγυρίσει λέγοντας “μα τις αναζητάτε; Τίνι τρόπω”; Εδώ απαντά μόνο ο ανιδιοτελής, ειλικρινής και συνεπής πολίτης. Εδώ που πρέπει να σταθούμε όλοι δίπλα του να τον βοηθήσουμε να ορθώσει το ανάστημα του. Αλλά και εδώ έχει διαβρωθεί το όραμα με την ευκολία του μύθου του ραγιά Ελληνα.
Φτάσαμε να περιμένουμε πάλι το θαύμα εξ ουρανού….Ενώ τα βλέπουμε και τα ξαναβλέπουμε όλα. Εδώ δεν φταίνε οι οικογένειες, το σύστημα, το χρήμα. Εδώ πρέπει να προτάξουμε την ειλικρίνεια μας…και μόνον αυτή. Ο Σεπτέμβρης γνωρίζουμε πως θα ναι ο μήνας της αντεπίθεσης του “όλοι μαζί μπορούμε” (να ρίξουμε την Κυβέρνηση.)
Χωρίς κομματικά γυαλιά, οι νόμοι που υλοποιούνται, όταν και εφ’ όσον υλοποιούνται, με μνημονιακη ή άλλη πρωτοβουλία, βάζει σε τάξη ανομίες ετών. Αυτό καθ’ εαυτό είναι αιτία και αφορμή σύγκρουσης. Υπόγεια, με υπονομευμένο ατελές σύστημα, εσωτερικούς περισπασμούς και εγγενείς αδυναμίες το πολιτικό μας σύστημα προσπαθεί να ανακτήσει την εξουσία από τους οικονομικούς της…προστάτες. (Ο Κώστας Καραμανλής και ο Λαός αλλιώς τους αποκαλεί).
Όσο κι αν αυτό συστηματικά αποκρύπτεται, από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ο κόσμος το εχει αντιληφθεί και δειλά δειλά αντιδρά. Δεν αρκεί. Ισχυρίζεται και σωστά πως χρειάζεται έξωθεν βοήθεια. Αν σύμμαχοί μας στην προσπάθεια κάθαρσης του τοπίου, είναι η ΕΕ θα φανεί μετα τις Γερμανικές εκλογές,που δεν αργούν. Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Εμμανουέλ Μακρόν δείχνουν να συναινούν. Δείχνουν, δεν γνωρίζουμε δεσμεύσεις και την τελική έκβαση, στο τέλος τέλος πολιτική κάνουν κι αυτοί μην ξεχνιόμαστε.
Σε αυτήν την εξέλιξη της κανονικότητας στριφογυρίζει το πολιτικό μας μέλλον. Διαφωνούν κάθετα οι εγχώριοι νταβατζήδες. Ο πολιτικός κόσμος θέλει να τους ξεφύγει, υπάρχουν όμως ουκ ολίγοι πρόθυμοι ιδιοτελείς ή ανεγκέφαλοι να τους βοηθήσουν στην ανάδρομη για την χώρα πορεία που επιθυμούν. Η μάχη είναι ορατή στο κοινοβούλιο, στην αρθρογραφία στις…αναλύσεις στις πνιγμένες ειδήσεις.
Ο Τύπος που ανακατατάσσεται, τα επικοινωνιακά εργαλεία -ξίφη βγαλμένα από τα θηκάρια, ακόμα και το Ελληνικό διαλυτικό καλοκαίρι είναι σημάδια υπόγειας μάχης…Τα κανάλια, οι εφημερίδες μπορεί να είναι για αυτούς, αναποτελεσματικά, αφού ο κόσμος τους έχει στρέψει την πλάτη, όμως είναι πάντα ετοιμοπόλεμα. Μετά μάλιστα από την ήττα που έπαθαν με τον νόμο Παππά, όπου θα χρειασθεί να πληρώσουν,το πράγμα αγριεύει. Τους ερεθίζει αφάνταστα ότι τριάντα χρόνια τζάμπα, ανατρέπονται… Μπα, αυτή είναι η…κανονικότητα λένε…
Ο Σεπτέμβρης δεν είναι καθόλου μακριά. Οι πεπειραμένοι την βλέπουν την τεχνητή πόλωση και τα σημάδια της. ΕΡΧΕΤΑΙ… Οργανώνεται από καιρό και οι πινελιές πέφτουν ΤΩΡΑ στα ντεκ πολυτελών Μεγκα Γιωτς αυτές τις μέρες. Το ρεπορτάζ ξεχειλίζει από την οργάνωση της αντεπίθεσης για την απώλεια του παραδείσου. Το μίσος για το ότι οι Τράπεζες έκλεισαν τις στρόφιγγες και πέρασαν σε ξένα χέρια, είναι μοιρασμένο. Ναι στο πρόσωπο του Τσίπρα, αλλά και των Ευρωπαίων εταίρων που-0πως λένε-κρύβονται ισως απο την στήριξή του… Η ατυχία τους, πολλαπλή, καθώς τα πολιτικά άλογα που ποντάρουν και προπονούν, δεν τραβάνε κατά την ιπποδρομιακή διάλεκτο…Κουτσά στο διεκδικείν.. Το δε κεφάλαιο με τα λάθη του νεαρού Πρωθυπουργού στο πρόσφατο παρελθόν εξισώνονται ανισομερώς με τα εγκληματικά τοαύτα του προηγούμενου αυτού παρελθόντος.
