Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Η παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη στη Θεσσαλονίκη, με ανέφικτους στόχους, πλειοδοσίες και υπερβολές- σε κακά ελληνικά και μικρομεγαλισμό- αυτοτοποθετούμενος δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Σημίτη, θα κριθεί από τους ψηφοφόρους- αν δεν έχει κριθεί ήδη,
Αυτό που πρέπει να κριθεί από τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ είναι η ενόχληση που αισθάνεται το ακροατήριο του κάθε φορά που το βομβαρδίζει με καταφανώς αβάσιμους ισχυρισμούς-εμφανιζόμενος ως επί θύραις Πρωθυπουργός, ή επικαλούμενος ανακρίβειες για τις υποκλοπές στο κομμάτι που τον αφορούν προσωπικά.
Ευλόγως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει την κυβέρνηση και προσωπικά τον Μητσοτάκη για τις υποκλοπές και ζητάει πλήρη διαλεύκανση. Αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να μιλάει σα να υπήρξε θύμα παρακολούθησης του “παρακράτους”.
Η αλήθεια είναι ότι τον παρακολουθούσε το κράτος, δια της ΕΥΠ. Δηλαδή η ελληνική αντικατασκοπία.
Το Predator δεν τον παρακολούθησε ποτέ. Απόπειρα υπήρξε. Το δήλωσε ο ίδιος από την πρώτη στιγμή. Αλλά υπό παρακολούθηση τέθηκε μόνο από την ΕΥΠ- για τρεις μήνες , όταν ήταν ακόμη ευρωβουλευτής. Ούτε καν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.
Αυτή η παρακολούθηση είναι ομολογημένη. Αλλά ο ίδιος απέφυγε στο debate του 2023 να ζητήσει κατά πρόσωπο από τον Μητσοτάκη τα δύο βασικά στοιχεία αυτής της υπόθεσης:
-Γιατί τον παρακολουθούσαν; Και, αφού είναι δεδομένο, πού βρίσκεται το περιεχόμενο της παρακολούθησης;
Δεν ζήτησε καν από τον Πρωθυπουργό ενώπιον του ελληνικού λαού- να δεσμευτεί , ως προϊστάμενος της ΕΥΠ ότι αυτό το υλικό δεν έχει περιέλθει σε χέρια αναρμοδίων. Ή αν γνωρίζει ο ίδιος, ως επικεφαλής της ΕΥΠ, το περιεχόμενό του , εφόσον βρίσκεται στα κρατικά αρχεία.
Ο ισχυρισμός Ανδρουλάκη ότι «είναι θέμα δημοκρατίας και όχι προσωπικό» αποτελεί αστεία υπεκφυγή. Όταν σε ακούνε για 90 μέρες νυχθημερόν πρωτίστως είναι προσωπικό θέμα.
Έχει κάθε λόγο να κατηγορεί την κυβέρνηση και να ζητάει ενημέρωση για την προσωπική του περίπτωση. Αλλά εντυπωσιάζει ότι συναντήθηκε δύο φορές με τον Πρωθυπουργό, χωρίς να έχει λυθεί αυτό το θέμα. Και ότι δεν υπέβαλε ποτέ μήνυση προσωπικά στους δυο συνυπεύθυνους που απέπεμψε ο Μητσοτάκης ισχυριζόμενος ότι δεν γνώριζε την παρακολούθηση.
Το δεύτερο ζήτημα ξεπερνάει από καιρό το όρια της αναξιοπιστίας και κινείται στην περιοχή του φαιδρού: ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναδειχθεί πρώτο κόμμα.
Ουδείς στο ΠΑΣΟΚ και πόσο μάλλον ευρύτερα το πιστεύει. Περισσότερο πιθανό είναι να καταλήξει ..τέταρτο κόμμα, ή να βγει ο ήλιος από τη Δύση.
