Τρίτη 27 Ιουνίου 2017 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Πολιτικός υπό-κοσμος;

Ως διανοούμενος ο Γιάννης Πανούσης ξέρει καλά την πρόσφατη πολιτική ιστορία, και ως πολιτικός ξέρει από μέσα το ΠΑΣΟΚ. Εντοπίζει  τις παθογένειες και τα αδύνατα σημεία του, αλλά και τα στοιχεία που μπορούν να διασφαλίσουν την προοπτική του.  Από αυτή τη άποψη δεν μιλάει στον αέρα.Η ολοφάνερη προσπάθεια του Τσίπρα να μετεξελιχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε κεντροαριστερό πολιτικό φορέα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αποτελεί, κατά την πολιτική ανάλυση του  πρώην υπουργού, ιδανικό φόντο, το οποίο πρέπει να αξιοποιήσει το ΠΑΣΟΚ για να ανασυνταχθεί. Πρακτικά να επιστρέψει στον καλό εαυτό του

Του Γιάννη Πανούση

-Δηλαδή,γύρισες το παραμύθι;

-Όχι,θα έμενα στα μετόπισθεν,

του τόνισε εκείνος μ’ένα τόνο θριάμβου στο βλέμα

Κ.Βασιλείου, Οι εμιγκρέδες

Είχα προβλέψει εδώ και πολλά χρόνια [βλ.βιβλίο μου  «Το έγκλημα του φτωχού κι η φτώχεια ως έγκλημα» 2002] τις συνέπειες του κοινωνικού αποκλεισμού στις μεσαίες και κατώτερες τάξεις. Σήμερα θ’αναφερθώ σε φαινόμενα αντί-δρασης ορισμένων πολιτικών στην κρίση.

Η οικονομική κρίση [μακρο-,μικρο-,βιωμένη] αφήνει πάντοτε περιθώρια ελπίδας ότι όλα θα κινηθούν σε κύκλους κι ότι μέσα στους κύκλους ή έστω στον τελευταίο θα κρύβεται η νέα ανάπτυξη, η νέα κερδοφορία, το νέο κατεστημένο.

Η διάψευση δεν αργεί ναρθεί. Έτσι από την παρακμή της αγοράς γρήγορα οι πολιτικοί περνάνε στην κατά-πτωση της ηθικής πιστεύοντας ότι το κόστος της ευκαιρίας από άνομες δραστηριότητες μειώνεται στο ελάχιστο λόγω θέσης και σχέσεων.

Η οικονομική ανασφάλεια αποσταθεροποίησε και τους μέχρι τότε ‘εξασφαλισμένους’ οι οποίοι, μη μπορώντας να διατηρήσουν το δείκτη ποιότητας της προηγούμενης άνετης ζωής τους, και μη θέλοντας να ζήσουν σαν τον ‘κοσμάκη’ [που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν][sic], βούτηξε στα βαθιά της παρ-ανομίας.

Δεν πρόκειται για άγχος επιβίωσης αλλά για αδυναμία της ελίτ ν’αντιληφθεί ότι οι αβεβαιότητες και οι κίνδυνοι αφορούν πλέον και την ίδια [κι όχι μόνον τους άλλους].

Οι όποιες νόμιμες αμοιβές δεν αρκούν κι έτσι η υλική ευμάρεια περνάει αναγκαστικά μέσα από το μαύρο χρήμα ή την γκρίζα διαπλοκή. Με λογικές επιλογές, κι όχι κάτω από την πίεση πραγματικών αναγκών, οι πολιτικοί αυτοί συν-εργάζονται με σκοτεινούς επιχειρηματίες [τους οποίους συχνά βαφτίζουν ‘κόκκινους’ή ‘μπλέ’ ή ‘πράσινους’ για να κρύψουν τη λαμογιά μέσα σε ιδεολογήματα] και διεκδικούν μερίδιο στην κοσμική ‘αξιοπρεπή’ κοινωνία των βολεμένων. Έτσι οι κατά το Σύνταγμα ελέγχοντες την εγκληματικότητα συμμετέχουν ενεργά στην αύξησή της.Ο πολιτικός υπόκοσμος προσφέρει κάλυψη [για πρώτη φορά;] στον ποινικό υπόκοσμο και όλα αυτά πλασάρονται στο φιλικό τύπο σαν αναδιάταξη του σκηνικού λόγω….κάθαρσης. Καλά όλοι οι καθηγητές και οι λοιποί διανοούμενοι τυφλοί είναι ή συν-ένοχοι;

ΥΓ. Η Αστυνομία έχει κερδίσει τη μάχη κατά του οργανωμένου εγκλήματος. Θα την αφήσουν να κερδίσει και τον πόλεμο κατά της πολιτικής διαφθοράς;