Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2018 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Και μόνο το Σκοπιανό να κλείσει ο Τσίπρας περνάει στην Ιστορία. Απομόνωση και διλήμματα για τον Μητσοτάκη

Νομίζω ότι μια παραμονή του ΔΝΤ για τους υπόλοιπους μήνες του τρίτου προγράμματος θα εξυπηρετούσε πολύ την αξιοπιστία όλων μας. H Eλλάδα δεν έχει τίποτα να κρύψει. Και νομίζω ότι και μετά τη λήξη του προγράμματος θα συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε στενά με τους Ευρωπαίους – για να δείξουμε ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται διαρκή έλεγχο.

Του Γ. Λακόπουλου

Η εμπλοκή στις σχέσεις της Ελλάδας με τη FYROM ανήκει στην κατηγορία των χειρότερων «δώρων» που έκανε στην Ελλάδα  η διακυβέρνηση Κώστα Μητσοτάκη με υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά.  Ήταν η χειρότερη κυβέρνηση και θα κρατήσει το ρεκόρ, εκτός αν πράγματι γίνει κάποια μέρα πρωθυπουργός ο γιος του και εφαρμόσει αυτά που έχει κατά νου.

Όλοι γνωρίζουν ότι τελικά το Σκοπιανό χρησιμοποιήθηκε σαν πρόσχημα από τον Σαμαρά για να ρίξει τον Μητσοτάκη για λόγους που ο ανατραπείς πρωθυπουργός επικαλέστηκε: υποκινήθηκε από τα «διαπλεκόμενα συμφέροντα». Ωστόσο οδήγησε την Ελλάδα σε μια απρόβλεπτη διπλωματική ήττα.

Η προσπάθεια του Κ. Καραμανλή το 2008 με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη να αποκαταστατήσει την τιμή του κόμματος του- και της χώρας- δεν καρποφόρησε εξ αιτίας των Σκοπιανών.  Έκτοτε ολοκληρώθηκε η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» για τη διπλανή χώρα από όλους και για όλα στο διεθνή χώρο.

Έμεινε όμως ότι – με τη συνδρομή και του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου -διαμορφώθηκε εθνική γραμμή για λύση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Αυτά έφερε στο τραπέζι ο Αλέξης Τσίπρας ως Πρωθυπουργός -με υπουργό Εξωτερικών τον Ν. Κοτζιά, όταν η άλλη πλευρά υπό την πίεση του διεθνούς παράγοντα, αλλά και για να διευκολύνει την ένταξη της στο ΝΑΤΟ έδειξε διάθεση συνδιαλλαγής.

Η Ελλάδα σ’ αυτή τη διαπραγμάτευση προσήλθε από δυσμενή θέση. Αν τα πράγματα οδηγηθούν σε αποτυχία,  θα μείνει οριστικά το όνομα «Μακεδονία».  Η ιστορία θα καταγράψει τις ευθύνες, αλλά και την επιπολαιότητα  του σημερινού αρχηγού της ΝΔ που υπέκυψε στις πιέσεις του Σαμαρά και των ακραίων του κόμματός του και αρνήθηκε να συμπράξει στη λύση -και να το πιστωθεί, αφού από το κόμμα του ξεκίνησε η διαμόρφωσή της.

Κατέφυγε στην ανιστόρητη θέση για «λύση σε καταλληλότερη  συγκυρία», γνωρίζοντας ότι άλλη ευκαιρία δεν θα υπάρξει. Αραδιάζει έκτοτε υπεκφυγές και ανοησίες για να καλύψει την εσωκομματική αιχμαλωσία του, που δεν του επιτρέπει να διατυπώσει ούτε καν τη θέση που είχε ο ίδιος προηγουμένως. Αντίθετα η μισή ΝΔ σύρθηκε στα συλλαλητήρια του Σαμαρά και των εθνικιστών.

Ωστόσο η αποφασιστικότητα του Έλληνα Πρωθυπουργού και η διάθεση της άλλης πλευράς φέρνουν τη λύση επί θύραις. Κατά πάσα πιθανότητα σύντομα η ελληνική Βουλή θα κληθεί να την επικυρώσει και θα το κάνει, εκτός αν  ο Αλέξης Τσίπρας διαπράξει το λάθος να ζητήσει 180 ψήφους.

