Σχόλιο του Νικόλα Σεβαστάκη στο F/B
Η ιδέα πως η Ελλάδα κινδυνεύει διαρκώς εκ των έξω, πως είναι διαρκώς και διαχρονικά ένας στόχος ύποπτων σχεδιασμών είναι μια παραλλαγή της θεωρίας του πειραματόζωου. Πριν κάποια χρόνια το πειραματόζωο ήταν στο βωμό της λιτότητας (αριστερή μετάφραση της οικονομικής κρίσης), τώρα επανεμφανίζεται στην εκδοχή του φόβου για τον αλυτρωτισμό των γειτόνων.
Ενώ τα χρεοκοπικά φαινόμενα είναι κυρίως εσωτερικά- πάμε να τα μεταβιβάσουμε σ’ ένα απειλητικό έξωθεν που έρχεται να προσφέρει μια παρακμιακή λοξοδρόμηση της πολιτικής μας ζωής.
Η κρυφή ελπίδα πως από το μακεδονικό μπορεί να λυθούν προβλήματα πολιτικής ταυτότητας και εκλογικής στρατηγικής, η φιλελεύθερη κεντροδεξιά να αποκτήσει ξανά »βαθιά» λαϊκότητα, ο Σύριζα να επανιδρυθεί ως τάχα κεντρικό κόμμα της προόδου (απωθώντας το πρόβλημα Καμμένος), η Εκκλησία να ξαναβρεί τα εθναρχικά της αντανακλαστικά, η ακροδεξιά να φρεσκαριστεί κρυμμένη κάτω από τα πλήθη των συλλαλητηρίων- αυτή η ελπίδα είναι άλλη μια αυταπάτη. Γιατί σε παρόμοια ζητήματα δεν ελέγχονται οι συνέπειες των επιμέρους κινήσεων. Τα συνθήματα και οι χειρονομίες που ωθούν και στο δεύτερο συλλαλητήριο δημιουργούν ήδη μια δηλητηριώδη δημόσια σφαίρα με προσωπικές επιθέσεις και βρώμικους χαρακτηρισμούς.
Η ‘Αγανάκτηση’ δεν ήταν ποτέ ούτε μπορεί να γίνει ποτέ πολιτική παρά με τίμημα την απίστευτη εκπτώχευση της πολιτικής- και έτσι την αέναη επιστροφή των ίδιων σχημάτων με άλλες συσκευασίες.
