Του Γιώργου Μαρκάκη
Όσοι πιστεύουν ότι η Κλίντον θα έχει πλεονέκτημα απέναντι στον Τραμπ στις προεδρικές εκλογές προσπαθούν να ξεγελάσουν εαυτούς με τον ίδιο τρόπο και αντιστρόφως ανάλογα που προσπαθούν να ξεγελάσουν τα εγχώρια ΜΜΕ. Και η ακέφαλη ηγεσία του ρεπουμπλικανικού κόμματος τους ψηφοφόρους που δεν χρειάζονται καθοδήγηση όπως γίνεται αλλού. Οι Αμερικανοί πολίτες που μοιάζουν περισσότερο από ποτέ με εμάς τους Ευρωπαίους -που ψηφίζουμε και προτιμούμε εθνικιστές ναζιστές και δημαγωγούς στην εξουσία των χωρών μας- επιθυμούν αλλαγή ηγεσίας και ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν και τι ζητούν από ένα υποψήφιο πρόεδρο.
Οι αμερικανοπροεκλογικές του Νοεμβρίου κάθε ολυμπιακού έτους ολοένα και περισσότερο μοιάζουν με την άφιξη του Αη Βασίλη τα Χριστούγεννα. Κανείς ενήλικας δεν πιστεύει σε αυτόν αλλά όλοι προσδοκούν παιδικά τα δώρα του. Σε μια ρημαγμένη παγκόσμια χώρα από τα τραπεζικά γιουρούσια που προσπαθεί να βρει τον παλιό καλό καταναλωβηματισμό της, οι ήρεμες πνευματώδεις συγγραφικές φωνές των καλοζωισμένων αρθρογράφων στις εφημερίδες που βλέπουν τον χάρτινο τους κόσμο να καταρρέει κάτω απ΄τα πόδια τους δεν φέρνουν υπο- ψήφους σε όποιον από τους δύο μονομάχους.
Το αμερικανικό κοινό στην τεράστια πλειοψηφία του έχει πλέον εθιστεί σε ένα εικονικό κόσμο που μοιάζει στην οθόνη του περισσότερο ρεαλιστικός από αυτόν που βλέπει με τσίμπλες στα μάτια του κάθε πρωί που βγαίνει από την εξωπόρτα του.
Οι φιγούρες των εξτρεμιστών στα ηλεκτρονικά παιχνίδια των λαπ τοπ απαιτούν αντίμετρα ανάλογα σκληρά και δραστικά από το πρόγραμμα που θα εγκρίνει το δάχτυλο του πετώντας την ψήφο στην κάλπη. Μια κάλπη που θα μοιάζει περισσότερο από ποτέ σαν αεροδιάδρομος αεροπλανοφόρου. Οι σαΐτες των οπαδών που θα προτιμήσουν ένα πολεμοχαρή για να γίνει η τράμπα μοιάζουν σαν F16 σε αποστολή. Ακόμα και εν αγνοία τους.
Ο επαρχιώτης ψηφοφόρος των μεγαλουπόλεων δεν μπορεί μετά την απομάκρυνση από το παγκόσμιο κινούμενο ταμείο κάλπη να αναρωτηθεί σχετικά με τον Ξένο που έφερε στο σπίτι του – “μα εγώ σε κάλεσα στο σαλόνι και όχι στην κρεβατο-κάμερα μου”. Είτε στοχεύοντας με το ποντίκι του τους τρομοκράτες όλων των ειδών, είτε πριμοδοτώντας τον οποιοδήποτε μεγα-αρουραίο του υποσχεθεί τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας σε μια παρατεταμένη περίοδο πνευματικής ανομβρίας το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Στις ΗΠΑ όπως και στην Ευρώπη, ακόμα και αν οι εθνικιστές δεν ανεβαίνουν με τη μια στην καρέκλα του ύπατου, μπορούν και δείχνουν τα δόντια τους. Είναι μόνο κοπτήρες. Αφού το κρέας που κυκλοφορεί διατίθεται μόνο έτσι πλέον κυνικά ωμό άψητο.
Η Χίλαρι θα ‘σώσει’ με τις νέες αμαζόνες – που θα παροτρυνθούν να δουν την πρώτη γυναίκα πρόεδρο στην ιστορία τους – την παρτίδα για τους δημοκρατικούς αλλά οι υπόγειες αναγκαστικές κινήσεις που θα κάνει θα είναι περισσότερο για να μοιάζει στον Τραμπ παρά για να αποφύγει την εικόνα του, αφού τα ποσοστά του πλέον δείχνουν να στηρίζονται από περισσότερους Αμερικανούς από ότι ήθελαν να πιστεύουν και κυρίως εύχονταν αρχικά.
Δυστυχώς για αυτόν και ευτυχώς για τον πλανήτη ο Ρόμποκοπ γεννήθηκε Αυστριακός. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως μια χώρα που βγάζει μόνιμα συστημικούς ταραχοποιούς μπορεί και μελωδεί μουσικά τόσο αρμονικά και απακάπαυστα. Ισορροπίες. Σε μια περίοδο που ο σπιτικός αναγνώστης είναι και σπιτικός συγγραφέας. Σε μια περίοδο που τα σπίτια έπαψαν να διαθέτουν γραμματοκιβώτια -αφού κανείς δεν στέλνει πλέον γράμματα – και οι τράπεζες δεν θα χρειάζονται χρηματοκιβώτια αφού πλαστικό …. είναι όλο το χρήμα. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πρόεδρος ή πρωθυπουργός. Δεν είναι οι γνώσεις που διαθέτει που τον κάνουν να ανέβει και να στογγυλοκάτσει στην πολυθρόνα του ηγέτη. Είναι η άγνοια των ψηφοφόρων.
Οι χορωδίες του μέλλοντος θα διαθέτουν μόνο παράφωνους στη χώρα των κρότων.
*Παραγωγός ραδιοφώνου
