Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Αγαπάμε το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι…
«Ελκύομαι από την ικανότητα του ποδοσφαίρου για ομορφιά. Όταν παίζεται καλά, το παιχνίδι είναι ένας χορός με την μπάλα», έλεγε ο πιο ρομαντικός ποδοσφαιρόφιλος του κόσμου, ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο. Θυμήθηκα αυτό το τρυφερό απόφθεγμα για το ποδόσφαιρο το πρωϊνό της περασμένης Τετάρτης, όταν είδα (στα highlights του μουντιαλικού ματς Αργεντινή – Αλγερία) τον απόλυτο θεό του παγκοσμίου ποδοσφαίρου Λιονέλ Μέσι να πετυχαίνει hat trick, χορεύοντας στην κυριολεξία με την μπάλα…
Ωστόσο, σε λίγα λεπτά, περιδιαβάζοντας στο διαδίκτυο τα ειδησεογραφικά σάιτ, προσγειώθηκα στην ακανθώδη πλευρά του πολιτικού διαπλανητικού μας παρόντος, όταν έπεσα πάνω σ’ ένα άρθρο του Βρετανού σοσιαλιστή – πρώην ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου – Τζέρεμι Κόρμπιν στον Guardian. Κα αυτό, γιατί απ’ τον τίτλο του ακόμα, το άρθρο μου θύμιζε πως το 26ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που παρακολουθούμε είναι «Το Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ». Και ότι «κανένας πολιτικός ηγέτης – ούτε καν αυτοί που είχαν καταδικάσει το αντίστοιχα ρατσιστικό και κυνικό Μουντιάλ του Κατάρ το 2022 – δεν έχουν την τόλμη να μιλήσουν για την απαίσια στάση του Λευκού Οίκου απέναντι σε τόσα πολλά… ‘ανταγωνιστικά των ΗΠΑ, κατά τον κ. Τράμπ’ έθνη, αλλά και την υποκρισία των ηγετών που συναινούν σ’ αυτήν»…
Ακολούθως, αναφερόμενος στην εξωφρενική απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ του Σομαλού διαιτητή της FIFA Mar Artan, ο Τζέρεμι Κόρμπιν μας θυμίζει ότι, μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ δεν έχουν επίσημα εξηγήσει τον λόγο αυτής της απαγόρευσης, αλλά «γνωρίζουμε ότι η Σομαλία είναι μία από τις χώρες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο ταξιδιωτικών απαγορεύσεων του Ντόναλντ Τραμπ» Και ότι «τις μέρες που η είδηση της απαγόρευσης εισόδου του Artan αντηχούσε σε όλο τον κόσμο, μια πηγή της κυβέρνησης, μιλώντας off the record, ισχυρίστηκε ότι η κίνηση αυτή έγινε επειδή ο Artan είχε… πιθανούς δεσμούς με πιθανούς τρομοκράτες»!.. Για να σχολιάσει, εν κατακλείδι, ότι «αυτός ο ισχυρισμός, παρά την οργή που προκλήθηκε, αξίζει έναν ευρύ σκεπτικισμό». Και ότι, «υπάρχει μια λέξη για αυτό: ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ»!..
Φυσικά, αυτή η επαίσχυντη απόφαση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου που ονομάζεται «26ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου» αλλά δεν είναι παρά το «Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ»: η Σομαλία είναι μία από τις 39 χώρες -συμπεριλαμβανομένων του Λάος, της Σιέρα Λεόνε, της Μπουρκίνα Φάσο, του Μάλι, του Νίγηρα και του Νότιου Σουδάν- που βρίσκονται στη λίστα ταξιδιωτικής απαγόρευσης των ΗΠΑ του Τράμπ. Αυτό σημαίνει ότι οπαδοί από περισσότερες του ενός τετάρτου των χωρών που συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο αντιμετωπίζουν απορρίψεις και περιορισμούς στις θεωρήσεις βίζας. Με αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες ποδοσφαιρόφιλοι να αποκλείονται για φυλετικούς – ρατσιστικούς λόγους από τις κερκίδες των μουντιαλικών ονείρων τους: να απολαύσουν από κοντά τους λατρεμένους ποδοσφαιρικούς θεούς τους να χορεύουν με την μπάλα…
Δυστυχώς, παρόμοια απάνθρωπα, αυταρχικά – έως και φασιστικά! – δρώμενα, διόλου πρωτόγνωρα δεν είναι, επαναλαμβάνονται αδίστακτα στη διάρκεια της ιστορίας, κάθε φορά που – από αυταρχικούς δικτάτορες και διαταραγμένους κυβερνήτες, ως συνήθως – εμπλέκεται η πολιτική με τον αθλητισμό, ειδικά με το ποδόσφαιρο: «Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ενέταξαν το ποδόσφαιρο στην υπηρεσία του εκκολαπτόμενου παγκόσμιου πολέμου», περιγράφει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως»: «Στα γήπεδα, οι ποδοσφαιριστές της Γερμανίας και της Ιταλίας χαιρετούσαν με την παλάμη του τεντωμένου χεριού υψωμένη. ‘Νίκη ή θάνατος’, παράγγελνε ο Μουσολίνι και, χωρίς αμφιβολία, η ιταλική ομάδα δεν είχε άλλη επιλογή από το να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 και του 1938…
»Για τον απλό κόσμο, το να κερδίσεις έναν διεθνή αγώνα είναι πιο σημαντικό από το να κατακτήσεις μια πόλη», έλεγε ο Γκέμπελς, αλλά η Εθνική Γερμανίας, που επιδείκνυε τη σβάστικα στο στήθος, δεν είχε τύχη. Λίγο αργότερα ήρθε ο κατακτητικός πόλεμος και στο παραλήρημα της φυλετικής καθαρότητας προστέθηκε και η κάθαρση του ποδοσφαίρου: 300 Εβραίοι ποδοσφαιριστές σβήστηκαν από τον χάρτη. Πολλοί από αυτούς πέθαναν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης»…
Αυτά για την ιστορία… Ωστόσο, το «26ο Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Ντόναλντ Τράμπ» συνεχίζεται απρόσκοπτα ως.. τέτοιο, με τον «καθησυχαστικό» ισχυρισμό της FIFA ότι «το ποδόσφαιρο ενώνει τον κόσμο – το Παγκόσμιο Κύπελλο έχει ως στόχο να φέρει τους ανθρώπους κοντά», υπό τη συνοδεία της εκκωφαντικής συνένοχης σιωπής της παγκόσμιας ηγετικής – πολιτικής κοινότητας, να μετεωρίζεται σαν γκρίζο απειλητικό σύννεφο στον υπερατλαντικό μουντιαλικό ουρανό. Και ενώ έχει ολοκληρωθεί… αισίως η πρώτη αγωνιστική φάση των ομίλων, ούτε η FIFA ούτε οι ΗΠΑ έχουν προσφέρει, μέχρι στιγμής, οποιαδήποτε διαβεβαίωση ότι οι οπαδοί θα είναι ασφαλείς από παράνομη κράτηση, επιδρομές ή απελάσεις…
Τέλος, όπως ο Εδουάρδο Γκαλεάνο κι ο Τζέρεμι Κόρμπιν, δηλώνω πως «Αγαπώ το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι… Πως ήρθε η ώρα, αυτή η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, όλες οι κυβερνήσεις, να έχουν το θάρρος να αποκαλύψουν ότι από τις ΗΠΑ του Τράμπ ασκείται μια εξωτερική πολιτική κατευνασμού, δειλίας και υποκρισίας – να αρχίσουν να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων, παντού…