Του Νίκου Λακόπουλου
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα ως Παράκλητου στην πολιτική σκηνή με ένα νέο κόμμα εξαφανίζει το παλιό του κόμμα, οδηγεί το ΠΑΣΟΚ σε υπαρξιακή κρίση και επανασυσπειρώνει τη Νέα Δημοκρατία που όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσει το κόμμα Σαμαρά που μπορεί να είναι ο καταλύτης για τις πολιτικές εξελίξεις.
Ο χώρος δεξιά της Νέας Δημοκρατίας διογκώνεται -και με το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού- με βάσιμο το ενδεχόμενο το δεύτερο κόμμα στο μέλλον να προέλθει από τον υπερσυντηρητικό χώρο μιας “καθαρής” δεξιάς με ηθική, πατριωτισμό και βασικά αιτήματα την δικαιοσύνη και την κάθαρση.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα -που προβάλλει επίσης την ηθική και τον -νέο!- πατριωτισμό με μια αριστερή, αλλά… ελληνική (!) συμπαράταξη -καθώς συνειδητοποιεί ότι η κατάκτηση της εξουσίας δεν απαιτεί απλά την συσπείρωση αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας, αλλά την μετατόπιση ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας στην ΕΛΑΣ.
Το 48% του ΠΑΣΟΚ το 1981 δεν διαμορφώθηκε από τους ψήφους της Ένωσης Κέντρου στο αριστερό κόμμα καθώς το 15% προήλθε από τη Νέα Δημοκρατία καιι την Εθνική Παράταξη που εξαφανίσθηκε για χάρη του πατριωτισμού του Ανδρέα Παπανδρέου που πυροβολούσε ταυτόχρονα από δεξιά και αριστερά για να σχηματίσει ένα κίνημα που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή για δεκαετίες.
Αυτό που ωστόσο ένωσε το 48% σε ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα -για την ακρίβεια σε πολλά κόμματα που ένα αντικαθιστούσε το άλλο- δεν ήταν η συνένωση διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων γύρω από την συνεκτική ιδέα της “Αλλαγής”, αλλά της “Νίκης”, δηλαδή της εξουσίας, όπως αποκάλυπτε το σύνθημα “Λαός -ΠΑΣΟΚ στην εξουσία”.
“Στόχος μου είναι να κυβερνήσω»
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η ΕΛΑΣ είναι ήδη δεύτερο κόμμα, αλλά οι εξελίξεις θα κριθούν από την πορεία του κόμματος Σαμαρά για τη Νέα Δημοκρατία και από το τι θα συμβεί στο ΠΑΣΟΚ μετά την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη.
‘Το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε νέα φάση και πάμε ξανά σε ένα σύστημα ισχυρών πόλων» εκτιμά ο Αλέξης Τσίπρας. «Αν βγούμε πρώτοι στις εκλογές, θα προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας και, αν όχι, θα πάμε σε δεύτερες εκλογές για καθαρή εντολή». Και μάλλον με αλαζονεία είπε πως «δεν επέστρεψα στην ενεργό δράση για να καταγράφω ποσοστά. Στόχος μου δεν είναι να είμαι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά να κυβερνήσω».
Για να ξανακυβερνήσει όμως ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει το κόμμα του να αφομοιώσει τρία- τέσσερα κόμματα από τα συντρίμια του ΣΥΡΙΖΑ, να αφαιρέσει ψήφους από το ΠΑΣΟΚ και να μετακινήσει ένα μεγάλο ποσοστό από τη Νέα Δημοκρατία -που προς το παρόν επανασυσπειρώνει γύρω από το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη που τον νίκησε κατ΄ επανάληψη, την πρώτη φορά, το 2019, μετατρέποντας σε ψήφους τη οργή και τον θυμό για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Το 2019 έγινε σαφές ότι δεν θα ξαναυπάρξει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -που άλλωστε δεν είχε αυτοδυναμία και στηρίχτηκε σε συμμαχία με ένα δεξιό κόμμα, αλλά τέσσερα χρόνια μετά έγινε συγκλονιστικά σαφές πως αντί να πέσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατέρρευσε η αξιωματική αντιπολίτευση. Ο Αλέξης Τσίπρας αντί να αποσυρθεί, “παραμέρισε”, διέγραψε το κόμμα του και αποκήρυξε τους συνεργάτες του για να επανέλθει με ένα νέο κόμμα και νέα πρόσωπα όπως ο Σιακαντάρης, ο Νυφούδης και ο Σαουλίδης -που αναλαμβάνουν το ιστορικό βάρος ενός πολιτικού “σοκ” για την ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης.
Αυτή τη φορά μιλάμε για συμμαχία ριζοσπαστικής αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας -τρεις ιδεολογικές συνιστώσες υπό κατάρρευση, υποχώρηση ή εξαφάνιση- με ένα μεγάλο πλεονέκτημα που δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, εντολοδόχο της Ιστορίας που φαίνεται πως έχει ραντεβού μαζί του, αλλά δεν το ξέρει.
Από τον ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΑΣ
“Έχασα και έφυγα, αλλά με το κεφάλι ψηλά. Μπορώ να κυκλοφορήσω στον δρόμο. Κανείς δεν μου καταλογίζει ανεντιμότητα” λέει ο Αλέξης Τσίπρας έτοιμος να ξανακυβερνήσει αφού δεν είναι ο ίδιος, αλλά ένας… άλλος, άρα δικαιούται μια νέα ευκαιρία που δίνει ο ίδιος στον ευατό του.
Μια ανάλυση του Γιάννη Μαυρή στο The Press Project δείχνει πως η κομματική ελίτ της ΕΛΑΣ αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μεσαία και ανώτερα μικροαστικά στρώματα, ενώ στα «λαϊκά/εργατικά στρώματα» κατατάσσεται μόλις 8% των μελών. “Η ΕΛΑΣ δεν συνιστά απλά ένα «ιδεολογικό» εγχείρημα «συνάντησης διαφορετικών ρευμάτων» — είναι και μηχανισμός διατήρησης ταξικής θέσης για μια συγκεκριμένη μερίδα του «προοδευτικού» πολιτικού προσωπικού, που βρέθηκε εκτός εξουσίας το 2019″ σημειώνει.
‘Η ΕΛΑΣ φαίνεται να διαδέχεται τον ΣΥΡΙΖΑ, ως μετεξέλιξη της κομματικής μορφής του. Όχι όμως τον ΣΥΡΙΖΑ της ανόδου ή του πλειοψηφικού ρεύματος των μισθωτών και εργαζόμενων στρωμάτων, αλλά τον συρρικνωμένο εκλογικά – τον ΣΥΡΙΖΑ της ήττας. Κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις, για να επαναληφθεί σήμερα, ό,τι ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε στην περίοδο 2012-2015 -τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον- δεν διαφαίνονται”.
Εγώ ειμί” κι “όστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν“
«Να εξηγείτε, όχι να εντυπωσιάζετε. Να πείθετε, όχι να επιβάλλεστε. Μιλήστε απλά, όχι απλουστευτικά. Τεκμηριωμένα, όχι τεχνοκρατικά. Με αυτοπεποίθηση, όχι αλαζονεία. Με ευγένεια, όχι αδυναμία. Με αποφασιστικότητα, όχι επιθετικότητα. Με ενσυναίσθηση, όχι με αλαζονεία”. Mιλώντας στους “τομεάρχες” της σκιώδους κυβέρνησής του ο Αλέξης Τσίπρας, ως μάνατζερ μιλά για “μια νέα ηθική της πολιτικής” ζητώντας ” να αναστηλώσουμε αυτονόητες κοινωνικές και πολιτικές αρετές, όπως η εντιμότητα, η εμπιστοσύνη, η αφοσίωση στο λαό και την πατρίδα».
Ο Αλέξης Τσίπρας ιδρυτής ενός δικού του κόμματος αντί να επιδιώκει συμμαχίες με άλλα κόμματα της “δημοκρατικής παράταξης” δηλώνει πως θα τα εξαφανίσει και παρουσιάζει την κυβέρνησή του με πρόσωπα που δεν ανέδειξε η κοινωνία, αλλά εκείνος επιβάλει.
‘Εγώ ειμί” κι “όστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω το κόμμα του καὶ ἀκολουθείτω μοι” μοιάζει να λέει. Πρώτα ορίζει τα όργανα του κόμματος και μετά θα κάνει συνέδριο που θα τα επικυρώσει.
Ένα μετά το άλλο τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απαρνούνται πράγματι το κόμμα τους και τον ακολουθούν σαν απλοί στρατιώτες, ενώ γνωρίζουν πως ο ηγέτης δεν τα συμπεριλαμβάνει στην κυβέρνηση που έχει ήδη ανακοινώσει.
Το ερώτημα είναι αν τα ποσοστά που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις είναι το κατώτερο ή το ανώτερο όριο σε ένα προσωπικό επιχείρημα ενός δημιουργού κόμματος που δεν ακολουθεί τους κανόνες της Ιστορίας, αλλά καλεί την Ιστορία να ακολουθήσει τους δικούς του.