Ρεαλιστική επιλογή θα ήταν να θέσει ως στόχο να έχει μετά τις εκλογές το ρόλο που πήρε στα χαρτιά στην εκπνέουσα Βουλή: αξιωματική αντιπολίτευση. Για θεμελιώσει την κυβερνητική προοπτική του ΠΑΣΟΚ στις μεθεπόμενες εκλογές
Συνθήκες να κερδίσει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν υπάρχουν και για πολλούς η βασική αιτία είναι ο ίδιος με τις προσωπικές πολιτικές ανεπάρκειες που του προσάπτουν.
Ο τρόπος που χειρίζεται αυτό το θέμα υποδηλώνει πως είτε δεν έχει αίσθηση των πραγμάτων, είτε ενδιαφέρεται για την προσωπική του διάσωση- που μάλλον καθιστά ακόμη δυσχερέστερη με τη υπερφίαλη ρητορική του.
Είναι καλύτερα όμως να απομακρυνθεί επειδή δεν πέτυχε έναν θεμιτό στόχο παρά μια εγωπαθή χίμαιρα. Ετσι όπως το τοποθετεί, το προσδόκιμο της ηγεσίας του φτάνει ως το βράδυ των εκλογών: το πρωί της επομένης πρέπει να δεχθεί τη μοίρα των ηττημένων, αφού θα έχει περάσει κάτω από τον πήχη που ο ίδιος έθεσε. Του συνέβη και στις Ευρωεκλογές και υποχρεώθηκε να καταφύγει σε αρχαιρεσίες…
Το θέμα για το ΠΑΣΟΚ όμως δεν είναι η τύχη του Ανδρουλάκη. Δεν είναι ό,τι σημαντικότερο είχαν ποτέ για να το πάρουν κατάκαρδα. Είναι ότι με τον επαρχιώτικο δονκιχωτισμό και τη σπουδαιοφανή μεγαλομανία του το κόμμα χάνει το βηματισμό του – που θα μπορούσε κάποια στιγμή στο μέλλον να το θέσει σε τροχιά διακυβέρνησης.
Έχει ιστορικά και πολιτικά στοιχεία που θα μπορούσαν να το καταστήσουν κυβερνώσα δύναμη, σε συνεργασία με άλλους ενδεχομένως, και πάντως τις προϋποθέσεις να επικρατήσει έναντι του Τσίπρα, του οποίου βλέπει τη σκόνη , δημοσκοπικά τουλάχιστον.
Δεν είναι μικρός στόχος, αλλά τον υπονομεύουν οι μαξιμαλισμοί Ανδρουλάκη, που δεν έχει προσγειωμένες επιδιώξεις και σοβαρό σχεδιασμό , αλλά επιδίδεται σε κατάχτηση του ρόλου για άσκηση μεγαλομανίας, σε βάρος του κόμματος.
Με παραπληροφόρηση για την παρακολούθησή του και αερολογίες για τις εκλογικές προοπτικές του γυρίζει τον τροχό ανάποδα. Δεν έχει καν υπόψη του τι λένε τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ για την επιμονή του ότι από την εκλογή του κρέμεται η τύχη της Ελλάδας; Κάποιος να του εξηγήσει κάποιες αλήθειες.
Ότι ο Μητσοτάκης είναι επαρκέστερος πολιτικός από τον ίδιο -το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική του βλάπτει τη χώρα καθολικά. Και ότι στη ελληνική χρεοκοπία συνέβαλε και το ΠΑΣΟΚ, που επιπλέον οδήγησε ,με την υπογραφή του σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.
Ότι επίσης ο Τσίπρας είναι πιο χαρισματικός και πιο έμπειρος πολιτικός από τον ίδιο. Το πλεονέκτημά του ΠΑΣΟΚ δεν βρίσκεται στη σύγκριση της ηγεσία του αλλά στην πληρέστερή φυσιογνωμία του ως ιστορικό κόμμα με αναγνωρίσιμη διαδρομή.
Στοιχειώδη πράγματα, Γουότσον…
