Του Ιωάννη Δαμίγου
Πόση εκπληκτική ομοιότητα συμπεριφοράς, ακόμα και νοσήματα ίδια, έχει ο ελληνικός λαός με αυτούς που εκλέγει στο κοινοβούλιο; Η ταύτιση είναι τέτοια, που η … λογική δικαιολογεί αυτόν τον παραλογισμό που επικρατεί. Άλλα υποστηρίζουμε, άλλα θέλουμε, άλλα κάνουμε και άλλα ψηφίζουμε.
Η εθνική μας ασθένεια τελικά είναι μόνιμη ψυχική διαταραχή. Ο λαός το έχει αποδείξει και το αποδεικνύει κατ’ επανάληψη, παραμένοντας στην ίδια νοσηρή κατάσταση. Όπως ακριβώς και αρκετοί κυβερνητικοί βουλευτές, αλλά και ολίγοι από … σοσιαλιστική μεριά, ακολουθώντας πιστά τις εντολές, αλλοίμονο, των προβληματικών ψηφοφόρων τους, καθώς επηρεάζονται άμεσα και αυτοί, από μεταφερόμενες ψυχολογικές διαταραχές.
Ο κ. Τζαβάρας λόγου χάρη, αποτελεί ένα κραυγαλέο παράδειγμα, όταν ευθέως υποστηρίζει πως “Τα άδικα προνόμια των τραπεζών, βαθαίνουν το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής”, την στιγμή που ο ίδιος τα έχει ψηφίσει, αλλά ευρισκόμενος πιθανώς σε ψυχική διαταραχή, πριν ή μετά, αγνοεί την πράξη και σαν “ασθενής” δικαίως διαμαρτύρεται. Όπως βέβαια και για πολλές άλλες ψηφοφορίες, όπως διαμαρτύρεται για το απόρρητο των παρακολουθήσεων πχ, που πάλι έχει ψηφίσει, μαζί με … σοσιαλιστές ασθενείς. Ή επιπλέον δυσφορεί για την μονόπλευρη στάση των ΜΜΕ, αποδεχόμενος όμως την λίστα Πέτσα!
Ένα άλλο παράδειγμα “ασθενούς” αντίδρασης, αποτελεί η δήλωση (!) του κ. Δένδια πως “Αδιανόητο και επικίνδυνο να υπονοείται ότι ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε τον ΥΠΕΞ”! Εδώ η ψυχική διαταραχή παρουσιάζει χάσμα με την πραγματικότητα, υποστηριζόμενη και από πηγαίο σωτήριο χιούμορ! Και ένα τελευταίο παράδειγμα, είναι αυτό της κ. Μπακογιάννη, για υπόθεση Πάτση, που αναφέρει πως “Κάναμε λάθος δίχως αμφιβολία (!)” και “Είναι αδιανόητο να κάνουμε παρακολουθήσεις”! Για το πρώτο, δεν είχε να κάνει η κυρία με ένα “στιγμιαίο” λάθος, η χρόνια συνύπαρξη στον ίδιο πολιτικό χώρο, με αρκετές κοινές και κοντινές επαφές δεν χαρακτηρίζεται λάθος, αλλά ανοχή, συγκάλυψη και αβάντα!
Σε αυτή την περίπτωση, που συνοδεύεται και με “δίχως αμφιβολία”, θα έπρεπε να είχατε αποσυρθεί σε ένα από τα σπίτια σας! Όσο για το δεύτερο, επειδή και αυτό συνοδεύεται από το “Αδιανόητο”, θα έπρεπε ήδη να βρίσκεστε σε ένα από αυτά! Μια και η κατάσταση ασθενεί χρονίως και “γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε”! Κάπου διάβασα ένα χιουμοριστικό μάλλον ερώτημα, “Μας περνάτε για ηλίθιους;” Μα όχι βέβαια, απλώς για ψυχικά διαταραγμένους! “Αχ Στέλιο ήρθες;” Που ρώταγε και η αξέχαστη Πάστα Φλώρα.