Του Ιωάννη Δαμίγου
Το θράσος, λίγο απέχει από την έκφραση “τσογλανιάς”, και ακόμα περισσότερο από την επίδοση στην “αλητεία”. Κάποιοι, κάνουν “καριέρα”, με αυτά τα χαρακτηριστικά, αποθρασυνόμενοι από την προστασία του συστήματος, της καθεστηκυίας τάξης, έχοντας χάσει κάθε στοιχείο μετριοπαθούς, τουλάχιστον, συμπεριφοράς. Τοποθετημένος σε θέση κλειδί, του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, έχει το ελεύθερο (;) να εκπέμπει ύβρεις, και απειλές ανερυθρίαστα, κατά των συνταξιούχων και θυμάτων της πολιτικής του.
Ο ισόβιος διοικητής λοιπόν, της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, (κατά την συνήθεια του Παναγόπουλου στην προεδρία της ΓΣΕΕ), προειδοποίησε (!) επίσημα ότι “οι δημόσιες συντάξεις, από μόνες τους, δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίσουν επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης για τους εργαζομένους”!. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στα μέσα Ιουνίου 2026, το τρέχον σύστημα δεν θα επαρκεί για τη διατήρηση ενός ικανοποιητικού επιπέδου διαβίωσης μετά τη συνταξιοδότηση. Και “καθάρισε”, με αυτή την δήλωση απλώς και όχι εργαζόμενος από καιρό για την αποφυγή της! Δεν πρόλαβε τάχα, λαμβάνοντας μέτρα πρόνοιας, στα 12 ολόκληρα χρόνια σε αυτό το σημαντικό οικονομικό πόστο, να προσφέρει την παραμικρή υπηρεσία, ως όφειλε, αντιγράφοντας πιστά τα ανάλογα του Παναγόπουλου. Η πολιτική και θεσμική πορεία του Γιάννη Στουρνάρα, τόσο ως Υπουργού Οικονομικών (2012–2014) όσο και ως Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος (από το 2014 έως σήμερα, το 2026), έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο έντονης κριτικής από πολιτικούς αντιπάλους, κοινωνικούς φορείς και οικονομικούς αναλυτές. Τα βασικότερα «μελανά» σημεία που του καταλογίζονται, επικεντρώνονται στην εφαρμογή σκληρής λιτότητας, σε θεσμικές συγκρούσεις και στη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος. Η διαχείριση του Υπουργείου Οικονομικών και η σκληρή λιτότητα, που ως “τσάρος” της ελληνικής οικονομίας τη διετία 2012–2014, συνέδεσε το όνομά του με την απαρέγκλιτη εφαρμογή του 2ου Μνημονίου. Επικρίθηκε για τη θεσμοθέτηση εξαιρετικά επαχθών φορολογικών μέτρων, όπως ο ΕΝΦΙΑ, που επιβάρυναν δυσανάλογα τη μεσαία τάξη και τα χαμηλά εισοδήματα. Υλοποίησε μεγάλες μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις και δαπάνες για την υγεία και την παιδεία, οι οποίες βάθυναν την ύφεση και εκτίναξαν την ανεργία. Οι επικριτές του τονίζουν, ότι η προσήλωσή του στους δημοσιονομικούς στόχους στερούταν κοινωνικής ευαισθησίας, οδηγώντας σε βίαιη αναδιανομή εισοδήματος και κατακόρυφη αύξηση της φτώχειας. Η μετάβασή του στην ηγεσία της Τράπεζας της Ελλάδος το 2014 συνοδεύτηκε από σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του 2015. Όταν ο τότε Υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, τον κατηγόρησε ότι υπερέβη τον ανεξάρτητο θεσμικό του ρόλο, λειτουργώντας ως εσωτερική αντιπολίτευση. Του καταλογίστηκε ότι με δημόσιες προειδοποιήσεις για τον κίνδυνο Grexit τροφοδότησε το bank run (φυγή καταθέσεων), γεγονός που συνέβαλε στην επιβολή των capital controls το καλοκαίρι του 2015. Οι διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις των συστημικών τραπεζών οδήγησαν στην ουσιαστική εκμηδένιση της αξίας των μετοχών των παλαιών μικροεπενδυτών και του Δημοσίου (μέσω του ΤΧΣ). Η στρατηγική ταχείας απομείωσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων (κόκκινα δάνεια) μέσω μεταβίβασης σε εταιρείες διαχείρισης (servicers) επικρίθηκε σφοδρά για την πίεση που άσκησε στους δανειολήπτες και την έναρξη μαζικών πλειστηριασμών. Πιο πρόσφατα, η δημόσια αντίθεσή του σε αποφάσεις του Αρείου Πάγου (π.χ. για τον τρόπο υπολογισμού των τόκων στα δάνεια του νόμου Κατσέλη) σχολιάστηκε αρνητικά ως προσπάθεια προάσπισης των τραπεζικών συμφερόντων έναντι των καταναλωτών. Παρά τον εποπτικό ρόλο της ΤτΕ, η τράπεζα βρέθηκε επί μακρόν αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα κεφαλαιακής επάρκειας και διαχείρισης, προκαλώντας επικρίσεις για τα αντανακλαστικά της κεντρικής τράπεζας στην έγκαιρη αποτροπή των συσσωρευμένων κινδύνων. Το όνομά του συμπεριλήφθηκε στη λίστα των δέκα πολιτικών προσώπων που παραπέμφθηκαν στην προανακριτική επιτροπή για την υπόθεση Novartis (αλλά η υπόθεση αρχειοθετήθηκε). Γιάννης Στουρνάρας, ο … “Παναγόπουλος” της ΤτΕ! Υπηρέτησε τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και την Νέα Δημοκρατία, σε κορυφαίες κρατικές και κυβερνητικές θέσεις και υπό τις δύο παρατάξεις ως τεχνοκράτης οικονομολόγος.
Υπάρχει μια φυλή πολιτικών στην Ελλάδα, δεν εξηγείται αλλιώς, που γεννιέται με ένα κάθισμα, μια καρέκλα, εξερχόμενη από θεσμική “κλειδοκρατορική” μήτρα θεσίτη. Με μια μονιμότητα παντός καιρού και συγγενών κομμάτων, εγγενούς αυθάδειας, απαράμιλλης θρασύτητας και έλλειψης στοιχειώδους σεβασμού, έναντι των συνταξιούχων. Ένας επαγγελματίας κουρσάρος και άξεστος πειρατής κλεπταποδόχος, που λυμαίνεται τις αιματηρές κρατήσεις χρόνων, υπέρ κρατικοδίαιτων τραπεζιτών και μετόχων. Που αντί να κρύβεται, μεγαλαυχεί προειδοποιώντας δήθεν, ενώ έχει προκαλέσει επιτήδεια και εσκεμμένα το αποτέλεσμα.
Υ.Γ. Την “τσογλανιά”, έχω δανειστεί από την σοφή ρήση του Δημήτρη Πουλικάκου: “Η αλητεία θέλει ευγένεια. Ειδεμή είσαι απλώς τσόγλανος”.