Με την φυσιολογική πλειοψηφία των 151 εδρών που είναι εφικτή περνάει στην Ιστορία, ως ο πολιτικός που έβγαλε τη χώρα από το αδιέξοδο στη οποία την έβαλαν το 1991-93 οι τυχοδιωκτισμοί Μητσοτάκη και Σαμαρά. Η Ελλάδα θα σταματήσει να σπαταλάει διπλωματικό κεφάλαιο και συχνά να γελοιοποιείται διεθνώς.

Η επικείμενη λύση είναι καταλυτική εξέλιξη όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για το πολιτικό σκηνικό,  για συγκεκριμένους λόγους:

-Πρώτον, εκτοξεύεται το διεθνές κύρος του Πρωθυπουργού, αντίθετα με τον αντίπαλό του που ήδη περιθωριοποιείται με την άρνησή του να συμβάλλει στη λύση. Ήδη μετά το κατ’ ιδίαν μαστίγωμα από τον Γιούνκερ στην Αθήνα «έφαγε ξύλο» και από τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Ντολ, στη Σόφια. Αυτό τον έκανε να δείξει διάθεση διαφοροποίησης-  και το χαιρέτησε ο Πρωθυπουργός.

-Δεύτερον, η λύση μεταφέρει το πρόβλημα στον Μητσοτάκη. Πρώτα στη ψηφοφορία. Αν επιλέξει την αποχή, θα τον  αγνοήσουν τουλάχιστον οι Καραμανλής, Ντόρα, Μεϊμαράκης, γιατί θα ρεζιλευτούν αν δεν ψηφίσουν μια λύση που οι ίδιοι διαμόρφωσαν στο Βουκουρέστι. Αν μετέχει στην ψηφοφορία καταψηφίζοντας θα χάσει τη μισή Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αν ψηφίσει θα χάσει την άλλη μισή.

Αλλά και μετά την ψηφοφορία, αν δεν δεχθεί τη λύση, θα τον βάλει στον πάγο η διεθνής κοινότητα ως επικίνδυνο εθνικιστή. Κι αν την αποδεχθεί θα τον «σουβλίσουν» όσοι πήγαν στα συλλαλητήρια. Η διάσπαση θα είναι πιθανή ανά πάσα στιγμή.

Όπως έστρωσε θα κοιμηθεί. Ή όπως του έστρωσαν. Γιατί πολλοί πρόσεξαν ότι η διάθεση αλλαγής πορείας που έδειξε στη Σόφια, υπονομεύθηκε από μια εμπρηστική ανακοίνωση που έβγαλαν κάποιοι στην Αθήνα.

Από τη πλευρά του ο Πρωθυπουργός δεν έχει λόγο να παρεκκλίνει από την δρομολογημένη λύση.  Γιατί εκτός των άλλων θα λυθούν τα χέρια του, καθώς θα διαμορφωθεί και ένα νέο πολιτικό τοπίο: ο Καμμένος θα φύγει από την κυβέρνηση γιατί δεν νοείται υπουργός να καταψηφίζει κάτι που εισηγείται ο Πρωθυπουργός και να μένει.

Έτσι θα δημιουργηθεί μια οιονεί νέα κυβερνητική πλειοψηφία με κεντροαριστερή ταυτότητα. Αυτό θα του ανοίξει διάπλατα την πόρτα για την οικογένεια των Ευρωσοσιαλιστών και έτσι η ελληνική Κεντροαριστερά αποκτά  νέα κυβερνητική προοπτική. Με όλες τις δυνάμεις της στην ίδια κατεύθυνση και απέναντι στη Δεξιά και τον Νεομητσοτακισμό.

Ένα τέταρτο του αιώνα μετά το φιάσκο το Σκοπιανό -που μετέτρεψαν σε πρόβλημα για την Ελλάδα ο Μητσοτάκης με τον Σαμαρά και αξιοποίησε για άλλους λόγους ο Ανδρέας Παπανδρέου- με τη λύση του αυτή τη φορά ανοίγει δρόμο για πολιτικές εξελίξεις που εδραιώνουν την ευρύτερη δημοκρατική παράταξη και απομονώνουν τη ΝΔ -αν δεν την κάνουν κομμάτια και θρύψαλα.