Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Τι δεν καταλαβαίνει από τον Πολάκη ο Τσίπρας;

2.1 Γιατί δεν έκλεισε νωρίτερα η αξιολόγηση; Ο πλέον κατάλληλος για να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Ισχυρίστηκε λοιπόν ότι η Συμφωνία «περιέχει τις λιγότερες δυνατές πληγές για την κοινωνία», προσθέτοντας ότι «δεν έκλεινε η Συμφωνία με 42 φορές περισσότερα μέτρα». «Απολύτως κατανοητό», θα έλεγε κάθε αντικειμενικός παρατηρητής. Αλλά εύλογα θα ρωτούσε στη συνέχεια: «Οι Θεσμοί δεν θα επανέλθουν ζητώντας στην επόμενη φάση της αξιολόγησης τα μέτρα που «απορρίφθηκαν» στην προηγούμενη»; «Ασφαλώς ναι» θα απαντούσαν οι Θεσμοί. «Τότε γιατί να μην πάρουμε τα όποια μέτρα μια ώρα νωρίτερα, αφού η 7χρονη ιστορία των ‘δήθεν’ διαπραγματεύσεων καταλήγει πάντα υπέρ τους;», θα ρωτούσε ο αντικειμενικός παρατηρητής. «Μα γιατί η εκάστοτε διαπραγμάτευση είναι καθαρά πολιτική πράξη με πρόσχημα οικονομικούς στόχους, μέτρα και αριθμούς», λέμε εμείς. Άρα, υπόκειται στη «συγκυρία της στιγμής», και όσο οι Έλληνες κυβερνώντες σκέπτονται κοντόφθαλμα – έχοντας στον ορίζοντά τους μόνο το πώς θα αποφύγουν το «πολιτικό κόστος της στιγμής», μέχρι να αθροιστεί όλο μαζί την αναπόφευκτη «ημέρα της κρίσεως», δηλαδή στις εκλογές, τότε το 2ο «Ελληνικό Πρόβλημα» θα διαιωνίζεται χωρίς διέξοδο. Οι Έλληνες θα μοιάζουν με το μυθικό Σίσυφο, που μόλις έφθανε στην κορυφή του βουνού με τον ογκόλιθο που κουβαλούσε, η τεράστια πέτρα κατρακυλούσε πίσω και το μαρτύριό του συνεχιζόταν στο διηνεκές. «Άρα, υπάρχει περίπτωση να μπει ποτέ τέλος στην ελληνική τραγωδία;», θέτει επίμονα ξανά την επίμαχη ερώτηση ο αντικειμενικός παρατηρητής. «Μάλλον όχι», απαντούν οι Θεσμοί. «Η διαρκής κρίση της χώρας δεν βασίζεται στην έλλειψη ρευστότητας. Εμείς φροντίζουμε πάντα για το ρευστό. Η χώρα υποφέρει από μια δυσλειτουργική κρατική δομή και μια ανίκανη, απρόθυμη και διαπλεκόμενη πολιτική τάξη. Οι ελληνικές κυβερνήσεις - ανεξαρτήτως χρώματος - λένε μεγάλα λόγια για τις μεταρρυθμίσεις που θα υλοποιήσουν και αποτυγχάνουν κάθε φορά που έρχεται η ώρα να το κάνουν». Όπως κυνικά έγραψε το περιοδικό Spiegel (3.6.17): «το Πρόγραμμα Διάσωσης λειτουργούσε και λειτουργεί σύμφωνα με ένα εύκολο σχήμα: Οι Έλληνες καμώνονται ότι μεταρρυθμίζουν, οι δανειστές καμώνονται πως τους πιστεύουν. Διπλή αυταπάτη αυτού του τύπου ισούται με οργανωμένη ανευθυνότητα»…

 

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Υπουργός γίνεται  κάποιος  μόνο όταν έχει την εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού.  Συνεπώς όσο ο αναπληρωτής υπουργός  Υγείας μένει υπουργός, την έχει.

Ο  Παύλος Πολάκης μπορεί να εκφράζεται όπως θέλει για οποιοδήποτε θέμα και για οποιοδήποτε πρόσωπο.  Ο τρόπος  με τον  οποίο που εκφράζεται όμως τον καθιστά ακατάλληλο για μέλος κυβέρνησης.

Ακόμη και από πλευράς συμφέροντος αν το δει ο Πρωθυπουργός μόνο ζημία υφίσταται από τον αθυρόστομο υπουργό του.   Αν του αρέσουν οι εκφράσεις του, δεν έχει παρά να τον κάνει παρέα και να τις ακούει.  Επικεφαλής υπουργικού συμβουλίου όμως δεν νοείται να διατηρεί στο οβάλ γραφείο του κάποιον που εκφράζεται αλά  Πολάκη.  Τι δεν καταλαβαίνει;