Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Δεν ξέρουμε σε πόσων το μυαλό περνάει ότι η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, ενώ έχασε και το Σωματείο που την είχε για πρόεδρο.
Πλειοψηφική διαπίστωση: Με αυτή την κυβέρνηση δεν πάει άλλο.
Ήδη η αριθμητική της σημερινής Βουλής είναι πλασματική. Όπως έδειξε η καθολική ψηφοφορία των Ευρωεκλογών, το κυβερνών κόμμα έχασε νωρίς τη νομιμοποίηση που του έδωσε το εκλογικό σώμα.
Με παλαιότερα συνταγματικά δεδομένα, ο ρυθμιστής του Πολιτεύματος θα μπορούσε να ζητήσει διάλυση της Βουλής – λόγω προφανούς αναντιστοιχίας της με τη λαϊκή βούληση.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Ποια είναι όμως ή λύση; Αυτή που είναι πάντα στη Δημοκρατία: Εκλογές για να αποφασίσουν οι πολίτες.
Ωστόσο η διαφαινόμενη διασπορά τους σε επιλογές χωρίς πλειοψηφική δυναμική, προσθέτει δυσκολίες. Ήδη στην αξιωματική αντιπολίτευση έχουμε κόμμα που πήρε 12% στις τελευταίες κάλπες. Εδώ σε θέλω κάβουρα…
Ο Μητσοτάκης δεν αντέχεται άλλο στην κορυφή της Εκτελεστικής εξουσίας. Ποιος όμως από τους επικεφαλής αντιπολίτευσης έχει προφίλ Πρωθυπουργού; Ο Ανδρουλάκης; Η Ζωή; Ο Βελόπουλος; Ο Φάμελλος; Ανατριχίλα!
Στο σύμπλεγμα πολιτικής, χρήματος και ΜΜΕ που ανέδειξε τον σημερινό Πρωθυπουργό, διακινείται ο εξής διαχωρισμός: Άλλο ο Μητσοτάκης, άλλο η κυβερνώσα παράταξη.
Σε μετάφραση: Δεν φταίει το κόμμα που κυβερνάει, αλλά ο Νεομητσοτακισμός που το καλούπωσε στα μέτρα του.
Το πιάσαμε το υπονοούμενο. Με νέα ηγεσία στη ΝΔ, αλλάζει το μοντέλο διακυβέρνησης και αποκτά προοπτική χωρίς τις αμαρτίες του προσωποκεντρικού «επιτελικού κράτους» του Μεγάρου Μαξίμου. Το υπαινίχθηκε και ο Δένδιας, στην «Καθημερινή».
Μπορεί. Αλλά, όπερ έδει δείξαι. Ας φέρουν τον επόμενο η ΝΔ και οι χορηγοί της και τα ξαναλέμε.
Άλλη, κάπως κουτοπόνηρη, άποψη διακινείται από καψοκαλύβες της «προοδευτικής αντιπολίτευσης»: Να ενωθούν τα κόμματα μας και να κάνουμε γιουρούσι στις εκλογές, για την πλειοψηφία.
Καλή ιδέα. Αλλά ούτε να μαζευτούν μπορούν, ούτε να την πάρουν, ούτε να τη διαχειριστούν. Τους λείπει το θεμελιώδες στην πολιτική: Ηγέτης.
Θα μπορούσε να είναι ο Τσίπρας. Πενηντάρης με πρωθυπουργική εμπειρία, σαγηνευτική σκηνική παρουσία και απολογισμό διακυβέρνησης χωρίς σκάνδαλα: Έκλεισε τον μνημονιακό κύκλο, έλυσε το Μακεδονικό και παρέδωσε διαχειρίσιμη οικονομία.
Αλλά ο Τσίπρας κάθε τόσο βάζει φωτιά στην καλύβα του: Στρεβλές αναγνώσεις, αναποφασιστικότητα και αλλεπάλληλα λάθη. Συμπυκνωμένα, με στόμφο, σε 760 σελίδες αυτοκαταστροφής – που διεκδικούν ψιμυθίωση σε κάτι άλλο από αυτό που μπορεί να είναι.
Ποιος θα προτιμήσει κάποιον που θέλει να γίνει αρχηγός κόμματος, ενώ ήταν αρχηγός – του ιδίου – κόμματος; Το περισσότερο που προκύπτει είναι «συσπείρωση προς τα κάτω», του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ.
Εδώ αρχίζει το χειρότερο. Στη χώρα που είχαν απήχηση ως μέλλοντες Πρωθυπουργοί ο Σώρρας και ο Κασσελάκης και το περιμένει η Ζωή, μια περίεργη συναστρία – σύγχυση στην κοινωνία, σκοπιμότητες, κομματικά, μιντιακά και δημοσκοπικά παιχνίδια – αλλοιώνουν τη διάχυτη αντικυβερνητική διάθεση και φέρνουν στο προσκήνιο, ως αντίπαλο του «συστήματος» και του Μητσοτάκη ένα φαινόμενο που μπορεί να ωφελήσει μόνο το «σύστημα Μητσοτάκη»: Το «κόμμα Καρυστιανού».
Η Μαρία Καρυστιανού εμφανίζεται ως εν δυνάμει ηγεσία πολιτικού φορέα, εκτοπίζοντας – κάποιοι θα έλεγαν: εκμεταλλευομένη ή και καπηλευομένη – στη συλλογική συνείδηση τη συμπαθέστατη γυναίκα που εξασφάλισε την καθολική υπόκλιση, μαχόμενη για Δικαιοσύνη, στο έγκλημα των Τεμπών…
Δεν ξέρουμε σε πόσων – και ποιων – το μυαλό περνάει στα αλήθεια ότι μπορεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Ή να ιδρύσει κόμμα και να κερδίσει εκλογές, όταν διέλυσε και έχασε ακόμη και το Σωματείο που την είχε για πρόεδρο.
Αν έτσι θα καταπολεμηθεί η διαφθορά και η διαπλοκή, πρώτοι θα ακολουθήσουν οι… διεφθαρμένοι και οι διαπλεκόμενοι…
Προς το παρόν βρίσκεται σε φάση «η σκιά μου κι εγώ», που τραγουδούσε η Γαλάνη. Και μας βομβαρδίζει με «πολιτικές» ανακοινώσεις, αγνώστου – αλλά εμφανώς άσχετου -συγγραφέα.
Για «το όραμα, που διψά η ψυχή μας» και με την πεποίθηση ότι «μόνο μέσα από τα μάτια της αγάπης ο κόσμος μπορεί, και πρέπει, να αλλάξει ριζικά».
Συν προσευχή και νηστεία ίσως… Μόνο που έτσι κερδίζεις την επουράνιο βασιλεία, αλλά όχι την επίγειο.
Στην τελευταία – πιο βαρύγδουπη και πάντα αλαλούμ – παρέμβαση, ανακατεύσει το Σύνταγμα, την «καταστροφική διαπλοκή που ρουφάει τη ζωή και το ΟΞΥΓΟΝΟ μας», τον «αφανισμό του πρωτογενούς τομέα>, την «πλήρη απαξίωση του πολίτη», την «κατάπτυστη συμφωνία EU-Mercosur» και τη «θεσμική εκτροπή» του Δένδια.
Ο τελευταίος, «χωρίς ίχνος ντροπής», μετατρέπει «το εθνικό καθήκον του «ἀμύνεσθαι περί πάτρης», σε ξεπούλημα και μάλιστα «πωλείται όπως είναι επιπλωμένο». Άντε βρες άκρη…
Περιλαμβάνει όμως και μια αυτοαποκαλυπτική αναφορά: «Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση λειτουργούν ως μια γροθιά» απέναντι – εκτός των άλλων – και «σε μια μάνα».
Έλεος. Απέραντος σεβασμός στη γυναίκα που έχασε την κόρη της και πασχίζει για δικαίωση. Κανένας όμως, στην εκκολαπτόμενη πολιτικό που στην πολιτική αντιπαράθεση με τα άλλα κόμματα, προσέρχεται ως «μάνα».
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
