Toυ Βασίλη Κόκκα
” Έχω έναν τέτοιο πονοκέφαλο απόψε
πού μόνο ή σελήνη,άν ήταν ασπιρίνη
θά μ’ ανακούφιζε.”
ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ
Ζούμε σέ μία ταραγμένη εποχή.Τήν ίδια στιγμή αγαπούμε καί μισούμε,πασχίζουμε νά κυνηγήσουμε τά όνειρα μας η νά τά θάψουμε!
Σπρώχνουμε τή ζωή μας.Σπρώχνουμε μέχρι νά μάς βγεί τό λάδι…
Μπορεί στά μικράτα μας νά νιώθαμε ότι μπορούμε νά στήσουμε σκάλα καί νά φτάσουμε άστρα καί ουρανό αλλά τώρα πιά, έρχονται στιγμές,πού προσομοιάζουμε μέ τόν τυφλό μπροστά στόν καθρέφτη.Μπροστά στίς αυταπάτες τής ζωής μας καί στή γυμνή αλήθεια πού θάβεται συχνά μέσα στή φλυαρία τών λέξεων.
Οί αντιφάσεις προβάλλουν στήν καθημερινή μας ζωή μεγαλύτερες από ποτέ!Οδηγούν αναπόφευκτα σέ απογοητεύσεις καί σέ βαθιά αποστροφή.Σέ πείσμα τών θυμιατιστών τής δήθεν κανονικότητας…Δέν χρειάζεται καράβι γιά νά ναυαγήσεις,δέν χρειάζεται ωκεανός γιά νά πνιγείς.Είναι τέτοια ή κοινωνική παραζάλη πού πλήθος αμέτρητο είναι ικανοί νά ναυαγήσουν μέσα στή βαθιά τους πολυθρόνα η νά πνιγούν σέ μιά κουταλιά νερό!
Είναι οδυνηρό τό καθήκον νά λέει κανείς τήν αλήθεια…Δυστυχώς ό δημόσιος λόγος στήν πατρίδα μας σήμερα,υστερεί καί υπολείπεται σέ φωνές μέ πολιτικό θάρρος καί αυτογνωσία ενώ περισσεύουν τά κούφια λόγια καί οί μεγαλοστομίες από χάρτινα πουλιά πού προσπαθούν νά κελαηδήσουν….
Παραθέτω ένα απόσπασμα από ένα εξαιρετικό κείμενο γραμμένο από ένα μεγάλο πολιτικό καί συγχρόνως διανοούμενο,τόν Βάτσλαβ Χάβελ,πού είχε τήν τόλμη νά μιλά έξω από τά δόντια.Τά όσα είπε τό 1990 γιά τήν Τσεχοσλοβακία ισχύουν,κατά τή γνώμη μου,καί γιά τήν Ελλάδα τού σήμερα,τριάντα έξι χρόνια αργότερα! Άς τόν διαβάσουμε:
” Ή χώρα μας δέν ευημερεί.Τό τεράστιο δημιουργικό καί πνευματικό δυναμικό τού έθνους μας δέν χρησιμοποιείται αποτελεσματικά.Τό χειρότερο είναι ότι ζούμε σέ ένα μολυσμένο ηθικό περιβάλλον.
Αρρωστήσαμε ηθικά,επειδή συνηθίσαμε νά λέμε κάτι διαφορετικό από αυτό πού σκεφτόμαστε.Μάθαμε να μήν πιστεύουμε σέ τίποτε,νά αδιαφορούμε ό ένας γιά τόν άλλον,
νά ενδιαφερόμαστε μόνον γιά τόν εαυτό μας.”
” Ή ζωή δέν είναι μόνο πολύχρωμες γέννες
καί κατάμαυροι θάνατοι.
Είναι πιό πολύ οί αφόρητες ωδίνες
πρίν τή γέννα,
καί οί γκρίζες σκιές μετά θάνατον.
Ανάμεσα τους ό άνθρωπος
θλίβεται καί συνθλίβεται…”
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