Η γυαλιστερή αποκάλυψη του εθνικού ηχολήπτη Γιάνη κατέπεσε με καταγελαστική ταχύτητα. Ο κόσμος ασφαλώς συνεχίζει να απογοητεύεται. Όμως ελπίζει και προσδοκά. Βλέπει την σύγκρουση, αντιλαμβάνεται τα συμφέροντα, στενάζει απο φόρους και αδυναμίες … Αλλά να στηρίξει τις προσδοκίες επαναφοράς του συστήματος των ισχυρών, αποκλείεται…
Αυτη η διαπίστωση έφερε μέχρι τον Κώστα Λαλιώτη και πάλι στο προσκήνιο…Οι μέχρι τώρα χειριστές των πολιτικών μας πραγμάτων, αργά αλλά σταθερά, αρχίζουν να υπολογίζουν και πάλι την παράμετρο της σιωπηλής πλειοψηφίας… Καθώς αργούν οι εκλογές και το χαρτί το κρατά ο Τσιπρας, καθώς βράζει ιδεολογικά η αντιπολίτευση, οι αγορές μισανοίγουν και ο χρόνος σέρνεται βασανιστικά για όλους μας ,τι απομενει; Μα να περιμένουμε την μεγάλη μάχη χαζεύοντας τα κουτσά άλογα που δεν κάνουν όχι μόνο για τον πολιτικό ιππόδρομο, αλλά ούτε για φωτογραφίες στην παραλία του Ελληνικού καλοκαιριού.. Μεγαλόθυμα αφελής ο Λαός αλλά βλέπει…
Το πιο επικίνδυνο για μας, σημείο, είναι το γεγονός, ότι τα πηδάλια των οικονομικών αυτοκρατοριών που διευθύνουν τις ζωές μας τώρα, κρατούν οι γόνοι των ισχυρών. Τα παιδιά αυτά μεγάλωσαν αυταρχικά, υπερπροστατευτικά, σε απόσταση από τον μόχθο και τις αγωνίες (ναι και τα λαθη) της Ζωής.. Τωρα τι καλούνται να προτάξουν και τι να σεβασθούν; Ο ρεβανσισμός των γονιών τους, ως καθήκον και η απειρία χειρισμών για το που υποχωρείς και που όχι, υποκρύπτει επικίνδυνες για όλους ενέργειες… Μερικά ισχυρά όπλα είναι στα χέρια τους.
Εμεές έχουμε μεν το δικιο, έχουμε όμως μέσα μας την προδοσία και τους ταξικούς προδότες διάσπαρτους αλλά το κυριότερο έχουμε την μάχη κατά του συντηρητισμού. Το ξέρουμε όσο τα πράγματα πολώνονται τόσο αγκαλιάζει σφιχτά αυτά που έχει ο φοβούμενος… Ο προοδευτισμός στις μέρες μας παίρνει νέα μορφή.
Να είχαμε και ΜΜΕ, που να μας τα κάναν λιανά αυτά, να τα εξηγούν και να επιμένουν καλά θα ήταν. Θα ξέραμε ποιος αληθινά τάσσεται στο πλευρό της προόδου και ποιος στο πλευρό της συντήρησης… Θα προσεγγίζαμε στην κανονικότητα και τον ακριβή προσδιορισμό της…
