Από τη Μυρτώ Λέτσου·
Κάποιες φορές ο Τσίπρας μου θυμίζει τον Τρούμαν Μπέρμπανκ, πριν αρχίσει να υποψιάζεται ότι ο κόσμος γύρω του είναι σκηνοθετημένος. Ζει σε ένα αποστειρωμένο σύμπαν θεσμικής κανονικότητας, όπου οι συζητήσεις γίνονται σε πάνελ, τα προβλήματα μεταφράζονται σε policy papers, η κοινωνία εμφανίζεται ως κοινό, όχι ως απρόβλεπτος και οργισμένος πρωταγωνιστής.
Όμως έξω από αυτό το σκηνικό, η πραγματικότητα έχει αλλάξει δραματικά. Η πολιτική έχει αντικατασταθεί από δυσπιστία, ο δημόσιος λόγος από κυνισμό, η συλλογική δράση από αντιπολιτική κουλτούρα.
Όπως στον Truman Show, το πρόβλημα δεν είναι ότι ο ήρωας λέει ψέματα. Είναι ότι δεν βλέπει πια τις ρωγμές στο σκηνικό.
Και όσο επιμένει να παίζει τον ρόλο του κανονικού πρωταγωνιστή, το κοινό έχει ήδη φύγει από την αίθουσα.
Πολλοί βλεπουμε την πολιτική νοσηρότητα και το σκοταδισμό να διαβρωνει την ελληνικη κοινωνια, αλλά οι αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος θυμίζουν “Πανούκλα”, όπου οι αρχές της Οράν αργούν να αντιδράσουν όχι επειδή δεν έχουν εργαλεία, αλλά επειδή αρνούνται να δουν και να ονομάσουν το προβλημα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει εδώ. Η κοινωνία νοσεί από κυνισμό, φόβο και αντιπολιτική κουλτούρα, αλλά το περιβάλλον Τσίπρα και οχι μόνο, συνεχίζουν να μιλούν, σαν να πρόκειται απλώς για “κρίση εκπροσώπησης”.
Αντιμετωπίζουν την κατάσταση σαν τεχνικό πρόβλημα συντονισμού, ενώ πρόκειται για υπαρξιακή κρίση εμπιστοσύνης. Κι όπως στον Καμύ, όσο καθυστερείς να πεις τη λέξη “πανούκλα”, τόσο αυτή εξαπλώνεται.
Ο Τσίπρας δεν είναι εκτός εποχής. Μου δίνει την εντυπωση ότι είναι εγκλωβισμένος σε ένα παράλληλο σύμπαν κανονικότητας, την ώρα που η κοινωνία βυθίζεται σε αντιπολιτική νοσηρότητα, εκείνος συζητά think tanks σύγκλισης, σαν τον Τρούμαν που οργανώνει τη μέρα του, ενώ το σκηνικό έχει ήδη αρχίσει να καταρρέει.
Bεβαιως η σύγκλιση δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η σύγκλιση χωρίς κοινωνία.
Χωρίς παρουσία στους χώρους σύγκρουσης, χωρίς καθαρή πολιτική γλώσσα, χωρίς ρήξη με την κανονικότητα της φθοράς, καμία επιτροπή δεν θα εμπνεύσει. Το μόνο που θα κάνει είναι να επιβεβαιώσει την αίσθηση ότι τα πολιτικά προγράμματα διαμορφώνονται “απο τα πανω”, αφορούν λίγους και αυτό είναι το καλύτερο δώρο στην Ακροδεξιά.
Η οποία Ακροδεξιά δεν κέρδισε τους εργαζόμενους και τα μικρομεσαία στρώματα από ιδεολογική μεταστροφή. Ας μην ειμαστε αφοριστικοι. Πήγαν επειδή δεν εισέπραξαν προστασία, δεν άκουσαν καθαρή ταξική αφήγηση, αντιμετωπίστηκαν περισσότερο ως στατιστική ή φορολογική κατηγορία, παρά ως πολιτικό υποκείμενο.
Η Ακροδεξιά διεθνώς μπήκε σε αυτό το κενό με απλοϊκές αλλά ευθύβολες αφηγήσεις. Όχι επειδή είχε λύσεις, αλλά επειδή μίλησε χωρίς περιστροφές.
Ανάρτηση στο FB
