Toυ Βασίλη Κόκκα
Ένα βιολί,ένα πιάνο καί ένα βιολοντσέλο.Τρία έγχορδα όργανα έχει ή μουσική δωματίου καί συνήθως απουσιάζει ή φωνή…Τό ρεπερτόριο της είναι τέτοιο πού από τή φύση του
προορίζεται γιά μικρούς κλειστούς χώρους.
Αυτό είναι τό είδος τής μουσικής πού παίζει ή μπάντα τού Νίκου Ανδρουλάκη τά τελευταία χρόνια…Πολιτικά αποχρωματισμένη καί εμμονικά αυτοαναφορική.
Τό δίλημμα τής ερχόμενης Κυριακής πού δέν αφορά μόνο τούς πράσινους φιλόμουσους είναι άν θά συνεχίσουν ν’ακούν στό ΠΑΣΟΚ τήν πένθιμη σονάτα τού σεληνόφωτος από μία ασθενική ηγεσία ή θά αποπειραθούν νά δώσουν επιτέλους φωνή στίς σιωπές καί νά χρωματίσουν τή μελαγχολία τής εποχής! Νά στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα εθνικής εμβέλειας μέ έργο φιλόδοξο,συμφωνικό,
χορωδιακό,μέ ηχηρές κορυφώσεις καί επίμονους ρυθμούς σάν αυτό τών Carmina Burana!!! Μέ μιά καντάτα γιά τήν Ελλάδα τής παραγωγής,τής εργασίας,τής κοινωνικής συνοχής,τών δημόσιων αγαθών καί τού Κράτους Δικαίου!!!Γιά νά ξανακερδίσει ή προοδευτική παράταξη όχι μόνο τίς εντυπώσεις αλλά καί τή ψυχή τών πολιτών, ενώνοντας τό παρελθόν μέ τό μέλλον….Μέ μία καθαρή δημοκρατική φωνή που νά σμίγει τήν αλήθεια τού άλλοτε καί τού τώρα,τού απώτατου καί τού τρέχοντος,τού εγγύς καί τού μακράν,διανοίγοντας τίς αυριανές προοπτικές.
Εμάς τούς παλιότερους δέ μάς στεναχωρεί πού απρίσαν λίγο τά μαλλιά μας….Δέν είναι τούτο ή λύπη μας.Ή λύπη μας είναι πού μέ όσα γίνονται καί κυρίως όσα δέ γίνονται τά τελευταία χρόνια,δέν ασπρίζει ή καρδιά μας!
Τό μείζον βλέπετε δέν είναι ή βάρδια στήν ηγεσία ούτε οί εσωκομματικές διευθετήσεις αλλά ή αλλαγή κυβέρνησης στή χώρα.Γι’αυτό καί οί πράξεις όλων πρέπει νά σταθούν στό ύψος τής προσδοκίας!!! Άς επιλέξουμε λοιπόν μία νέα παρτιτούρα μεθαύριο.Τό καινούργιο μερολόγιο είναι ώρα νά τό εκτελέσει όχι μία κομματική σέχτα πού φοβάται καί τόν ίσκιο της αλλά μία ανανεωμένη συμφωνική ορχήστρα,μία ορχήστρα μεγάλης κλίμακας!Πού θά έχει έγχορδα,κρουστά αλλά καί πνευστά…Όχι μόνο πρώτα βιολιά καί βιόλες αλλά καί δεύτερα καί τρίτα!Μέ ήχο δυνατό!!! Χωρίς νά λείπουν τά βιολοντσέλα καί τά κοντραμπάσα….
Μόνον έτσι δέ θ’αφήσουμε τό σπίτι νά στοιχειώσει.Άν τό σηκώσουμε στίς ράχες μας.Άν βάλουμε τόν ώμο μας κάτω από τά δοκάρια πού κρέμασαν….
Κυριακή κοντή γιορτή.Τί κρίμα γιατί όλα γίνονται πιό δύσκολα όταν κρέμονται από τίς αποφάσεις ενός εκλογικού σώματος πού προσομοιάζει μέ πολιτικό πανδοχείο γιά περαστικούς!
Τούτο τό σπίτι,παρ’όλους τούς νεκρούς του
δέν εννοεί νά πεθάνει.
Επιμένει νά ζεί μέ τούς νεκρούς του
νά ζεί απ’τούς νεκρούς του
νά ζεί από τή βεβαιότητα τού θανάτου του
καί νά νοικοκυρεύει ακόμη τούς νεκρούς του
σ’ετοιμόρροπα κρεββάτια καί ράφια.
Άφησε με νάρθω μαζί σου.”
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