Toυ Αντώνη Παπαγιαννίδη
Η προσέλευση του Σταύρου Θεοδωράκη στο Μαξίμου, να συζητήσει με τον ένοικο του Μεγάρου το ενδεχόμενο της υλοποίησης της Ποταμίσιας πρότασης για δημιουργία Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής έφερε επί της κεφαλής του νεόκοπου πολιτικού που υποσχέθηκε «πολιτική χωρίς πολιτικούς» κεραυνούς. Απ’ όσους είχαν καταλήξει ότι νομοτελειακά θα περιερχόταν ο Σταύρος στην σφαίρα επιρροής της Μητσοτακικής Ν.Δ., περισσότερο και απο το ΚινΑλ/μετα-ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά• ότι θα λειτουργούσε ως πρόσθετο νοιμοποιητικό έρεισμα προς έναν κόσμο μετριοπάθειας, «Σημιτικού τύπου» • ότι πάντως θα πάρεμενε στο μετερίζι της καταδίκης των απειλών κατά του κράτους δικαίου κοκ που τόσο πύκνωσαν τους τελευταίους μήνες.
Τελικά, όπως ήρθε το πράγμα (Ιβάν Σαββίδη βοηθούντος) η δημόσια πρόσληψη της συνάντησης περιορίστηκε, στην – πολύ ενδιαφέρουσα για άλλους λόγους – συζήτηση για την διαχείριση της ουσίας της πολιτικής ζωής: της ζούγκλας του ποδοσφαίρου. Όμως, όπως και να το κάνουμε, η παρουσία Θεοδωράκη στο Μαξίμου – και η υπόσκαψη που δέχθηκε, από φίλιες κυρίως κατευθύνσεις – θέμα είχε την αποδοχή Τσίπρα να μιλήσει για το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας «του». Όπου υπάρχει σαφής μεν διαφωνία ως προς το περιεχόμενο (τεχνοκρατικό όργανο; μέσο δημιουργίας βαθύτερων συναινέσεων; Συμβούλιο γερόντων ή/και διατελεσάντων;), όμως μια κάποια συζήτηση θα γίνει.
Κυρίως όμως ελλοχεύει το άλλο, το πολύ πιο ουσιώδες: η διαφαινόμενη διάθεση Στ. Θεοδωράκη και της μιας εναπομένουσες χούφτας Ποταμίσιων να στηρίξουν (=να ψηφίσουν στην Βουλή) μιαν εκδοχή λύσης του Μακεδονικού, με χρήση του τρομερού όρου, «Μακεδονία» ή παραγώγου – εφόσον δηλαδή μια λύση φθάσει μερίμνη Νίκου Κοτζιά στην Βουλή, βέβαια. Εδώ είναι που πλέχθηκαν όλα τα σενάρια για σκάντζα Καμμένου/Θεοδωράκη, στην σύμπηξη κυβερνητικού συνασπισμού με ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλες τις διαψεύσεις. Και γι’ αυτό προπηλακίσθηκε από έως χθες λάτρεις και θαυμαστές του ο Σταύρος.
Όμως… η λέξη «αρχές» έχει υποτίθεται ένα νόημα. Και η αναζήτηση συναίνεσης στα λεγόμενα εθνικά θέματα, ή πάλιν η αντιμετώπιση του Μακεδονικού ΕΙΝΑΙ θέμα αρχών. Ή η λέξη μας είναι πλέον άγνωστη;
